ผนึกกำลังทลายข่าวลือ

“ถ้าโครงสร้างส่วนนี้รับน้ำหนักไม่ได้จริงอย่างที่พวกคุณกุข่าวลือ ผมในฐานะวิศวกรผู้ตรวจการคงต้องเอาใบประกอบวิชาชีพของตัวเองเป็นเดิมพันครับ” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าเกรงขามของภานุดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของไซต์งาน สายตาคมกริบกวาดมองผู้สื่อข่าวและตัวแทนจากบริษัทคู่แข่งที่จงใจปล่อยข่าวโจมตีโครงการนี้อย่างไม่เกรงกลัว บนโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยเอกสารคำนวณทางวิศวกรรม แผนผังโครงสร้าง และผลการทดสอบการรับน้ำหนักที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าสบตากับวิศวกรหน้านิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและตรงไปตรงมาคนนี้ “แต่ก่อนที่พวกคุณจะเอาความเท็จไปตีพิมพ์ขายข่าวเต้า…” ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของสถาปนิกหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปที่สวมทับด้วยเสื้อกั๊กหน้าไซต์ กรวินท์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีมาดมั่น รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างชัดเจน “…รบกวนช่วยเปิดสมองแล้วใช้รอยหยักในสมองส่วนหน้าคิดสักนิด ว่างานระดับนี้เขาดีไซน์กันอย่างไร ไม่ใช่สักแต่จะเห่าตามกระแสเพื่อหวังเงินใต้โต๊ะ” “คุณกรวินท์!” ตัวแทนจากฝั่งคู่แข่งหน้าถอดสี ลุกขึ้นยืนชี้หน้าด้วยความโกรธ “ครับ ผมเอง” กรวินท์ตอบรับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท เดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างภานุที่หัวโต๊ะ ไหล่กว้างของเขาสัมผัสกับไหล่บางของอีกฝ่ายโดยตั้งใจ สถาปนิกหนุ่มปรายตามองเอกสารในมือของคู่กรณี ก่อนจะหันไปสบตากับภานุนิ่ง ชั่วแวบหนึ่ง… สายตาดุดันที่ใช้ฟาดฟันกับคนอื่นพลันอ่อนแสงลงจนแทบกลายเป็นความคลั่งรัก แต่มันเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก่อนที่เขาจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับที่ประชุมต่อ “ในเมื่อพวกคุณสงสัยนักว่าดีไซน์กระจกนิรภัยผสมโครงสร้างเหล็กถักทอเรขาคณิตของผมมันจะพังพาบลงมาเมื่อไหร่…” กรวินท์ดึงแท็บเล็ตในมือของธีรเพื่อนร่วมงานมาถือไว้ นิ้วเรียวกดเชื่อมต่อขึ้นจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้านหลัง ภาพสามมิติของอาคารที่ถูกออกแบบอย่างประณีตปรากฏขึ้น พร้อมกับรหัสโค้ดการคำนวณที่ซับซ้อน “เชิญดูให้เต็มตาครับ” กรวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง เดินเข้าใกล้จอภาพพลางชี้ให้เห็นจุดเชื่อมต่อสำคัญ “การที่ผมดีไซน์ให้โครงสร้างรับน้ำหนักแบบกระจายตัว ไม่ได้หมายความว่าเราลดทอนความแข็งแรง แต่เรากำลังใช้หลักการถ่ายแรงตามธรรมชาติที่เหนือกว่าวิธีโบราณคร่ำครึที่พวกคุณคุ้นเคยต่างหาก และที่สำคัญ…” เขายิ้มมุมปาก หันไปมองภานุที่ยืนกอดอกนิ่งฟังอยู่ข้างๆ “…คุณภานุตรวจทานมาแล้วทุกมิลลิเมตร ไม่มีทางที่ความสะเพร่าระดับอนุบาลของใครจะเล็ดลอดสายตาเหยี่ยวของวิศวกรคนนี้ไปได้หรอกครับ จริงไหมครับ คุณผู้ตรวจการ?” ภานุเหลือบตามองคนฉวยโอกาสที่ลากชื่อตัวเองเข้ามาพัวพันในประโยคเย้าแหย่เล็กน้อย แต่ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างอดไม่ได้ ยามที่ต้องทำงานร่วมกัน ความเข้าขาของพวกเขามักจะไร้รอยต่อเสมอ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะปากร้ายหรือกวนประสาทแค่ไหนในยามปกติ แต่ยามคับขัน… กรวินท์ไม่เคยปล่อยให้เขาต้องยืนเผชิญหน้ากับปัญหาตามลำพังเลยสักครั้ง “ตามนั้นครับ” ภานุเอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “ผลการทดสอบความต้านทานแรงลมและแรงแผ่นดินไหวจำลองแสดงให้เห็นชัดเจนว่าโครงสร้างนี้มีความยืดหยุ่นและปลอดภัยกว่ามาตรฐานขั้นต่ำถึงร้อยละสี่สิบ หากสำนักข่าวหรือบริษัทไหนยังดึงดันจะเผยแพร่ข้อมูลเท็จต่อ ผมและฝ่ายกฎหมายของบริษัทคงต้องดำเนินการขั้นเด็ดขาดตามกฎหมายหมิ่นประมาทครับ” บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ บรรดานักข่าวเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความจำนนต่อหลักฐาน ขณะที่ตัวแทนคู่แข่งทยอยเก็บเอกสารใส่แฟ้มด้วยความหัวเสียก่อนจะเดินหนีออกไปทีละคน เมื่อประตูห้องประชุมปิดลงและความวุ่นวายคลี่คลายลง ภายในห้องก็เหลือเพียงทีมงานของพวกเขา มินตราถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก “เกือบไปแล้วไหมล่ะไอ้กร ประโยคเปิดตัวเมื่อกี้ท่านประธานมาได้ยินมีหวังโดนหักเงินเดือนข้อหาหาเรื่องแขกบ้านแขกเมืองแน่” “แต่สะใจดีออก” ธีรหัวเราะรơi พลางตบไหล่กรวินท์เบาๆ “ว่าแต่แกเล่นใหญ่รัชดาลัยมากนะวันนี้ ถึงกับยอมเอาเกียรติของสถาปนิกมาการันตีร่วมกับคุณภานุเลยเหรอ” “ก็คนมัน… อยากปกป้องของสำคัญ” กรวินท์พึมพำเบาๆ แต่ตั้งใจให้ใครบางคนได้ยินเต็มสองหู ภานุที่กำลังเก็บเอกสารลงแฟ้มชะงักมือไปนิด ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องพึ่งพาเครื่องสำอาง เขาแกล้งทำเป็นไม่สนใจ หันไปสั่งงานมินตราเรื่องกำหนดการตรวจรับงานงวดถัดไปแทน “มินตรา ฝากสรุปรายงานการประชุมวันนี้ส่งให้ทางบอร์ดบริหารภายในเย็นนี้ด้วยนะ ส่วนแบบแปลนปรับแก้รอบสุดท้าย เดี๋ยวผมกับคุณกรวินท์จะเคลียร์กันต่อเอง” “รับทราบค่ะท่านผู้ตรวจการ!” มินตราลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน ก่อนจะสะกิดธีรให้เดินตามออกไปจากห้อง ปล่อยให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพัง ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มอบอวลไปด้วยความเงียบอันชวนใจเต้น เมื่อห้องปลอดผู้คน กรวินท์ก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวภานุที่กำลังจะหันหลังหยิบกระเป๋า สถาปนิกหนุ่มใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะทำงานไว้ เป็นการกักตัวคนตัวเล็กกว่าให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ “15 ตอนผ่านมาแล้วนะคุณ…” กรวินท์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มใส น้ำเสียงที่เคยใช้ฟาดฟันกับคนอื่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มทุ้งและเจือความออดอ้อน “เมื่อไหร่เราจะเลิกสถานะ ‘คู่กัด’ แล้วขยับไปเป็น ‘คนรู้ใจ’ แบบเป็นทางการเสียทีล่ะครับ?” ภานุเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตฉายแววไหวระริกแต่ยังคงรักษากำแพงความหยิ่งทะนงไว้เช่นเคย “พูดอะไรเพ้อเจ้อครับ งานหน้าไซต์ยังกองเป็นภูเขา คุณเอาเวลาไปตรวจสเปกวัสดุกระจกให้มันรอดก่อนเถอะ” “เรื่องงานผมไม่เคยพลาดอยู่แล้ว…” กรวินท์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของวิศวกรหน้านิ่งแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ทำเอาหัวใจของคนถูกกระทำเต้นผิดจังหวะ “…แต่เรื่องหัวใจเนี่ย ผมปล่อยให้คุณดองเค็มมานานเกินไปแล้วนะครับคุณภานุ” ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนนิ่งที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำอย่างพึงพอใจ เขารู้ดีว่าภานุไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนใครง่ายๆ และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้เขาถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า ในจังหวะที่กรวินท์กำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากบนหน้าผากเนียนเพื่อเป็นการมัดจำคำตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวด *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “คุณกรวินท์ครับ! แย่แล้วครับ!” เสียงร้อนรนของธีรดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อณุญาต “…ท่านประธานใหญ่บินตรงมาจากสำนักงานใหญ่ที่ต่างประเทศ ลงเครื่องปุ๊บก็มุ่งตรงมาที่ไซต์นี้ปั๊บ ตอนนี้กำลังเดินตรวจงานอยู่ที่ล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ!” กรวินท์ชะงักค้าง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีใน0.1วินาที สวนทางกับภานุที่รีบดันอกเขาออกแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความโล่งอกปนขบขัน “ดูท่าทาง…” ภานุเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ถอดแบบมาจากอีกฝ่ายไม่เพี้ยน “…ความสัมพันธ์ของเราคงต้องรอเคลียร์กันในวาระถัดไปแล้วล่ะครับ สถาปนิกปากร้าย” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันแสนอลวนนี้ด้วยกันนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน