พิมพ์เขียวแรกที่ไร้รอยยิ้ม

เสียงขีดข่วนของปลายปากกาเคมีสีแดงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ ฟังดูคล้ายเสียงกรีดเนื้อให้แยกออกจากกันในความรู้สึกของกรวินท์ สถาปนิกหนุ่มไฟแรงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างสูงโปรดในชุดยูนิฟอร์มวิศวกรความปลอดภัยและหมวกนิรภัยสีขาวสะอาดตา ผู้ซึ่งกำลังจรดปากกาขีดฆ่าเส้นสายที่เขาใช้เวลาอดหลับอดนอนร่างมันขึ้นมานานร่วมสัปดาห์อย่างไร้ความปรานี "ตรงนี้... คานรับน้ำหนักไม่ได้ออกแบบตามพารามิเตอร์ความปลอดภัยขั้นต่ำ ถ้าเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมาจริงๆ คุณกรวินท์จะรับผิดชอบชีวิตคนนับร้อยในตึกนี้ไหวไหมครับ หรือว่าในหลักสูตรสถาปัตยกรรมของพวกคุณ สอนให้ขายความงามโดยแลกกับความหายนะของโครงสร้าง?" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท ไร้ซึ่งความลังเลหรือเกรงอกเกรงใจดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูนและเสียงเครื่องจักรในไซต์งานก่อสร้าง ภานุ ผู้ตรวจการโครงการหน้านิ่ง เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตานั้นว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความเป๊ะระดับมิลลิเมตรจนน่าหมั่นไส้ กรวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะสนามชั่วคราวที่ใช้กางแบบแปลน จนระยะห่างระหว่างเขากับผู้ตรวจการหน้านิ่งเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการทำงานกลางแดดไม่ได้ทำให้เสน่ห์ของสถาปนิกหนุ่มลดลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับขับเน้นความดิบเถื่อนและดุดันออกมาอย่างชัดเจน "คุณภานุครับ รบกวนถอดแว่นแล้วใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์ดูใหม่อีกรอบนะครับ ว่าส่วนโค้งที่ผมดีไซน์เนี่ย มันถูกคำนวณสัดส่วนการกระจายน้ำหนักมาอย่างดีเยี่ยมแล้ว หรือว่าสมองส่วนวิศวกรหัวโบราณของคุณถูกเซ็ตมาให้มองเห็นแค่เสาปูนสี่เหลี่ยมตันๆ จนจินตนาการอะไรที่มันเหนือกว่านั้นไม่ออกกันแน่?" น้ำเสียงของกรวินท์เฉียบคมไม่แพ้กัน ดวงตาสองคู่ประสานกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ ท่ามกลางทีมงานและช่างรับเหมาที่ยืนลุ้นระทึกจนแทบไม่กล้าหายใจ ไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างเสือสองตัวที่กำลังจ้องจะขย้ำกันในเขตหวงห้ามแห่งนี้ ภานุนิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาดุดันที่ท้าทายจนน่าแปลกใจ ปกติแล้วสถาปนิกที่เคยโดนเขาตีตกแบบแปลนในลักษณะนี้ มักจะหน้าเสีย เถียงข้างๆ คูๆ หรือไม่ก็วิ่งแจ้นไปฟ้องผู้บริหาร แต่นี่... กรวินท์กลับยืนจ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความถือดี และลึกซึ้งเกินกว่าจะละสายตา "ผมไม่ได้มองหาความสวยงามที่ไร้รากฐานครับคุณกรวินท์ ตึกนี้ไม่ใช่ผลงานศิลปะส่งประกวด แต่มันคือสถานที่ที่คนต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน" ภานุขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย แต่ทว่าสายตายังคงคมกริบ "แก้แบบในส่วนโครงสร้างรับน้ำหนักนี้ใหม่ทั้งหมด ส่งให้ผมตรวจใหม่อีกครั้งก่อนตะวันตกดิน ถ้ายังทำไม่ได้มาตรฐาน... พิมพ์เขียวแผ่นนี้ก็เป็นได้แค่กระดาษรองนั่งกินข้าวกลางวัน" พูดจบ ภานุก็สะบัดหน้าเตรียมหมุนตัวเดินหนีจากกองแบบแปลน แต่มีหรือที่คนอย่างกรวินท์จะยอมให้จบเกมง่ายๆ แบบนี้ มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนของวิศวกรหน้านิ่งไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงดึงนั้นทำให้ภานุต้องหันกลับมาอย่างเสียหลัก ร่างโปรดเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างของสถาปนิกหนุ่มอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งพล่านในกระแสเลือด ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ภานุนิ่งค้างไปชั่ววินาทีเมื่อพบว่าตัวเองกำลังถูกกักตัวไว้ในอ้อมแขนของคนที่เพิ่งปะทะคารมกันเมื่อครู่ ขณะที่กรวินท์เองก็ชะงักไปเช่นกันเมื่อได้กลิ่นกายหอมสะอาดแปลกจอมจากตัวของวิศวกรหน้านิ่งคนนี้—กลิ่นที่มันชวนให้รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด "ปล่อยครับ..." ภานุเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจอุ่นรินรดอยู่บนปลายคางของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "อย่าล้ำเส้นหน้าที่การงานของคุณกรวินท์" กรวินท์ไม่ยอมปล่อย เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือด้วยความท้าทายระคนเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาภานุถึงกับขนลุกซู่ "ถ้าผมบอกว่า... ผมชอบล้ำเส้นล่ะครับ คุณผู้ตรวจการ?" ยังไม่ทันที่ภานุจะได้ตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนใดๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านหลังก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศที่กำลังระอุ "คุณภานุครับ! ท่านประธานบริษัทกับทางเจ้าของโครงการมาตรวจไซต์งานกะทันหัน กำลังเดินมาทางนี้แล้วครับ!" เสียงของธีร สถาปนิกรร่วมทีมที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภาพที่สถาปนิกปากร้ายกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับวิศวกรหน้านิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมไร้ความปรานีกลางไซต์งาน กรวินท์ยอมคลายมือออกช้าๆ ภานุถอยหลังไปสองก้าว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเรียบสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดจางๆ นั้นกลับทรยศความรู้สึกนึกคิดของเจ้าตัวอย่างสิ้นเชิง วิศวกรหน้านิ่งช้อนสายตาขึ้นมองกรวินท์เป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากบางเฉียบขยับกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นครับคุณสถาปนิก... หวังว่าพรุ่งนี้คุณจะทำการบ้านมาดีกว่าวันนี้" ทว่า ก่อนที่กรวินท์จะได้ตอบโต้อะไร ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่แฝงความนัยบางอย่าง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันดุเดือดนี้นะครับ