ดีไซน์ที่สั่นคลอน

แฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกนิรภัยจนเกิดเสียงดังทึบ สะท้อนความหงุดหงิดที่เจ้าของโต๊ะพยายามสะกดกลั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบของธามันกวาดมองตัวเลขและภาพร่างดีไซน์ในแฟ้มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มันไม่ใช่แค่ความพ่ายแพ้ในเชิงธุรกิจ แต่มันคือความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงจากคนที่เขาเคยคิดว่า เป็นเพียงเงาจางๆ ในชีวิต "คุณแน่ใจเหรอคะว่านี่คือผลงานของดีไซเนอร์หน้าใหม่จากค่าย 'Aura Design'?" เลขานุการสาวเอ่ยเสียงเบาอย่างระมัดระวัง เธอรู้ดีว่าเวลานี้เจ้านายหนุ่มกำลังอารมณ์กรุ่นโกรธเพียงใด "หน้าใหม่?" ธามันแค่น้ำเสียงเยียบเย็นออกมาจากลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คนที่มีลายเส้นแบบนี้ การลงแสงเงาที่เฉียบคมแบบนี้ และความกล้าที่จะฉีกกฎการตลาดแบบนี้... ไม่มีทางเป็นหน้าใหม่แน่นอน" เขารู้จักลายเส้นนี้ดี แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีจนเกือบจะลบเลือน แต่มันคือลายเส้นที่เคยผ่านตาเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน... ลายเส้นของรินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและไม่มีพิษภัย ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวไปหยุดยืนหน้ากระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ยามบ่าย ความสำเร็จของ 'Aura Design' ในสัปดาห์นี้กำลังแย่งส่วนแบ่งตลาดคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงที่บริษัทของเขาลงทุนไปมหาศาล และที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือ ดีไซน์ชุดแต่งงานคอลเลกชันใหม่ของพวกเขากำลังกลายเป็นไวรัลที่ทุกคนพูดถึง ขณะที่แบรนด์เรือธงของธามันกลับถูกวิจารณ์ว่าไร้จิตวิญญาณและเชยสนิท เธอหายไปไหนมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา? และไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้ากลับมาเหยียบสนามธุรกิจนี้เพื่อต่อกรกับเขาโดยตรง? ในขณะเดียวกัน ที่สตูดิโอออกแบบสุดหรูใจกลางเมือง รินรดากำลังยืนกอดอกมองภาพร่างผลงานชิ้นเอกบนจอแท็บเล็ตด้วยแววตานิ่งสงบ ชุดเดรสสีขาวนวลที่ผสมผสานความอ่อนหวานและความแข็งแกร่งเข้าไว้ด้วยกันอย่างลงตัว เปรียบเสมือนตัวตนของเธอในปัจจุบัน—ผู้หญิงที่เคยแตกสลายแต่ประกอบสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยเศษเสี้ยวของความเจ็บปวด "บอสคะ ทางฝั่งบริษัทของธามันส่งจดหมายเชิญมาร่วมงานกาล่าการกุศลสัปดาห์หน้าค่ะ พวกเขาคงอยากรู้ว่า 'ตัวแม่' ที่มาทุบสถิติยอดขายของพวกเขาคือใคร" ผู้ช่วยสาวก้าวเข้ามาพร้อมซองจดหมายสีครีมพรีเมียม รินรดาหันกลับมา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่รอคอยเหยื่อเดินเข้า "รับคำเชิญค่ะ" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น "บอกพวกเขาด้วยว่า ดีไซเนอร์หลักของ Aura Design จะไปร่วมงานด้วยตัวเอง" เธอก้มมองแหวนเพชรเม็ดเล็กที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย—แหวนที่เธอซื้อให้ตัวเองหลังวันหย่า แหวนที่ย้ำเตือนว่าเธอไม่ได้เป็นผู้หญิงที่ต้องรอคอยความเมตตาจากใครอีกต่อไป เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และคนที่จะต้องเป็นฝ่ายร้องขอความเห็นใจ จะไม่ใช่เธออย่างแน่นอน ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจัดเตรียมเอกสารสำหรับงานสำคัญ ลูกชายตัวน้อยวัยห้าขวบของเธอก็วิ่งเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับถือรูปวาดดินสอที่เพิ่งวาดเสร็จมาอวด "คุณแม่ครับ ดูนี่สิครับ ผมวาดรูปคุณลุงใจดีที่ช่วยผมเก็บลูกบอลเมื่อวานนี้ หน้าตาเขาเหมือนคุณแม่ตอนดุผมเลยล่ะครับ!" รินรดารับกระดาษแผ่นนั้นมาดู หัวใจของเธอกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เมื่อภาพวาดเด็กๆ ปรากฏใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งชัดเจน... ใบหน้าของผู้ชายที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอดห้าปีเต็ม—ธามัน! ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของความแค้นและการหวนคืนในครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ