หอคอยระดับต่ำเริ่มสั่นสะเทือน

กลิ่นอเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ในห้องโถงหินอัคนีชั้นใต้ดินของหอคอยระดับ F เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของเซนดังสะท้อนก้อง ผสมผสานกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ ‘ราชวงศ์กอบลินเพลิงโลกันตร์’ บอสประจำชั้นที่สูงเกือบสามเมตร กล้ามเนื้อสีเขียวเข้มขódเกร็งไปด้วยมัดกล้ามและประกายไฟที่ลุกโชนทุกครั้งมันขยับตัว ดาบในมือของเซนสั่นเทาเล็กน้อย ร่างกายที่เคยผ่านศึกหนักมานับไม่ถ้วนตอนนี้เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ เลือดสีแดงสดไหลอาบต้นแขนซ้ายจนหยดลงกระทบพื้นศิลาเป็นจังหวะจะโคน "ริน... ถอยไปซะ เจ้าตัวนี้มันไม่ใช่กอบลินธรรมดา พลังป้องกันของมันหนาเตอะจนคมดาบของฉันแทบจะบิ่นหมดแล้ว" เซนกัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเป้าหมายเบื้องหน้าโดยไม่ยอมละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว เขาพยายามยืนหยัดขวางกั้นระหว่างอสูรกายกับร่างโปร่งบางของนักวิเคราะห์หนุ่มที่กำลังยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลัง ลิซ่าจำได้ดีว่าในมุมมองของริน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตื่นตระหนก... แม้ว่าคำเตือนลับระดับ SSS จาก ‘ผู้ดูแลระบบเงา’ เมื่อครู่จะยังคงกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉานอยู่ที่มุมสายตา สร้างความเย็นยะเยือกแล่นริ้วไปตามสันหลังก็ตามที *ติ๊ง!* [คำเตือนระบบ: ตรวจพบแรงกดดันจากมิติเบื้องล่างเข้าใกล้ระดับ 89% โปรดจำกัดเวลาการต่อสู้ไม่ให้เกิน 3 นาที มิฉะนั้นการแทรกแซงจาก ‘ผู้ดูแลระบบเงา’ จะสมบูรณ์แบบ] รินไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวขยับพลิกการ์ดในมือเบาๆ เสียงกระดาษเวทมนตร์กระทบกันเบาๆ คล้ายเสียงกระซิบของปีศาจ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววคำนวณอย่างล้ำลึก "เซน นายจำที่ฉันบอกก่อนเข้าดันเจี้ยนได้ไหม?" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะดึงสติของนักดาบหนุ่มให้หันกลับมามอง เซนขมวดคิ้วมุ่น "แผนบ้าๆ ที่ให้นายเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อเนี่ยนะ?" "ไม่ใช่เหยื่อล่อ... แต่เป็น ‘ตัวกระตุ้นปฏิกิริยา’ ต่างหาก" รินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เซนรู้สึกหมั่นไส้แกมโล่งใจทุกครั้ง "ถอยหลังสามก้าว แล้วเตรียมใช้สกิล ‘ดาบประกายแสงจันทร์’ ผสานเข้ากับการ์ดใบนี้ของฉัน" พริบตาเดียว การ์ดสีทองแดงสลักลายอักขระโบราณก็ถูกดีดลอยขึ้นสู่อากาศ แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นจนแสบตา อากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามผนังหินอัคนี กลิ่นอายความหนาวเหน็บเข้าปะทะกับไอความร้อนของบอสจนเกิดเป็นกลุ่มควันหนาทึบทึบพรางสายตา ราชวงศ์กอบลินเพลิงโลกันตร์คำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด มันเหวี่ยงกระบองกระดูกยักษ์หมายจะบดขยี้มนุษย์ตัวจิ๋วให้แหลกเป็นจุล รวดเร็วดั่งพายุหมุนเพลิง! "ตอนนี้แหละเซน!" สิ้นเสียงคำสั่งของริน เซนที่ถอยฉากไปสามก้าวตามนัดก็ดีดตัวพุ่งสวนกลับอย่างดุดัน ราวกับเสือดาวที่ซุ่มรอจังหวะตะครุบเหยื่อ ดาบในมือประสานเข้ากับแสงสีฟ้าจากสติ๊กเกอร์การ์ดที่รินโปรยลงมากลางอากาศ เกิดเป็นปฏิกิริยาธาตุ ‘ไอเย็นหลอมละลาย’ พุ่งเข้าทะลวงเกราะไฟของบอสอย่างแม่นยำราวกับจับวาง! *ฉัวะ! ตู้มมม!* เสียงเกราะเพลิงระเบิดกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวแสงไฟสีส้ม ร่างยักษ์ของบอสมะงุมมะงาหรา เซเสียหลักถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันไม่คาดคิดเลยว่ามนุษย์ที่มันมองเป็นเพียงมดปลวก จะสามารถหาจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ใต้แก่นพลังงานเพลิงได้ แต่รินไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น มือเรียวสวยสะบัดออกอีกครั้ง การ์ดสามใบบินว่อนออกไปกลางอากาศราวกับปีกผีเสื้อแห่งความตาย "คอมโบที่หนึ่ง: ‘โซ่ตรวนมายา’ ผสาน ‘ลูกธนูเงา’ และปิดท้ายด้วย ‘พิษอัมพาตพันปี’!" เส้นใยแสงสีม่วงเข้มพุ่งออกมาจากพื้นดินพันธนาการข้อเท้าและลำตัวของราชวงศ์กอบลินไว้แน่นหนา พร้อมกับลูกธนูโปร่งแสงนับร้อยดอกที่พุ่งปักเข้าตามจุดชีพจรอย่างไร้ความปรานี พิษร้ายแรงซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือดของอสูรกายอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นเสียงครางอู้อี้ ร่างกายสีเขียวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ และทรุดฮวบลงคุกเข่าต่อหน้าพวกเขาทั้งสองในที่สุด *ติ๊ง!* [ประกาศจากระบบ: ท่านสามารถเคลียร์บอสประจำชั้น "ราชวงศ์กอบลินเพลิงโลกันตร์" ด้วยคอมโบการ์ดระดับต่ำได้อย่างสมบูรณ์แบบ!] [ได้รับแต้มประสบการณ์พิเศษ +5,000 แต้ม] [ปลดล็อกฉายา: ‘นักวางกลยุทธ์ผู้เหนือชั้น’] [คำเตือน: กระบวนการเคลียร์ดันเจี้ยนเสร็จสิ้น... แต่แรงสั่นสะเทือนจากเบื้องล่างกลับทวีความรุนแรงขึ้นถึง 100%] เซนทรุดตัวลงนั่งพักพิงกับผนังห้อง หอบหายใจอย่างแรงพลางมองหน้าเพื่อนร่วมทางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง "ให้ตายเธอนี่มัน... ปีศาจชัดๆ การใช้การ์ดระดับ F สามใบมารวมกันจนสร้างดาเมจระดับ A ได้เนี่ย นายเอาสมองส่วนไหนคิดวะเนี่ยริน" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เดินเข้าไปตบไหล่เพื่อนซี้เบาๆ "ก็ใช้สมองของอดีตนักวิเคราะห์อันดับหนึ่งยังไงล่ะ นายเองก็ทำได้ดีมากเซน" บรรยากาศผ่อนคลายชั่วขณะถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัดทันที เมื่อพื้นศิลาเบื้องล่างเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางห้องโถง พร้อมกับกลิ่นอายความกดดันระดับที่ทำให้แม้แต่ลมหายใจก็ยังติดขัด รินหรี่มองรอยแยกนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป รอยยิ้มเมื่อครู่เลือนหายอย่างไร้ร่องรอย เสียงกระซิบแหบพร่าลอยลอดออกมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง— *"เจอตัว... แล้ว..."* พริบตานั้นเอง แสงไฟรอบห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด และเงาร่างสีดำสนิทคู่หนึ่งก็ก้าวเหยียบพ้นรอยแยกขึ้นมาบนพื้นห้องโถง โดยที่ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศพร้อมข้อความที่ทำให้ลมหายใจของรินสะดุดกຶก: [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ‘ผู้ดูแลระบบเงา’ ได้ปรากฏตัวต่อหน้าคุณแล้ว... และเป้าหมายของมันคือ ‘การ์ดต้นกำเนิด’ ในกระเป๋าของคุณ!] ขอบคุณสำหรับการติดตามตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!