มิติฟาร์มในตำนาน

"หลินเหม่ยอิง! นี่แกเอาเนื้อไก่มาจากไหน! บ้านเราจนขนาดไม่มีข้าวจะกรอกหม้อ แล้วกลิ่นซุปโสมราคาแพงนี่มันอะไรกัน!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุผ่านประตูไม้เก่าคร่ำคร่าเข้ามาทันทีที่กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปไกลถึงสามบ้านแปดบ้าน เหม่ยอิงวางช้อนไม้ในมือลงช้าๆ เธอไม่ได้ลนลานหรือตื่นตระหนก สายตาคมกริบเหลือบมองรอยรั่วบนหลังคาก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหญิงวัยกลางคนที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ถ้าอยากรู้ว่าไก่มาจากไหน แม่ก็น่าจะลองถามดินดูนะครับ" เธอตอบสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเธอสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "หรือถ้าแม่คิดว่าฉันขโมยมา ก็เชิญแจ้งตำรวจมาตรวจค้นได้เลย ผมพร้อมให้ความร่วมมือเสมอ" แม่สามีชะงักไปเล็กน้อย ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของลูกสะใภ้ที่เคยหัวอ่อน ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบระเบิด มือหนาหยาบกร้านของใครบางคนก็คว้าไหล่เหม่ยอิงไว้มั่น "แม่ครับ... เรื่องกับข้าวเย็นนี้ ผมเป็นคนเตรียมเอง ถ้าแม่ไม่พอใจ ก็เชิญกลับไปพักผ่อนเถอะครับ" หานเจี้ยนกั๋ว ก้าวมายืนบังหน้าภรรยา แผ่นหลังกว้างของเขาสูงตระหง่านเหมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของนายทหารจ้องมองแม่ของตัวเองด้วยความเย็นชาจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูดและพึมพำสาปแช่งก่อนจะเดินหนีไป เมื่อความวุ่นวายจางหาย เหม่ยอิงรีบปิดประตูห้องครัวและล็อกกลอนแน่นหนา เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่เธอกำลังกุมความลับอันยิ่งใหญ่เอาไว้ ทันใดนั้น ภาพจำลองในหัวก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง รอยปานรูปดอกบัวที่ข้อมือซ้ายร้อนผ่าวเหมือนเปลวไฟ เธอจดจ่อสมาธิไปยังจุดนั้น ทันใดนั้น ร่างของเธอก็ไม่ได้อยู่บนพื้นห้องครัวที่ทรุดโทรมอีกต่อไป แต่ยืนอยู่กลางผืนดินสีทองอันกว้างใหญ่ไพศาล นี่คือ 'มิติฟาร์มในตำนาน' ที่เธอเคยอ่านเจอในพงศาวดารลี้ลับ อากาศที่นี่บริสุทธิ์จนปอดของเธอเหมือนได้รับการชะล้างด้วยน้ำค้างยามเช้า เบื้องหน้ามีบ่อน้ำใสสะอาดที่สะท้อนแสงสีรุ้งเป็นประกาย น้ำในนั้นดูเหมือนจะมีชีวิต มันกระเพื่อมเบาๆ ราวกับเชิญชวน รอบข้างมีแปลงผักที่แบ่งโซนไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ละแปลงเต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์หายากที่หาไม่ได้ในยุค 70 เช่น โสมพันปี, หญ้าวิญญาณ, และพืชผักพื้นบ้านที่ดูสดกรอบกว่าปกติหลายเท่า เหม่ยอิงรีบเดินไปที่ริมบ่อน้ำ เธอหยิบกระบอกไม้ไผ่ที่เตรียมมาวักน้ำขึ้นมาดื่มเพียงอึกเดียว ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำทำงานหนักในร่างนี้หายเป็นปลิดทิ้ง ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกซ่อมแซมจากภายในไหลเวียนไปทั่วกระแสเลือด เธอไม่ได้แค่มีมิติ แต่เธอมี 'ขุมทรัพย์' ที่จะใช้เปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอและสามีให้พ้นจากความอดอยากนี้ "ถ้าฉันนำพืชผักพวกนี้ออกไปขาย... การผูกขาดตลาดในหมู่บ้านก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป" เธอยิ้มที่มุมปาก มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบเมล็ดพันธุ์โสมคุณภาพสูงมาหนึ่งกำมือ แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนจากจิตใต้สำนึกก็ดังขึ้น *ครืน...* แรงสั่นสะเทือนเบาๆ เกิดขึ้นจากใจกลางมิติ เหมือนมีใครบางคนกำลังพยายามฝ่าเข้ามา ก้อนหินขนาดใหญ่หน้าประตูมิติเริ่มร้าวและหลุดร่วงลงมา เผยให้เห็นรอยแยกของมิติที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอก ในขณะที่เธอกำลังจะถอยกลับไปยังโลกจริง แสงสีทองจากบ่อน้ำวิเศษก็พุ่งเข้าใส่เธออย่างแรงจนเธอกระเด็นถอยหลังไปเกือบสิบก้าว และเมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่าหานเจี้ยนกั๋วไม่ได้ยืนอยู่หน้าครัวในบ้านแล้ว แต่เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอในมิติฟาร์มนี้! ดวงตาของนายทหารเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขามองมือของตัวเองที่ยังถือปืนพกคู่กายอยู่ ก่อนจะหันมาสบตากับเหม่ยอิง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "นี่... นี่มันที่ไหนกันครับเหม่ยอิง? และเหตุใด... ผมถึงรู้สึกว่าดินในที่แห่งนี้กำลังเรียกหาผม?" เขาวางปืนลงแล้วก้าวเข้าหาเธออย่างระแวดระวัง ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าและคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เพื่อยืนยันว่าเธอคือคนจริง ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่ก่อนที่เหม่ยอิงจะได้อธิบายอะไร เสียงจาก 'ระบบมิติ' ก็ดังแทรกเข้ามาในหัวของทั้งคู่ [ตรวจพบผู้บุกรุกที่มีพันธสัญญาเลือดร่วมกัน... เริ่มต้นการเชื่อมต่อระดับที่ 2: ระบบสหกรณ์ฟาร์มคู่รัก!] แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วทั้งมิติ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของคนทั้งสอง ในนั้นระบุภารกิจแรกที่ดูเหมือนจะเป็นการหยอกล้อโชคชะตาอย่างที่สุด 'ภารกิจที่ 1: ปลูกผักสวนครัวร่วมกันเพื่อขายในตลาดมืด โดยมีเงื่อนไขว่า... ต้องทำให้ยอดขายเกินร้อยหยวนภายในพรุ่งนี้เช้า มิเช่นนั้น มิติจะถูกปิดตายถาวร!' เหม่ยอิงมองหน้าสามีที่ยังคงงุนงง ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาบางๆ เป็นยิ้มที่ดูอบอุ่นและมั่นคงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ถ้ามันคือภารกิจของภรรยา ผมในฐานะสามี... ก็ไม่มีทางปล่อยให้คุณต้องทำคนเดียวหรอกครับ" เขาสอดมือประสานกับมือของเธอแน่น ความอบอุ่นถ่ายทอดผ่านฝ่ามือเข้าสู่หัวใจของหญิงสาว ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องครัวจากโลกภายนอกก็ดังรัวขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้าน "เหม่ยอิง! เจี้ยนกั๋ว! ออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีรายงานว่าบ้านพวกคุณกำลังมีของผิดกฎหมายซุกซ่อนอยู่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ หากชอบฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ