ไฟล์ที่ถูกทำลาย

เสียงคลิกเมาส์ครั้งสุดท้ายดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกันแสง รินทร์ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เรียงรายอยู่สามจอ แสงสีฟ้าจากโค้ดดิ้งและชุดข้อมูลมหาศาลสะท้อนลงบนแว่นกรอบบาง ขอบตาที่คล้ำเล็กน้อยฟ้องถึงชั่วโมงการทำงานที่ยาวนานเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะรับไหว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ... สิ่งที่ดึงดูดสติสัมปชัญญะของเขาทั้งหมดในเวลานี้ คือไฟล์นามสกุลแปลกปลอมที่เพิ่งทะลุผ่านไฟร์วอลล์ระดับความปลอดภัยสูงสุดเข้ามาอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีที่มา ไม่มีไอพีแอดเดรส มีเพียงชื่อไฟล์สั้นๆ ที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยอัลกอริทึมระดับทหาร—*‘Project_Aethel_00.log’* นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ความทรงจำสีเทาหม่นเมื่อห้าปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองอย่างไม่ได้รับเชิญ เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบเซิร์ฟเวอร์ที่ล่มสลาย ภาพของเพื่อนร่วมงานที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับความผิดพลาดที่เขาไม่ได้ก่อ และตรรกะเย็นชาที่เขาใช้สร้างเกราะป้องกันตัวเองมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ระบบความปลอดภัยที่สมบูรณ์แบบไม่มีอยู่จริง... เช่นเดียวกับความลับที่ถูกฝังกลบอย่างถาวร "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่... ศิลา" รินทร์พึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยประกายความตึงเครียดในดวงตาคู่คม ประตูห้องทำงานถูกเคาะเบาๆ สามครั้งก่อนจะเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปรดในชุดสูทเข้ารูปดูเนี้ยบไร้ที่ติ ศิลา ศาสตราจารย์ด้านจริยธรรมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งครัดและยึดมั่นในกรอบศีลธรรมอันดีงาม ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉยจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกลับจดจ้องตรงมาที่รินทร์ราวกับมองทะลุผ่านเกราะป้องกันทุกชั้น "ดึกมากแล้ว คุณยังไม่กลับอีกหรือครับ รินทร์" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงไว้ด้วยความกดดันที่ทรงพลังในตัว "ถ้าผมกลับ... ไฟล์สำคัญชิ้นนี้คงรอจนขึ้นสนิมพอดีครับ ศาสตราจารย์" รินทร์หันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "แปลกนะครับ คนที่คอยสอนผมเรื่องความโปร่งใสและจริยธรรมในโลกไซเบอร์มาตลอด กลับมีชื่อพัวพันอยู่ในระบบฐานข้อมูลที่ถูกทำลายไปเมื่อห้าปีก่อน" ศิลาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ร่องรอยความไหววูบในแววตาเกิดขึ้นเพียงพริบตาก2่อนจะถูกแทนที่ด้วยความสุขุมเยือกเย็นตามเคย เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ปะทะกันอย่างเงียบเชียบ "บางครั้ง... ความจริงที่คุณเห็นด้วยตา อาจเป็นแค่เศษซากที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อหลอกลวงตรรกะของคุณเท่านั้นนะครับ รินทร์" ศิลาโน้มตัวลงเล็กน้อย มือหนาวางลงบนขอบโต๊ะใกล้กับหน้าจอที่กำลังเปิดไฟล์นั้นอยู่ "คุณแน่ใจหรือว่า สิ่งที่คุณกำลังไล่ตามอยู่นั้น คือความยุติธรรม... หรือมันเป็นแค่ความแค้นที่ถูกโปรแกรมไว้ล่วงหน้า" ไดอะล็อกคมกริบพุ่งปะทะกันกลางอากาศ ไม่มีใครยอมหลบสายตา ความเงียบโรยตัวปกคลุมรอบกาย ทั้งสองต่างเป็นมืออาชีพที่ยืนอยู่คนละฝั่งของอุดมการณ์ รินทร์ใช้ตรรกะและข้อมูลดิบเพื่อพิสูจน์ความจริง ขณะที่ศิลาใช้ศีลธรรมและโครงสร้างอำนาจในการควบคุมความวุ่นวาย เคมีที่ดึงดูดกันอย่างประหลาดท่ามกลางความขัดแย้งทำให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาโดยไม่ต้องมีอุณหภูมิ "ผมเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยโค้ดครับ ไม่ใช่คำพูดสวยหรู" รินทร์ตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาคมกวาดมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างจับผิด "และไฟล์นี้... กำลังบอกผมว่าคุณรู้เห็นเป็นใจกับโศกนาฏกรรมครั้งนั้น" ศิลาไม่ได้โต้เถียง เขากลับระบายยิ้มบางเบาออกมา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบอย่างไม่ควรจะเป็น ก่อนที่นิ้วเรียวของศาสตราจารย์หนุ่มจะเอื้อมมากดแป้นพิมพ์บนคีย์บอร์ดของรินทร์อย่างไร้การขออนุญาต หน้าจอหลักกะพริบวูบ รหัสผ่านเจ็ดหลักถูกป้อนลงไปอย่างแม่นยำโดยที่รินทร์ยังไม่ทันได้ขัดขวาง หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนจากข้อความเข้ารหัสกลายเป็นวิดีโอวงจรปิดตัวจริงเสียงจริงในคืนเกิดเหตุเมื่อห้าปีก่อน—ภาพที่ถูกลบไปจากสารบบโลกอินเทอร์เน็ตอย่างสมบูรณ์แบบ รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามปรากฏขึ้นในห้องควบคุมในคืนนั้น... บุคคลที่เขารู้จักดี และเป็นคนใกล้ตัวที่สุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินนอกห้องทำงานที่ควรจะล็อคสนิท ตามมาด้วยเสียงเคาะกระจกหน้าต่างเบาๆ สามครั้งจากระเบียงด้านนอกที่ตั้งอยู่สูงจากพื้นดินร่วมสิบชั้น! --- ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของ "อัลกอริทึมพิสูจน์รัก: ปมรหัสผ่านข้ามภพ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ