รอยอดีตในจดหมายลับ

น้ำหมึกสีชาดบนแผ่นกระดาษสาเนื้อดีหยดลงกระทบเนื้อกระดาษดังเปาะ เสียงนั้นดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของห้องหนังสือประจำจวนแม่ทัพ กุนซือหลี่จือชะอักพู่กันในมือเรียวบาง ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวอักษรจีนโบราณที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้าทีละบรรทัด ลายมือหวัดตวัดอันทรงพลังนี้คืองานเขียนที่นางจดจำได้ขึ้นใจ—ลายมือของแม่ทัพเว่ยหลง บุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้ากองทหารนับแสนและบัญชาการรบด้วยความเยือกเย็นดั่งภูเขาน้ำแข็ง ทว่า ในยามนี้ รอยหมึกที่ถูกเขียนขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อนกลับสร้างรอยร้าวขึ้นในใจของนางอย่างเงียบงัน "เหตุใดอักษรคำว่า 'กวาดล้าง' ในรายงานการทัพชายแดนบูรพาคราวนั้น จึงมีเอกลักษณ์การตวัดปลายพู่กันเช่นเดียวกับตราประทับลับในคำสั่งเพิกถอนสิทธิ์ตระกูลหลี่ของข้า..." เสียงหวานทว่าเยียบเย็นเอ่ยพึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสเนื้อกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นนั้น ย้อนกลับไปในคืนเดือนมืดเมื่อเจ็ดปีก่อน ตระกูลหลี่ผู้ทรงอิทธิพลทางตอนใต้ถูกปรักปรำด้วยข้อหาสมคบคิดกับกบฏ ราชโองการฉบับเดียวทำให้ตระกูลเก่าแก่ต้องมอดไหม้ในกองเพลิง เหลือเพียงนางที่รอดชีวิตมาได้ด้วยปัญญาและค่ายกลลวงตา ในเวลานั้น เว่ยหลงยังเป็นเพียงนายกองหนุ่มผู้ได้รับมอบหมายให้นำกำลังเข้าปิดล้อมจวนตระกูลหลี่ตามคำสั่งเบื้องบน เขาทำตามหน้าที่อย่างไร้ความปรานี ดั่งหินผาที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อเสียงร่ำไห้ ทว่า สิ่งที่หลี่จือเพิ่งค้นพบจากหีบเอกสารลับใต้พื้นเรือนไม้เก่าแก่ในวันนี้ กลับไม่ใช่แค่คำสั่งปิดล้อมธรรมดา หากแต่เป็นจดหมายลับที่ลงนามด้วยลายมือของเว่ยหลงเอง ที่มีข้อความติดต่อลับๆ กับอัครเสนาบดีฉิน—ศัตรูตัวฉกาจผู้เป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลนาง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนในยามวิกาล ดึงสติของหลี่จือให้หลุดออกจากวังวนแห่งอดีต นางรีบซ่อนจดหมายฉบับนั้นไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว พร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "เข้ามาได้" นางเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทของแม่ทัพเว่ยหลงก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเย็นเยียบจากสนามรบและกลิ่นจางๆ ของสนิมดาบยังคงติดตัวเขามาเช่นเคย ดวงตาคมปลาบดั่งเหยี่ยววรกายกวาดมองทั่วห้องหนังสือ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงหน้าของกุนซือสาวผู้มีท่าทีสงบนิ่งเกินกว่าปกติ "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ เหตุใดยังไม่พักผ่อนอีก, กุนซือหลี่" เว่ยหลงเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความสำรวจตรวจสอบ เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชายผ้าคลุมกวาดผ่านพื้นห้องจนเกิดเสียงแผ่วเบา "ข้ากำลังตรวจสอบแผนผังค่ายกลของแคว้นเหลียงรอบใหม่ ท่านแม่ทัพล่ะเหตุใดจึงยังไม่อนุศาสน์นิทาน" หลี่จือเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาถูกแต่งแต้มขึ้นบนริมฝีปาก ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งแววตาหยอกเย้า นางแอบสังเกตเห็นว่ามือหนาข้างหนึ่งของเขากำลังซ่อนอยู่หลังลำตัว และมีรอยเปื้อนสีดำคล้ายคราบหมึกจางๆ ที่มุมข้อมือ ความหวาดระแวงแล่นริ้วขึ้นในอก ดั่งไฟลามทุ่ง เว่ยหลงผู้ที่ไม่เคยจับพู่กันเขียนจดหมายด้วยตนเองในยามวิกาล เหตุใดจึงมีคราบหมึกติดอยู่เล่า? หรือว่า... เขารู้แล้วว่านางกำลังค้นหาความจริงเกี่ยวกับอดีต? "ข้าแค่ตรวจตราความปลอดภัยรอบค่าย..." เว่ยหลงตอบเสียงเรียบ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายบุรุษและไอร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาปะทะความเย็นเยียบในใจนาง "เจ้าดู... แปลกไปนะ" "แปลกอย่างไรหรือครับ?" หลี่จือแสร้งเลิกคิ้วถามอย่างเยือกเย็น นางไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเต้นระรัวดั่งกลองศึก "หรือข้าทำงานบกพร่องตรงไหน" เว่ยหลงไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้างดงามที่ซ่อนความลับนับพันไว้ เขาเอื้อมมือหนาออกไปช้าๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบยาวสัมผัสเบาๆ ที่ปอยผมซึ่งหลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มของนาง สัมผัสแผ่วเบานี้ทำให้หลี่จือชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อโดยอัตโนมัติ "เจ้ามิได้บกพร่อง... แต่เจ้ากำลังค้นหาบางสิ่งที่ไม่อาจเอื้อมต่างหาก" เว่ยหลงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของนาง น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนน่ากลัว "จดหมายในอกเสื้อของเจ้านั่น... เจ้าได้มันมาจากที่ใด?" บรรยากาศภายในห้องหนังสือพลันทอประกายความตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด ดั่งเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะพร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ หลี่จือพลันสูดหายใจเข้าลึก นางรู้แล้วว่าในยามนี้ ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกต่อไปแล้ว ท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับตัวอักษรและประวัติศาสตร์หน้าสำคัญนี้นะครับ