ปัญหาเรื่องวัตถุดิบขาดแคลน

“เนื้อหมูสามชั้นกิโลกรัมละเท่าไหร่กันนะ? ห้าหยวนแปดเหมา! เจ้าจะปล้นกันหรือยังไง!” เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลจ้าวแผดลั่นจนฝูงนกกระจอกบนหลังคาร้านค้าสหกรณ์ในตัวอำเภอแตกตื่นบินหนีกันอลหม่าน ใบหน้ายับย่นตามวัยของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบจะเป็นลม มือที่กำกระดาษคูปองอาหารสั่นเทาด้วยความคับแค้นใจ ข้าวของในตะกร้าไม้ไผ่ของชาวบ้านแต่ละคนต่างบางเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ในยุค 70 ที่ค่าแรงของคนงานโรงงานยังได้แค่วันละไม่กี่เหมา การที่เนื้อสัตว์และแป้งสาลีพุ่งทะยานสูงขึ้นจนแตะเพดานเช่นนี้ ย่อมหมายถึงความอดอยากที่กำลังคืบคลานเข้ามาเคาะประตูบ้านของทุกครอบครัว หลินซูฮานยืนกอดอกพิงเสาไม้เนื้อแข็งของลานตลาดด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างยิ่ง นางสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้มสะอาดตา ผมถักเปียหลวมพาดไว้ที่บ่า ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉยแต่คมกริบ เมื่อคืนนี้ข่าวลือเรื่องภัยแล้งทางภาคเหนือและปัญหาการขนส่งจากส่วนกลางเริ่มแพร่สะพัด ทำให้พ่อค้าคนกลางในตลาดมืดและตลาดสหกรณ์ต่างฉวยโอกาสกักตุนสินค้าและขึ้นราคาอย่างบ้าคลั่ง “ถ้าไม่ซื้อก็หลบไปค่ะ ป้าจ้าว ลูกค้าข้างหลังเขารออยู่” เสียงของเถ้าแก่เตียว เจ้าของร้านขายของชำผู้มีใบหน้าเคร่งเครียดเอ่ยไล่ด้วยความหงุดหงิด เขากำลังเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มขมับ เพราะแม้แต่แป้งขาวที่เคยมีล้นโกดัง ตอนนี้ก็เหลืออยู่เพียงก้นถังเท่านั้น ซูฮานแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สำหรับคนอื่น ยุคนี้อาจเป็นช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขัดที่น่าหวาดหวั่น แต่สำหรับเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตมิติอัจฉริยะอย่างนางแล้ว วิกฤตการณ์ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายแม้แต่น้อย ในมิติส่วนตัวของนางยังมีเนื้อวัวเกรดเอ แป้งสาลีขัดขาวบริสุทธิ์ น้ำมันพืช และไข่ไก่สดใหม่เรียงรายอยู่เต็มชั้นวางนับพันๆ ตัน ต่อให้ตลาดข้างนอกจะแห้งแล้งจนมดตาย นางก็ยังมีเสบียงกินได้อีกสิบชาติโดยไม่ต้องกังวล “ซูฮาน! ลูกสาว ข้าวสารที่บ้านเจ้าหมดหรือยัง? เห็นทีเดือนนี้เราคงต้องกินโจ๊กเจือจางกันทุกมื้อแล้วกระมัง” เสียงกระซิบอย่างร้อนรนดังขึ้นข้างกาย แม่สามีของนาง—ป้าหลี่ ที่เพิ่งเดินกลับมาจากแผงขายผักด้วยใบหน้าถอดสี เดินเข้ามาคว้าแขนสะใภ้รองของบ้านด้วยความกังวล ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม “แม่ได้ยินคนเขาพูดกันว่า ในเมืองหลวงราคาข้าวพุ่งสูงจนคนต้องเอาเสื้อผ้ามาแลกกับแป้งสาลีแล้ว บ้านเรามีปากท้องต้องดูแลตั้งหลายชีวิต ไหนจะพี่ใหญ่ของเจ้าที่ต้องทำงานใช้แรงในเหมืองอีก…” ซูฮานหันไปส่งยิ้มอบอุ่นให้นาง พร้อมกับเอื้อมมือไปตบหลังมือเหี่ยวย่นนั้นเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความมั่นใจ นางรู้ดีว่าแม่สามีเป็นคนขี้กังวลและรักครอบครัวมากเพียงใด “แม่คะ วางใจเถอะค่ะ” ซูฮานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่สมุนไพรที่ติดกายทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสงบลงอย่างประหลาด “ต่อให้ข้างนอกจะไม่มีข้าวแม้แต่เมล็ดเดียว ครอบครัวตระกูลลี่ของเราก็ไม่มีทางอดตายเด็ดขาดค่ะ ฉันแอบเก็บสำรองแป้งและน้ำมันไว้ส่วนหนึ่งตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว รับรองว่าพวกเราจะมีกินอิ่มหนำสำราญทุกมื้อแน่นอนค่ะ” ป้าหลี่ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก แม้จะสงสัยอยู่บ้างว่าสะใภ้รองแอบไปซ่อนเสบียงไว้ที่ใดท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อยในหมู่บ้าน แต่ความไว้วางใจที่มีต่อซูฮานทำให้ingนางเลือกที่จะไม่ซักไซ้ให้มากความ ในขณะที่สองแม่สะใภ้กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทสีเขียวทหารที่คุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้า รัศมีความกดดันรอบตัวของลู่จ้านกั่วยังคงเข้มข้นเช่นเคย ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงชนที่กำลังแย่งชิงกันซื้อของด้วยแววตาระแวดระวัง ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาคนสวย “เกิดเรื่องแล้ว” ลู่จ้านกั๋วเอ่ยเสียงต่ำ ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูของนางเพื่อไม่ให้คนรอบข้างได้ยิน “ทางการเพิ่งส่งประกาศด่วนมาที่กองกำลังรักษาความปลอดภัย ตลาดในอีกสามอำเภอข้างเคียงถูกสั่งปิดชั่วคราวเนื่องจากมีการกักตุนสินค้าและเก็งกำไรเกินควร ท่านผู้ว่าการมณฑลกำลังจะส่งเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบบัญชีของพ่อค้าทุกคนในสัปดาห์หน้า” ซูฮานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความฉลาดเฉลียวออกมาวับหนึ่ง การตรวจสอบเข้มงวดเช่นนี้ย่อมทำให้ตลาดมืดซบเซาลงอย่างหนัก และราคาข้าวของจะยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้นในหมู่คนรวยที่ยอมทุ่มเงินซื้อความอยู่รอด “แล้วทางการจะเข้ามาตรวจถึงหมู่บ้านเราด้วยไหมคะพี่จ้านกั๋ว?” ซูฮานถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก “อาจจะมาถึงแค่ระดับอำเภอ แต่พวกสหกรณ์ตำบลคงโดนหางเลขไปด้วยแน่ๆ” ลู่จ้านกั๋วหรี่ตามองภรรยา ชายหนุ่มผู้รู้ความลับเกี่ยวกับมิติลับของนางดีกว่าใครย่อมเข้าใจความหมายของการสนทนานี้เป็นอย่างดี มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้กัน “อีกอย่าง… หัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งมาหาฉันเมื่อครู่ เขาอยากปรึกษาเรื่องการจัดหาอาหารมาสำรองไว้แจกจ่ายให้คนยากจนในหมู่บ้านช่วงหน้าหนาวที่กำลังจะมาถึง แต่ตอนนี้เสบียงส่วนกลางแทบไม่เหลืออะไรเลย” นี่คือโอกาสทอง! ซูฮานกวาดสายตามองไปรอบตัว สมองอันปราดเปรื่องของเชฟสาวคำนวณผลประโยชน์และความเป็นไปได้ในพริบตา หากนางนำวัตถุดิบคุณภาพดีจากซูเปอร์มาร์เก็ตออกมาช่วยเหลือหมู่บ้านในยามวิกฤตินี้ นอกจากจะช่วยยกระดับชื่อเสียงของครอบครัวตระกูลลี่ให้กลายเป็นผู้มีพระคุณแล้ว นางยังสามารถใช้โอกาสนี้ในการสร้างเครือข่ายการค้าลับๆ โดยไม่มีใครกล้าสงสัยที่มาของสินค้าอีกด้วย “ถ้าหัวหน้าหมู่บ้านต้องการวัตถุดิบจริงๆ ละก็…” ซูฮานแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมานิดๆ จนคนมองใจกระตุก “ฉันพอจะมีทางออกค่ะพี่จ้านกั๋ว เย็นนี้ให้เขามาคุยที่บ้านเราสิคะ ฉันจะทำอาหารต้อนรับเขาด้วยเนื้อตุ๋นสูตรพิเศษ รับรองว่าต่อให้เขาฉลาดแค่ไหน ก็ต้องยอมจำนนต่อรสชาติอาหารของฉันจนต้องรีบเซ็นสัญญาความร่วมมือแน่นอนค่ะ” ลู่จ้านกั๋วมองรอยยิ้มมั่นใจของภรรยา หัวใจของนายทหารผู้แข็งกระด้างพลلกกระชากวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับวิกฤติหรืออุปสรรคใด นางก็ยังคงงดงาม เฉียบคม และเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่เสมอ ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนขั้นตอนต่อไปเพื่อเตรียมรับมือกับวิกฤติวัตถุดิบขาดแคลน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโهاมฮากก็ดังขึ้นจากทางเข้าตลาด “หลบไป! หลบไปให้พ้น! เจ้าหน้าที่ตรวจสุนัขลาดตระเวนมาแล้ว!” ฝูงชนแตกฮือฮาอีกครั้งด้วยความตื่นตระหนก เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าหลายนายเดินนำหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ที่ทำให้ซูฮานต้องหรี่ตามองด้วยความแปลกใจก็คือ บุคคลที่เดินตามหลังเจ้าหน้าที่เหล่านั้นมาหาใช่ใครอื่น—คือสะใภ้รองบ้านตระกูลเฉิน คู่ปรับเก่าของนางที่เพิ่งถูกตบหน้ากลางตลาดไปเมื่อเดือนก่อน นางผู้นั้นกำลังชี้ไม้ชี้มือมาทางซูฮานด้วยรอยยิ้มเยาะหยันราวกับผู้ชนะ “ท่านเจ้าหน้าที่ค่ะ! ข้าเห็นผู้หญิงคนนี้! นางกักตุนสินค้าไว้ในบ้านจำนวนมาก นางเป็นพ่อค้าคนกลางเถื่อนที่สูบเลือดสูบเนื้อพวกเราค่ะ!” สายตานับสิบคู่ในตลาดหันขวับมามองที่ซูฮานทันที บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงในพริบตา ลู่จ้านกั๋วก้าวออกไปยืนบังร่างของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันราวกับพยัคฆ์พร้อมขย้ำเหยื่อ แต่ซูฮานกลับเอื้อมมือไปแตะแขนสามีเบาๆ นางก้าวออกมาจากด้านหลังด้วยใบหน้าเรียบเฉย มุมปากประดับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาสะใภ้ตระกูลเฉินถึงกับสะท้านเฮือก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านทุกรสชาติชีวิตไปกับหลินฮวายุคปฏิรูปนะคะ