รอยแตกแห่งความสัมพันธ์

"ถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดขุดคุ้ยเรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้น... เราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าหนักแน่นจนกวินทร์ต้องหยุดชะงัก ฝ่ามือของเขายังคงวางอยู่บนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊ก แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสลัวๆ สะท้อนให้เห็นแววตาที่กำลังสั่นไหวของหญิงสาว เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่มองไปที่กรอบรูปบนผนังที่ว่างเปล่า ราวกับว่าเธอกำลังพยายามรักษาระยะห่างจากความทรงจำที่เขากำลังพยายามประกอบมันกลับคืนมา กวินทร์ถอนหายใจยาว พยายามระงับอารมณ์คุกรุ่นในอก "ริน ผมไม่ได้ต้องการทำร้ายใคร ผมแค่ต้องการรู้ว่าทำไมทุกคนถึงต้องปิดบังมัน... แม้แต่คุณ" "ความจริงบางอย่างมันไม่มีค่าพอที่จะแลกกับชีวิตที่เหลืออยู่หรอกนะกวินทร์" รินรดาหันกลับมามองเขา ดวงตาคู่สวยคู่นั้นไม่ได้มีความอบอุ่นเหมือนที่เคยเป็นอีกต่อไป มันคือความหวาดกลัวที่เคลือบด้วยความเย็นชา "คุณไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่รออยู่ใต้รอยแตกพวกนั้นมันน่าสะพรึงกลัวแค่ไหน และถ้าวันหนึ่งคุณรู้ความจริง... คุณจะเกลียดผม" "ทำไมผมต้องเกลียดคุณ?" เขาสาวเท้าเข้าไปหา แต่รินรดากลับถอยกรูดไปจนชิดขอบชั้นหนังสือ หนังสือเล่มเก่าหล่นลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับแววตาของเธอที่มองเขาเหมือนมองคนแปลกหน้า บรรยากาศในห้องทำงานอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายความลับอบอวลอยู่ในอากาศ กวินทร์พยายามดึงสติ เขาเคยเป็นคนที่ไม่เคยกลัวสิ่งใด แม้แต่ความตาย แต่ยามที่เห็นรินรดาตัวสั่นเทาเช่นนี้ เขากลับรู้สึกถึงแรงบีบคั้นที่หน้าอกยิ่งกว่าอุบัติเหตุครั้งไหนๆ "ธันวาไม่ได้บอกอะไรคุณเลยใช่ไหม" รินรดาถามขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเศร้าสร้อย "เขาแค่รอให้คุณจำได้ด้วยตัวเอง แล้ววันนั้น... วันที่คุณจำทุกอย่างได้ เขาจะใช้มันทำลายคุณ เหมือนที่เขาทำกับคนอื่นๆ" "คุณกลัวเขา... หรือคุณกลัวความจริงกันแน่ ริน?" คำถามนั้นดังก้องไปทั่วห้อง รินรดานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตู มือของเธอสั่นขณะเอื้อมไปจับลูกบิด "ความกลัวมันไม่มีรูปแบบหรอกกวินทร์ แต่มันทำลายทุกอย่างที่เรารักได้เสมอ" เธอพูดโดยไม่หันกลับมามอง "นับจากวันนี้ไป... อย่าพยายามติดต่อผมอีกเลย ถ้าคุณยังรักชีวิตตัวเอง" เสียงปิดประตูดังปังหนักแน่นทิ้งให้กวินทร์ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือที่สั่นเทาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งที่เขาสอดไว้ในแฟ้มออกมา เป็นรูปถ่ายกลุ่มที่ถ่ายไว้เมื่อหลายปีก่อน ในนั้นมีเขายืนยิ้มอยู่ข้างธันวา และรินรดาที่ดูสดใสกว่าวันนี้มาก แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเพิ่งสังเกตเห็น... คือรอยขีดข่วนจางๆ บนใบหน้าของรินรดาในรูปนั้น ซึ่งเขาจำไม่ได้เลยว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขที่เขาบันทึกไว้ในชื่อ 'ศัตรู' เสียงรอสายดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็รับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่เดาอารมณ์ไม่ได้ "ไง... ดูเหมือนเธอจะเพิ่งเดินออกจากห้องนายไปนะ" "นายทำอะไรลงไป ธันวา?" กวินทร์เค้นเสียงถามด้วยความโกรธจัด "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เพื่อนเอ๋ย" เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังลอดออกมาจากปลายสาย "ฉันแค่ปล่อยให้ความจริงมันทำงานของมัน และดูเหมือนว่า 'คนรัก' ของนาย จะรู้ดีกว่าใครว่า... ในคืนที่รถของนายตกเหวในวันนั้น คนที่อยู่หลังพวงมาลัยจริงๆ ไม่ใช่เธอ... แต่นายเองต่างหาก ที่เป็นคนเหยียบเบรกจนมิด เพื่อแลกกับชีวิตของใครบางคน" กวินทร์นิ่งค้างไป ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาพยายามนึกภาพเหตุการณ์ในคืนนั้น แต่มันกลับว่างเปล่า มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและแสงไฟหน้ากรถที่สาดส่องไปบนทางโค้งมรณะ "แต่เดี๋ยวก่อนนะกวินทร์" ธันวาเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบเสียงเย็นเยียบ "นอกจากนายแล้ว... ยังมีอีกคนในรถคันนั้น คนที่นายพยายามจะปกป้องน่ะ... ลองหันไปดูที่มุมห้องข้างหลังนายสิ บางทีความลับอาจจะไม่ได้อยู่ในแฟ้มนั่น แต่มันกำลังมองนายอยู่" กวินทร์ค่อยๆ หันขวับไปยังเงามืดมุมห้อง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนนิ่งอยู่ในมุมมืด มือคนผู้นั้นถือกุญแจรถของเขาไว้ในมือที่สั่นระริก โครโนสทริกเกอร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดในใจของกวินทร์นะครับ