ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขึ้น

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันหมูผสมกับกลิ่นหอมฉุนของพริกเสฉวนคั่ว ยังคงลอยอวลอยู่ในห้องครัวเล็กๆ ของบ้านตระกูลหลี่ ทว่าบรรยากาศรอบกายในยามนี้กลับเยียบเย็นเสียจนซูฮานต้องชะงักมือที่กำลังเช็ดเขียงไม้ "เจ้า... เอาแผลเป็นนี่มาจากไหน" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยทวนอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาไม่ได้ราบเรียบเหมือนเช่นเคย แต่มันเจือความสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่หลินซูฮานไม่เคยได้ยินมาก่อน นิ้วมือหยาบกร้านของชายหนุ่มยื่นเข้าไปใกล้ แovร่งจะแตะลงบนร่องรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวจางๆ ที่ต้นแขนด้านในของนาง ทว่าก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ ราวกับกลัวว่าปลายนิ้วของตนจะไปกระชากความเจ็บปวดในอดีตที่นางเคยเผชิญให้ออกมาอีกครั้ง ซูฮานกะพริบตาปริบๆ สมองอันรวดเร็วของเชฟสาวหมุนจี๋ นางเป็นร่างทะลุมิติมา เจ้าของร่างเดิมมีความทรงจำที่ไม่ปะติดปะต่อในวัยเด็ก แผลเป็นนี้... นางเองก็เพิ่งสังเกตเห็นตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อครู่ "ท่านถามทำไมกันคะ?" ซูฮานถอยหลังไปครึ่งก้าว หลบเลี่ยงการสัมผัสที่ร้อนผ่าวราถ่านไฟนั้น ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง "มันก็แค่ร่องรอยอุบัติเหตุสมัยเด็ก... หรือว่าท่านเคยเห็นรอยแผลแบบนี้ที่ไหน?" ดวงตาคมกริบของลู่จ้านกั๋วหรี่แคบลง เขาสบตากับนางนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ สุดท้ายเขาก็ชักมือกลับ กำหมัดแน่นจนข้อต่อปูดโปน "เปล่า... ข้าแค่ไม่เคยสังเกตเห็น" เขากล่าวเสียงแหบพร่า ก่อนจะหันหลังเดินดุ่มๆ ออกไปจากห้องครัว ทิ้งให้นางยืนงงงันกับแผ่นหลังกว้างที่ดูราวกับแบกรับความลับอันหนักอึ้งไว้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ซูฮานขมวดคิ้วมุ่น แผลเป็นบนตัวร่างนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่อีก? ทว่า ความสงสัยนั้นยังไม่ทันได้คลี่คลาย วันรุ่งขึ้นความวุ่นวายครั้งใหม่ก็มาเยือนหน้าประตูบ้าน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบพร้อมกับเสียงเจื้อแจ้วของเด็กข้างบ้าน หลินซูฮานที่กำลังงละมุนอยู่กับการเคี่ยวน้ำซุปกระดูกหมูในหม้อดินเผาต้องเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไปเปิดประตู ทว่าเบื้องหลังบานประตูไม้เก่าๆ กลับไม่ใช่ชาวบ้านตระกูลหลี่หน้าเดิมๆ แต่เป็นชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดเสื้อเชือกสีขาวสะอาดรีดเรียบ กางเกงสแลคสีดำ และรองหนังขัดมันวาว สไตล์คนเมืองหลวงแท้ๆ แถมยังถือกระเป๋าหนังใบย่อม ท่าทางสำอางและส่งยิ้มพินิจพิเทามาให้นาง "สวัสดีครับ คุณคือ... สหายหลินซูฮาน ใช่ไหมครับ?" ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนฟัง ดวงตาเรียวรีมองสำรวจซูฮานตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยประกายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด ซูฮานถอยหลังก้าวหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย "ใช่ค่ะ ฉันเอง... ไม่ทราบว่าคุณคือ...?" "ผมชื่อ 'เกาหย่งJian' ครับ เป็นผู้ช่วยสารวัตรประจำอำเภอ... เอ่อ พอดีผมได้รับมอบหมายให้มาตรวจสอบเรื่องใบอนุญาตค้าขายในตลาดมืดของหมู่บ้านเรา แต่ว่า..." เกาหย่งเจี้ยนส่งยิ้มหวานหยด ยื่นกล่องขนมเปี๊ยะห่อกระดาษไขอย่างดีมาตรงหน้า "ความจริงคือ ผมได้ยินชื่อเสียงเรื่องฝีมือการทำอาหารของคุณซูฮานมาจากสหายในเมือง ว่ากันว่าบะหมี่ผัดซอสพิเศษของคุณอร่อยจนลืมทางกลับบ้าน วันนี้ผมเลยถือโอกาสแวะมาเยี่ยมเยียนเป็นส่วนตัวครับ" กล่องขนมเปี๊ยะราคาสูงลิ่วในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะซื้อหามาแจกกันง่ายๆ สายตาของชาวบ้านละแวกนั้นเริ่มชะเง้อมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสียงซุบซิบดังขึ้นระงม ซูฮานไม่รับของ นางกอดอก มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ถึงดวงตา "เรื่องใบอนุญาต ถ้าเจ้าหน้าที่เกามาปฏิบัติหน้าที่ เชิญที่ว่าการหมู่บ้านได้เลยค่ะ แต่ถ้ามาเรื่องส่วนตัว... เกรงว่าบ้านตระกูลลู่ของเรา ไม่ค่อยต้อนรับแขกแปลกหน้าสักเท่าไหร่ค่ะ" เกาหย่งเจี้ยนหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ถือสา เขายิ่งมองหญิงสาวตรงหน้า ยิ่งรู้สึกว่านางช่างน่าสนใจ นางไม่มีท่าทางเขินอายหรือตื่นเต้นเหมือนสาวชาวบ้านทั่วไปที่เห็นคนจากเมืองใหญ่ กลับมีความเย่อหยิ่งทระนงตนที่ชวนให้คนอยากเอาชนะ "คุณซูฮานนี่น่าสนใจจริงๆ สมคำร่ำลือ..." เกาหย่งเจี้ยนขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ลดเสียงลงกระซิบ "อันที่จริง... ผมโสด และผมคิดว่าผู้หญิงเก่งและงดงามอย่างคุณ ไม่ควรต้องมาทนลำบากอยู่ในหมู่บ้านกันดารแบบนี้ หากคุณสนใจ... ผมสามารถพาคุณเข้าเมืองไปเปิดร้านอาหารของตัวเองได้ รับรองว่า..." ฉับพลัน! ยังไม่ทันที่เกาหย่งเจี้ยนจะพูดจบประโยค ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นเคยก็ก้าวพรวดเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขาทั้งสองคนอย่างรุนแรง ราวกับภูตผีที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน! กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างของลู่จ้านกั๋วในเสี้ยววินาทีนั้น อุณหภูมิรอบกายราวกับลดฮวบลงหลายองศาเซลเซียส ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองเกาหย่งเจี้ยนเขม็ง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ "ถอยออกไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยจิตสังหารที่กดดันจนเกาหย่งเจี้ยนถึงกับผงะถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตกใจ "อะ... คุณเป็นใคร? เสียมารยาทอะไรเนี่ย!" เกาหย่งเจี้ยนหน้าถอดสี รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พยายามรักษาฟอร์มของคนจากในเมือง แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของลู่จ้านกั๋ว เขาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลู่จ้านกั๋วมองกล่องขนมเปี๊ยะในมือของเกาหย่งเจี้ยนด้วยหางตาก่อนจะปัดมันร่วงลงพื้นอย่างไร้ความปรานี กล่องขนมกระเด็นตกลงไปในโคลนจนเละเทะ "อุ๊פ..." ชาวบ้านรอบข้างส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจ ลู่จ้านกั๋วยกมือขึ้นโอบเอวบางของซูฮานเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ แรงกดที่เอวของเขาร้อนผ่าวและหนักแน่นจนซูฮานต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นางเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสามีในนาม ที่ตอนนี้ขากรรไกรของเขากำแน่นจนขึ้นสันนูน "สามีของนาง" ลู่จ้านกั๋วเปล่งเสียงกังวาน ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังนายตำรวจหนุ่มจากเมืองหลวง "และถ้าแกยังกล้ามาเกาะแกะเมียฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" เกาหย่งเจี้ยนหน้าเจื่อนสนิท โกรธจนตัวสั่นแต่ไม่กล้ามีปากเสียงกับอดีตทหารผ่านศึกร่างยักษ์ที่มีรัศมีฆ่าคนได้คนนี้ เขาเค้นเสียงฮึดฮัด สะบัดหน้าเดินหนีไปอย่างเสียหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณหน้าบ้านตระกูลลู่ชั่วขณะ ชาวบ้านต่างพากันแยกย้ายเพราะไม่กล้าสบตากับลู่จ้านกั๋วในโหมดปีศาจคลั่งรักเช่นนี้ ซูฮานถอนหายใจเบาๆ นางขยับตัวจะผละออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่ทว่า... แขนคู่นั้นกลับรัดแน่นขึ้น ราวกับคีมเหล็กที่ไม่อยอมปล่อยให้นางหนีไปไหน ลู่จ้านกั๋วก้มหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูของนาง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย เจือความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้จนน่าตกใจ "เขาบอกว่าจะพาเธอเข้าเมือง... เธอล่ะ... อยากไปกับมันไหม?" ซูฮานชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันนั้น นางยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำใด จู่ๆ ลู่จ้านกั๋วก็ก้มลงกระซิบประโยคถัดมาที่ริมหูของนาง ทำเอาซูฮานเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนแทบหยุดหายใจ! "หรือว่า... แผลเป็นที่แขนของเธอ กับรอยสักตราสัญลักษณ์ของหน่วยรบพิเศษลับในกองทัพที่ฉันเคยทำลายเมื่อสิบปีก่อน... เป็นฝีมือของ 'คนคนนั้น' ที่ส่งเธอมาแทรกซึมกันแน่, ซูฮาน?" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนหลินฮวานะคะ)