บทสนทนาที่ไม่มีคำตอบ

"คุณกำลังขอให้ผมทำลายจรรยาบรรณวิชาชีพ เพื่อแลกกับข้อมูลที่ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าคุณมีสิทธิ์ครอบครองด้วยซ้ำ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำของศิลาไม่ได้แสดงถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากแว่นตาไร้กรอบคู่นั้น เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่จัดวางทุกอย่างเป็นระเบียบจนน่าอึดอัด ในขณะที่รินทร์ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบสะท้อนบนใบหน้าของทั้งคู่ ตัดกันระหว่างความเร่งรีบของคนหนึ่งและความเยือกเย็นของอีกคนหนึ่ง รินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเล็กน้อยถูกซ่อนไว้ใต้แขนเสื้ออย่างมิดชิด "จรรยาบรรณของคุณไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องคนตายหรอกศิลา มันมีไว้เพื่อปกป้องระบบที่กำลังเน่าเฟะต่างหาก ผมไม่ได้มาเพื่อขอร้องให้คุณทำผิดกฎ แต่ผมมาเพื่อบอกว่า... โค้ดที่ทิ้งไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองนั่น มันมี 'ลายเซ็น' ของคนคนหนึ่งที่คุณรู้จักดี" ศิลาชะงัก นิ้วเรียวยาวที่กำลังแตะอยู่บนขอบแก้วกาแฟหยุดนิ่ง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของนักวิเคราะห์หนุ่มที่กำลังเดือดพล่านด้วยความแค้นที่ถูกเก็บงำไว้ใต้เปลือกนอกที่นิ่งสงบ "คุณหมายถึงใคร" ศิลาถาม เสียงของเขาเบาลง แต่หนักแน่นเหมือนการกดทับของก้อนหิน "คนที่คุณเคยบอกว่าเขาจากไปเพราะอุบัติเหตุไงครับ" รินทร์ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น กลิ่นกาแฟคั่วเข้มอบอวลในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยลดทอนความตึงเครียดในห้องเลยแม้แต่น้อย "ผมถอดรหัสชั้นนอกได้แล้ว แต่มันถูกล็อกด้วยอัลกอริทึมรุ่นเก่าที่ต้องใช้กุญแจส่วนตัวของคุณเท่านั้น... ถึงเวลาที่คุณต้องเลือกว่าจะเก็บรักษาอุดมการณ์ที่ไร้ความหมายนี่ไว้ หรือจะยอมให้ความจริงที่น่าเกลียดมันปรากฏออกมาเสียที" ศิลานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงลมหายใจของทั้งคู่กลายเป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้องทำงานที่เงียบงัน สำหรับศิลา โลกใบนี้คือโครงสร้างที่ต้องมีระเบียบ แต่รินทร์คือรอยร้าวที่กำลังขยายตัว และเขารู้ดีว่าหากปล่อยให้รอยร้าวนี้ไปต่อ มันอาจจะพังทลายทุกอย่างที่เขาพยายามสร้างขึ้นมานานหลายปี "ถ้าผมช่วยคุณ" ศิลาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา ในขณะที่เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนรินทร์ต้องแหงนมอง "นั่นหมายถึงการเปิดประตูสู่หายนะที่คุณเองก็อาจจะรับมือไม่ไหว คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าความจริงที่ตามหามันคุ้มค่ากับชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณ" รินทร์ไม่ได้ถอยหนี เขาสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "ชีวิตผมพังไปตั้งแต่วันที่โปรเจกต์นั่นเริ่มต้นขึ้นแล้วศิลา ตอนนี้มันไม่มีอะไรให้ต้องกลัวอีกต่อไป" ศิลาถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปที่ตู้เอกสารลับด้านหลัง เขาหยิบไดรฟ์ขนาดเล็กสีดำสนิทออกมา มันดูเรียบง่ายจนน่ากลัว เขาวางมันลงบนโต๊ะกลางระหว่างทั้งคู่ รินทร์เอื้อมมือไปแตะมัน แต่ศิลาคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทัน "รินทร์ ฟังให้ดี... รหัสนี้ไม่ได้มีแค่ข้อมูล มันมีโปรแกรมตรวจสอบอัตโนมัติ ทันทีที่คุณเสียบมันเข้ากับระบบที่ไม่ได้ถูกป้องกันด้วยไฟร์วอลล์ระดับทหาร สถานที่แห่งนี้จะกลายเป็นเป้าหมายทันที" "ผมเตรียมใจไว้แล้ว" รินทร์ตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น ขณะที่เขากำลังจะเสียบไดรฟ์เข้ากับโน้ตบุ๊กส่วนตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่เนิบช้าและทรงพลังอย่างประหลาด รินทร์และศิลาหันไปมองประตูพร้อมกัน ศิลาขมวดคิ้ว เขาไม่ได้นัดหมายใครไว้ในเวลานี้ "ศาสตราจารย์ครับ มีคนฝากไฟล์นี้มาให้คุณ" เสียงแอดมินหน้าห้องดังลอดเข้ามา พร้อมกับซองจดหมายสีขาวที่สอดเข้ามาใต้ประตู ศิลาหยิบมันขึ้นมาเปิดดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดในทันที เขาไม่ได้มองรินทร์ แต่สายตาของเขาสั่นไหวไปที่รอยประทับตราบนกระดาษ—ตราสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มผู้ดูแลระบบ' ที่ควรจะยุบตัวไปเมื่อห้าปีก่อน "รินทร์... หยุดก่อน" ศิลาเสียงสั่น "มีคนรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ และดูเหมือนว่าคนที่คุณกำลังตามหาน่ะ... เขาไม่ได้อยู่ในไฟล์ที่คุณต้องการหรอก" ศิลาค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกมา มันมีเพียงข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือที่รินทร์จำได้แม่นยำจนลมหายใจสะดุด: *'รหัสผ่านไม่ได้อยู่ที่การถอดโค้ด แต่อยู่ที่การยอมรับว่าตัวคุณเองคือข้อผิดพลาดที่ระบบกำลังกำจัดทิ้ง'* ทว่าก่อนที่รินทร์จะได้ทักท้วงอะไร เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโน้ตบุ๊กก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง ไฟในสำนักงานดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากโหมดฉุกเฉินที่กะพริบถี่ๆ ประตูห้องถูกล็อกอัตโนมัติจากภายนอก และบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รินทร์เปิดทิ้งไว้ ข้อความใหม่ถูกพิมพ์ขึ้นมาเองทีละตัวอักษรอย่างน่าขนลุก... *'ยินดีต้อนรับสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการลบตัวตนครับ รินทร์'* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์