ความเหงาในเมืองใหญ่

“ผมถามคุณอีกครั้ง... รินรดาอยู่ที่ไหน?” กวินทร์กระชากคอเสื้อของชายร่างท้วมที่นั่งสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะทำงานหรูหรา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องนี้ช่างบาดจมูกเสียจนน่าสะอิดสะเอียน เมื่อเทียบกับกลิ่นอายความหวาดกลัวที่อบอวลอยู่รอบตัวอีกฝ่าย กวินทร์ไม่ได้ต้องการคำแก้ตัว เขาต้องการเพียงคำตอบที่จะฉุดรั้งเศษเสี้ยวสุดท้ายของเหตุผลในใจไม่ให้แตกสลาย ชายร่างท้วมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาที่หลบเลี่ยงเผยให้เห็นความลับที่พยายามซ่อนไว้ “ผม... ผมไม่รู้เรื่องคุณกวินทร์ ผมแค่ได้รับคำสั่งให้ส่งเอกสารนั่นไปให้คุณที่คอนโดฯ เท่านั้น ส่วนคุณรินรดา... ผมไม่เคยเห็นเธอตั้งแต่เย็นวานแล้ว!” กวินทร์ปล่อยมือจากปกเสื้อด้วยความรุนแรงจนชายคนนั้นเซถลาไปกระแทกกับชั้นหนังสือ เสียงกระดาษร่วงหล่นลงพื้นราวกับหิมะที่โปรยปรายท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ เขาหันหลังเดินออกจากห้องทำงานนั้นทันที โดยไม่เหลียวกลับมามองเหยื่อที่เขาสร้างขึ้น มหานครเบื้องล่างกำลังส่องสว่างด้วยไฟนีออนนับล้านดวง แต่มันช่างดูเย็นชาและห่างไกลสำหรับกวินทร์ ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน เขารู้สึกเหมือนเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่ไร้ตัวตน ท่ามกลางเสียงรถราที่คำรามก้อง เขากลับได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นเป็นจังหวะแห่งความวิตกกังวล รินรดาคือเข็มทิศเดียวที่เขามี คือคนเดียวที่กุมความลับเรื่องความจำที่หายไปของเขาเอาไว้ หากเธอหายไป นั่นหมายความว่า ‘อดีต’ ของเขาอาจจะหายไปตลอดกาล หรือแย่กว่านั้น... มันอาจถูกชิงไปโดยคนที่เขาไว้ใจที่สุด โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นรัว กวินทร์หยิบขึ้นมาดู หน้าจอระบุเบอร์ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ธันวา “ว่าไงครับ... ดูเหมือนนายกำลังตามหาอะไรบางอย่างอยู่สินะ?” เสียงของธันวานุ่มนวลและแฝงไปด้วยความเยาะหยันที่ปิดไม่มิด “อย่าเล่นตลกกับผม ธันวา” กวินทร์กัดฟันกรอด หยุดยืนนิ่งท่ามกลางฝูงชนที่เดินสวนไปมา “รินรดาอยู่ที่ไหน นายเอาตัวเธอไปเพื่ออะไร” “เอาตัวไปงั้นเหรอ?” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังลอดออกมาจากสาย “นายคิดว่าฉันเป็นคนกักขังเธอหรือกวินทร์? นายลืมไปแล้วหรือเปล่าว่ารินรดามีแผนการของเธอเองเสมอ เธอไม่ได้หายตัวไปเพราะถูกลักพาตัวหรอก... เธอหายไปเพราะเธอไม่อยากให้นายเห็นสิ่งที่เธอกำลังจะทำต่างหาก” กวินทร์นิ่งอึ้ง สายลมยามค่ำคืนพัดพาความเย็นเยียบเข้าสู่กระดูกสันหลัง คำพูดของธันวาดูเกินจริง แต่ความลังเลที่สั่นคลอนจิตใจเขานั้นเป็นเรื่องจริง หากรินรดาไม่ได้ถูกบังคับ แล้วสิ่งที่เธอเก็บงำไว้คืออะไร? ความลับของตระกูลเขาที่เธอพยายามปกป้อง หรือความจริงที่ว่า... เธอเป็นคนทรยศเขามาโดยตลอด? “ผมไม่เชื่อคุณ” กวินทร์เค้นเสียงตอบ “งั้นลองไปที่โกดังเก่าแถวท่าเรือดูสิ” ธันวาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน “อ้อ แล้วอย่าลืมพกสิ่งที่นายเก็บไว้ในตู้เซฟไปด้วยล่ะ ถ้าอยากจะรู้ความจริงทั้งหมดน่ะนะ” สายถูกตัดไป ทิ้งให้กวินทร์ยืนเคว้งคว้างกลางแสงไฟสลัวของเมืองใหญ่ ความเหงาเข้าจู่โจมเขาอย่างหนักหน่วง มันไม่ใช่แค่ความเหงาที่ไร้ผู้คน แต่มันคือความรู้สึกของการหลงทางในดินแดนที่เขาคิดว่ารู้จักดีที่สุด ทว่ากลับกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมในทุกย่างก้าว เขามุ่งหน้าสู่ท่าเรือตามคำบอกของธันวา แม้จะรู้ดีว่ามันอาจเป็นกับดักที่ออกแบบมาเพื่อขยี้เขาให้จมดิน แต่ในยามนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น กวินทร์มาถึงจุดหมายในเวลาไม่นานนัก โกดังร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานส่งกลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นไอทะเล เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปในความมืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาส่องให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง “รินรดา?” กวินทร์เรียกชื่อเธอเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสนิท ร่างนั้นขยับตัวช้าๆ ก่อนจะหันกลับมา แสงสลัวเผยให้เห็นใบหน้าที่เขาคุ้นเคยดี แต่สิ่งที่ทำให้กวินทร์ต้องหยุดกะทันหันคืออาวุธในมือของเธอ ไม่ใช่มีด ไม่ใช่ปืน แต่มันคือกล่องโลหะขนาดเล็กที่เขามักจะพกติดตัวไว้ในฝันเสมอ... กล่องที่เขาไม่เคยเปิดมันออกดู “ฉันเตือนคุณแล้วว่าอย่าตามมา กวินทร์” รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าใจหาย แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับดูว่างเปล่าและเย็นชา “คุณไม่ควรเห็นสิ่งที่อยู่ในนี้ เพราะเมื่อคุณเปิดมัน... คุณจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นกวินทร์คนเดิมอีกเลย” เธอลุกขึ้นยืน แล้วผลักกล่องนั้นมาทางเขา ก่อนจะเดินถอยหลังเข้าสู่เงามืดของเสาต้นใหญ่ กวินทร์ก้มลงมองวัตถุเบื้องหน้า ลมหายใจเขาขาดห้วงเมื่อเห็นรอยเลือดสดๆ หยดอยู่บนพื้นใต้กล่องนั้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงปืนที่ขึ้นลำอย่างพร้อมเพรียง “นายมาช้าไปนิดนะ กวินทร์” เสียงธันวาดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำกลุ่มใหญ่ที่ปิดล้อมทางออกทุกทางไว้จนสิ้น โครโนสทริกเกอร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนในใจของกวินทร์ไปกับผมในตอนนี้นะครับ