น้ำตาของอดีตสามี

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีส่งเสียงทึบหนักหน่วง ราวกับเสียงก้อนหินที่ตกลงกลางห้วงความรู้สึกของธามัน รินรดายืนกอดอกมองชายหนุ่มผู้เคยขึ้นชื่อว่าเป็นสามีด้วยสายตานิ่งเรียบ ทว่าภายในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยเศษซากของไฟแค้นที่แผดเผามาเนิ่นนาน แสงไฟนีออนสีส้มสลัวในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ช่วยขับบรรยากาศให้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะบีบคั้นให้อากาศรอบกายเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก "อ่านเสียให้ละเอียดนะคะ ธามัน... คุณจะได้รู้ว่าตลอดเวลาที่คุณมองข้ามฉัน มองว่าฉันเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ไร้ค่าชิ้นหนึ่งในบ้านหลังนั้น คุณได้ทำลายอะไรไปบ้าง" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ธามันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้แดงก่ำ มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมไปเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในจะแปรเปลี่ยนเป็นคมมีดกรีดแทะหัวใจของเขาให้แหลกสลาย กระดาษแผ่นแรกปรากฏบันทึกทางการแพทย์ ใบรับรองแพทย์ และประวัติการรักษาตัวของรินรดาก작ในช่วงปีที่สามของการแต่งงาน ปีที่เธอนิ่งเงียบและเก็บตัวเงียบเชียบอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ขณะที่เขากำลังสนุกสนานกับความสำเร็จทางธุรกิจและผู้หญิงนับไม่ถ้วนที่แวะเวียนเข้ามาในชีวิต ตัวเลขและข้อความวินิจฉัยโรคภาวะแทรกซ้อนจากการตั้งครรภ์ การแท้งบุตรจากความเครียดสะสม และร่องรอยการได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง พุ่งเข้ากระแทกนัยน์ตาของธามันจนพร่ามัว "นี่... นี่มันอะไรกัน..." เสียงทุ้มต่ำของธามันแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขากวาดสายตามองตัวหนังสือทีละบรรทัด หัวใจเต้นรัวกระหน่ำราวกับมีกลองเพลมาตีอยู่ในอกซ้าย "ริน... คุณ ท้อง... ลูกของเรา..." "ใช่ค่ะ ลูกของเรา" รินรดายิ้มหยัน รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิดบาปของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี "วันที่ฉันถือรายงานชิ้นนี้ไปหาคุณที่บริษัท วันที่คุณปฏิเสธที่จะพบหน้าฉันอ้างว่าติดประชุมสำคัญกับนักลงทุน ทั้งที่คุณกำลังควงเลขาคนใหม่ไปทานดินเนอร์ ฉันยืนรอคุณอยู่หน้าห้องทำงานจนเลือดไหลซึมออกมาจากชุดที่สวมใส่... คุณจำได้ไหมคะ ธามัน?" คำพูดแต่ละคำราวกับสายฝนที่โปรยปรายลงบนกองไฟ แต่มันไม่ใช่ไฟที่มอดดับ หากแต่เป็นน้ำมันร้อนๆ ที่ราดลงบนแผลเหวอะหวะ ธามันลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงกระแทกทำให้เก้าอี้ล้มคว่ำลงไปกับพื้นเสียงดังสนั่น เขาก้าวเท้าเข้าไปหารินรดาด้วยความลนลาน ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอจนล้นปรี่ ความแข็งกร้าวทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังสำลักความเจ็บปวดจากกรรมที่ตัวเองก่อ "ริน... ผม... ผมไม่รู้..." ธามันพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอด้วยความสั่นเทา แต่วินาทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนเนื้อผ้า รินรดากลับถอยหลังหลบราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ สัมผัสจากเขาในตอนนี้มีแต่จะทำให้เธอนึกถึงความสกปรกโสมมในอดีต "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอสะบัดหน้าหนี นัยน์ตาดุดันและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่อัดอั้นมานานนับปี "คุณไม่เคยรู้หรอก เพราะคุณไม่เคยชายตาแลฉันเลยแม้แต่นิดเดียว! วันนั้น... ถ้าคุณใส่ใจฉันสักนิด ถ้าคุณจำได้สักนิดว่าวันนั้นคือวันครบรอบแต่งงานของเรา ลูกของเราก็คงไม่ต้องตายในห้องน้ำที่มืดมิดและเย็นเยียบแบบนั้น!" เสียงตวาดกร้าวของรินรดาก้องกังวานไปทั่วห้อง ธามันเข่าทรุดลงกับพื้นพรมตรงหน้าเธอ ความรู้สึกผิดบาปกัดกินหัวใจของเขาจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด เขารู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกแล้วขยี้ซ้ำๆ ด้วยความจริงที่ว่า "ฆาตกร" ทางอ้อมที่พรากชีวิตลูกน้อยและทำลายหัวใจของภรรยา ก็คือตัวเขาเอง... ผู้ชายที่โง่เง่าและเห็นแก่ตัวที่สุดในโลก "ผมขอโทษ... ริน... ผมขอโทษ..." ธามันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน เขาก้มหน้าลงซบกับเข่าของหญิงสาว ร่างกายกำยำสั่นเทาด้วยแรงสะอื้นไห้ที่ดึงมาจากก้นบึ้งของความสำนึกผิด มือหนาทุบลงบนพื้นพรมซ้ำๆ ราวกับต้องการลงโทษตัวเองให้สาสมกับความผิดบาป "ฆ่าผมเถอะ... ทำลายผมให้ตายไปพร้อมกับความรู้สึกนั้นเลยก็ได้ ริน... แต่อย่าทิ้งผมไป... ได้โปรด..." รินรดาก้มมองอดี สามีผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังกราบกรานแทบเท้าเธอด้วยความสมเพชและเวทนาในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกสะใจตีตื้นขึ้นมาจุกอก แต่มันกลับเจือปนไปด้วยรสชาติขมปร่าของความสูญเสียที่ไม่มีวันหวนคืน ไม่มีอ้อมกอดไหนจะเยียวยาแผลเป็นนี้ได้อีกแล้ว และไม่มีคำขอโทษใดที่จะซื้อลมหายใจของลูกน้อยกลับคืนมาได้ "สายไปแล้วค่ะ ธามัน..." เธอก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยียบเย็นราวกับลมหนาวในฤดูเหมันต์ "ความรักที่คุณเคยเหยียบยละมันทิ้ง ได้ตายไปพร้อมกับลูกของเราในวันนั้นแล้ว... สิ่งที่คุณควรทำในตอนนี้ ไม่ใช่การมานั่งร้องไห้แทบเท้าฉัน แต่คือการชดใช้... ชดใช้ทุกหยดน้ำตาที่ฉันต้องเสียไป ด้วยการสูญเสียทุกสิ่งที่คุณรัก จนกว่าคุณจะลิ้มรสความโดดเดี่ยวที่แท้จริง!" ธามันเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่แตกสลาย ร่างกายของเขาร้อนรุ่มราวกับมีไข้ขึ้นสูง ความโหยหาและความรู้สึกผิดตีรวนกันจนแยกไม่ออก เขากระชากข้อเท้าเธอเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณของการครอบครอง ก่อนจะดึงรั้งร่างบางให้ทรุดลงมาสู่อ้อมกอดของเขาอย่างรุนแรงแต่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ถ้าอย่างนั้น... ก็ฆ่าผมด้วยร่างกายนี้สิครับ ริน..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิดชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน ธามันประกบจูบลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างดุดันและโหยหา ราวกับคนใกล้ตายที่ไขว่คว้าหาออกซิเจนหยดสุดท้าย รสจูบที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความขมขื่น ผสมผสานกับความเร่าร้อนอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความทรมาน รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะ ก่อนที่สัญชาตญาณการตอบสนองและไฟแค้นจะลุกโชนขึ้นในกาย เธอไม่ยอมจำนนให้อีกฝ่ายครอบงำง่ายๆ มือเรียวขยำเส้นผมสีเข้มของเขาแน่นแล้วดึงรั้งให้เงยหน้าขึ้น ก่อนจะเป็นฝ่ายบดเบียดริมฝีปากตอบโต้กลับไปอย่างเร่าร้อนและดุดันไม่แพ้กัน รสจูบที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ ทั้งรัก ทั้งชัง ทั้งเจ็บปวด และโหยหา ลมหายใจหอบกระชั้นประสานเสียงกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบหลุดออกมานอกอก มือหนาของธามันลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้ชุดทำงานอย่างเร่งรีบ ความปรารถนาอันดิบเถื่อนถูกปลุกเร้าขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เปี่ยมด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวด เขาต้องการเธอ... ต้องการกลืนกินทุกความรู้สึกผิดให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของเธอ เพื่อย้ำเตือนว่าเธอยังคงเป็นของเขา แม้ในยามที่หัวใจของเธอถูกพรากไปแล้วก็ตาม แรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำทำให้ทั้งสองฝ่ายหลอมรวมบทเพลงรักอันร้อนแรงและดุดันบนพรมห้องทำงาน ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและความแค้นได้รับการปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสอันลึกซึ้งและเร่าร้อน ทุกรอยจูบและหยาดเหงื่อคือการลงทัณฑ์และการไถ่บาปที่ไม่มีวันสิ้นสุด จนกระทั่งค่ำคืนล่วงเลยเข้าสู่ความเงียบงัน... ธามันนอนหอบหายใจรดอยู่ข้างกาย ร่างกายเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยเล็บข่วนและคราบน้ำตาแห่งความเจ็บปวด เขายื่นมือออกไปหวังจะสัมผัสผิวกายเนียนนุ่มของหญิงสาวที่นอนหันหลังให้ ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะแตะโดนแผ่นหลังเปลือยเปล่า เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นจากด้านนอกห้องทำงานส่วนตัว "คุณแม่คะ! น้องธันวาบอกว่าหิววนมแล้วค่ะ... เอ๊ะ ทำไมคุณแม่ถึงอยู่ในห้องของคุณอาใจร้ายคนนี้ล่ะคะ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงวัยสี่ขวบดังแทรกผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย พร้อมกับร่างเล็กป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้อง โดยมีพี่เลี้ยงวิ่งตามมาแทบไม่ทัน ธามันชะงักงือกึก ลมหายใจสะดุดกึกทันทีเมื่อใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา ดวงตากลมโต จมูกรั้น และโครงหน้าหวานละมุนที่ถอดแบบมาจากรินรดาราวกับพิมพ์เดียวกัน... แต่ดวงตาคู่นั้นและโครงสร้างรูปหน้าชัดเจนของเธอกลับฉายชัดถึง "เงาของเขาเอง" ในวัยเด็กอย่างปฏิเสธไม่ได้! รินรดาลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับอย่างรวดเร็ว ใบหน้างามนิ่งเรียบไร้รอยยิ้ม ขณะที่ธามันหันขวับมองหน้าอดีตภรรยาด้วยความช็อกระลอกใหญ่ สมองของเขาขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำสองเมื่อตระหนักได้ว่า... เด็กหญิงคนนี้ไม่ใช่แค่เด็กธรรมดา ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ *(โปรดติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ค่ะ — เข็มฉายานิศ)*