แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เสียงปรบมือเกรียวกราวภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราอลังการระดับเจ็ดดาวไม่ได้เข้าโสตประสาทของธามันเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าหล่อเหลาที่ฉาบไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาดังเช่นเคย กำลังจดจ้องอยู่กับความว่างเปล่าเบื้องหน้า แก้วทรงสูงบรรจุแชมเปญราคาแพงระยับถูกหมุนวนไปมาด้วยเรียวิ้วแข็งแกร่ง ขณะที่สมองของเขากำลังประเมินตัวเลขมหาศาลจากดีลธุรกิจแห่งปีที่เพิ่งปิดฉากลง ทว่า ความนิ่งงันดุจน้ำแข็งขั้วโลกของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธนภัทร ก็ต้องสะดุดกึก เมื่อเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท "และในค่ำคืนนี้ ทางเราได้รับเกียรติอย่างยิ่งจากตัวแทนคนสำคัญ ผู้พลิกโฉมวงการโลจิสติกส์ยุโรปให้กลับมาผงาดในเอเชีย... ขอเสียงปรบมือก้อนใหญ่ให้กับ ประธานบริหารคนใหม่แห่ง 'รวินทร์ กรุ๊ป' ค่ะ!" สปอตไลท์ดวงใหญ่กวาดลำแสงสีทองอร่ามพุ่งตรงไปยังประตูบานคู่แกะสลักสไตล์ยุโรปที่ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ ธามันไม่ได้ใส่ใจจะหันไปมอง เขากำลังจะยกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความน่าเบื่อหน่ายของงานสังคมสงเคราะห์หน้ากากเหล่านี้ จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูก—กลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย้ายวนของอำพันที่เคยรัญจวนอยู่บนหมอนใบเดียวกันในอดีต—ลอยมาแตะนาสิก ประหนึ่งคมมีดกรีดลึกลงกลางใจโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ร่างสูงชะงักกึก แก้วในมือเกือบหลุดร่วง ที่ตรงนั้น... ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ รินรดา ก้าวเท้าออกมาด้วยความมั่นใจ ร่างระหงในชุดราตรีเกาะอกสีดำสนิทปักเลื่อมระยิบระยับเข้ารูปแนบเนื้อ ขับเน้นส่วนโค้งเว้าวาบหวามที่เขาเคยรู้จักทุกตารางนิ้ว ทว่าบัดนี้ เสน่ห์ของเธอกลับไม่ใช่ความอ่อนหวานยอมจำนนดังเช่นวันเก่า หากแต่เป็นความเฉิดฉาย เย่อหยิ่ง ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยพิษสงที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่ขวางทาง ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉาบหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวคม รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา คมคาย เย็นชา และทรงอำนาจจนน่ากลัว ธามันรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งอดีต ลมหายใจของเขาติดขัดในลำอก หัวใจที่ด้านชามานานหลายปีกลับเต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ผู้หญิงที่เขาเคยเขี่ยทิ้งราวกับไร้ค่า ผู้หญิงที่เขาไม่เคยชายตามองแม้แต่วินาทีเดียวในยามที่เธอกราบกรานขอความรักจากเขา บัดนี้เธอกลับมายืนอยู่ ณ จุดที่สูงเท่าเทียม... ไม่สิ สูงเสียยิ่งกว่าในแง่ของเกมธุรกิจที่กำลังจะชี้ชะตาบริษัทของเขา "นั่น... คุณรินรดา อดีตภรรยาของคุณนี่ครับท่าน" เลขานุกระซิบเสียงสั่นด้วยความตกใจไม่แพ้กัน "ผม... ผมไม่คิดว่าเธอจะก้าวขึ้นมาเป็นคู่แข่งคนสำคัญของเราในโปรเจกต์นี้" ธามันไม่ตอบคำถามนั้น กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมปลาบจับจ้องร่างบางที่กำลังเดินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งตรงมายังเขาเพียงคนเดียว รินรดากวาดสายตามองฝูงชน ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหยุดนิ่งที่ร่างสูงใหญ่ของอดีสามี รอยยิ้มมุมปากของเธอลึกลง เล่ห์เหลี่ยมและความเจ็บปวดในอดีตถูกหลอมรวมกลายเป็นอาวุธร้าย เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ราวกับจะประกาศสงครามเงียบๆ ว่าเกมนี้... เธอไม่ได้กลับมาเพื่อร้องขอความเห็นใจ แต่เธอกลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง และขยี้หัวใจของคนที่เคยเหยียบย่ำเธอให้แหลقคามือ ความเงียบงันราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง ร่างสูงของธามันก้าวเท้าพรวดๆ ออกจากกลุ่มสนทนา มุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่เขารอคอยจะสะสางมาตลอดสามปีเต็ม กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านรอบตัวเขาราวกับราชสีห์หนุ่มที่ถูกลูบคม "ยินดีต้อนรับกลับมานะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ ขณะที่ร่างระหงหันมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างเพียงคืบทำให้กลิ่นกายหอมหวานปะทะกับลมหายใจร้อนผ่าวของคนทั้งคู่ ดึงดูดและผลักไสในคราเดียวกันอย่างน่าประหลาด รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อยนิด เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน ทว่าวาจาที่เปล่งออกมากลับคมกริบบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แปลกใจนักหรือคะ... คุณธามัน คิดไม่ถึงล่ะสิว่าคนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี จะมีปีกบินกลับมาเด็ดหัวคุณได้ในวันนี้" ธามันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดราตรีสีดำที่แนบเนื้ออย่างถือดี มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนห้ามไม่อยู่ "คิดว่าบินสูงขึ้นแล้วจะพ้นเงื้อมมือฉันงั้นรึ? ระวังปีกนกสวยๆ ของเธอจะไหม้ไฟซะก่อนล่ะ... รินรดา!" รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอกลับโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกกว้าง กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของอดีสามีด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจแกร่งกระตุกวูบ "ลองดูไหมล่ะคะ... ว่าสุดท้ายแล้ว ใครกันแน่ที่จะต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตา" ทว่า... ในวินาทีที่สงครามประสาทกำลังระอุถึงขีดสุด สายตาของธามันก็เหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่ง ที่กำลังวิ่งเตาะแตะเข้ามาหลบอยู่หลังกระโปรงยาวของรินรดา ใบจิ้มลิ้มนั้นถอดแบบโครงหน้าของเขามาราวกับพิมพ์เดียวกัน ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความสงสัย และที่ข้อมือเล็กๆ ของเด็กชาย มีสร้อยข้อมือทองคำขาวสลักชื่อย่อตัว 'ท' ที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นของขวัญชิ้นเดียวในอดีตที่เขาเคยโยนทิ้งลงถังขยะ! หัวใจของธามันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อความจริงอันน่าตกตะลึงพุ่งเข้ากระแทกหน้าอย่างจัง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ