เมนูเด็ดประจำชั้น 2: ข้าวผัดต้มยำกุ้งมังกรดันเจี้ยน

"ถ้าแกยังกวัดแกว่งตะหลิวด้วยองศาที่ผิดเพี้ยนไปจากศูนย์จุดห้ามนต์ตราอีกแค่ครั้งเดียว ข้าจะเอาไม้เท้าจอมเวทของข้าทุบหัวเตาถ่านของเจ้านี่ทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด เร็น!" เสียงหวีดแหลมเจือความหงุดหงิดของมาดามลูน่าดังแทรกเสียงคำรามก้องกังวานของผนังหินดันเจี้ยนชั้นที่ 2 ท่ามกลางละอองไอร้อนที่พวยพุ่งคละคลุ้งจนทัศนวิสัยพร่ามัว อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมสีนิลกาฬกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวร่ายอักขระเวทธาตุลมสีคราม ประคองอุณหภูมิรอบเตาเหล็กหล่อให้คงที่อย่างแม่นยำ ปลายคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ขณะที่ดวงตาสีมรกตคู่สวยจ้องมองเม็ดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าของชายหนุ่ม เร็นไม่ได้หันไปต่อปากต่อคำ เขาเพียงแต่เหลือบสายตาคมกริบมองไปยังหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ซึ่งกำลังกะพริบเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉานระดับอันตราย [คำเตือน: ฝูง 'กุ้งมังกรเกราะอัคคี' (Flame-Armor Lobster) ระดับบอสเขตแดน กำลังเคลื่อนพลเข้าใกล้รัศมีร้านอาหาร 300 เมตร] [ความดุร้าย: ระดับ S | สถานะ: หิวโหยและพร้อมทำลายล้างทุกสิ่ง] "ใจเย็นก่อนครับอาจารย์ ลมที่ท่านประคองเข้ามาเมื่อครู่มันแรงเกินไปจนเปลวไฟเลียขอบกระทะฝั่งซ้ายไหม้เกินไปนิด ถ้าผมเร่งไฟตอนนี้ ข้าวจะสุกไม่ทั่วถึงและสูญเสียความชุ่มฉ่ำที่ควรจะมี" เร็นเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือขวายังคงคุมจังหวะการตวัดตะหลิวสเตนเลสสตีลเกรดพรีเมียมได้อย่างมั่นคง เสียง 'ฉ่า!' ดังสนั่นหวั่นไหวทุกครั้งที่น้ำซุปต้มยำเข้มข้นที่เคี่ยวด้วยมันกุ้งและสมุนไพรเวทมนตร์ถูกเทราดลงบนเมล็ดข้าวหอมมะลิเก่าที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอมฟุ้งของข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกเผาตำมือสูตรลับเฉพาะแผ่ซ่านทะลุกำแพงหินศิลาแลง จนทำให้เจ้าเขี้ยวกุด เบฮีมอธจิ๋วที่นอนหมอบอยู่ใต้เคาน์เตอร์ ถึงกับสะดุ้งตื่น ตาโตเป็นประกายน้ำลายสอ ส่งเสียงร้องครางหงิงๆ อย่างอดใจไม่ไหว นี่ไม่ใช่แค่การทำอาหารเพื่อประทังชีวิต... แต่นี่คือศิลปะการเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนระดับมรณะ ย้อนกลับไปเมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว ชั้นที่ 2 ของดันเจี้ยนแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมของมอนสเตอร์ประเภทกุ้งเกราะเพลิงที่มีเปลือกแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าและพ่นไฟละลายหินผาได้ นักผจญภัยระดับสูงหลายปาร์ตี้ต่างต้องสังเวยชีวิตให้กับพวกมันเพราะอาวุธเวทมนตร์ไม่สามารถเจาะทะลวงเกราะของพวกมันได้ แต่สำหรับเร็นแล้ว ปัญหาทุกอย่างบนโลกใบนี้สามารถแก้ไขได้ด้วยกระทะใบเดียว... หากวัตถุดิบมันแข็งแกร่งนัก ก็แค่ปรุงมันให้กลายเป็นอาหารจานเด็ดเสียก็สิ้นเรื่อง! "เจ้าเด็กนี่... ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขัดแบบนี้ยังมีแก่ใจมาห่วงเรื่องความชุ่มฉ่ำของเมล็ดข้าวอีกนะ" ลูน่าพึมพำอย่างหัวเสีย แต่เธอก็ยอมผ่อนแรงอักขระเวทลงตามที่ชายหนุ่มบอก บรรยากาศรอบเตาเริ่มเข้าที่เข้าทาง ความร้อนถูกควบคุมให้อยู่ในระดับ 'ไฟกลางค่อนไปทางแรง' ที่สุดแสนจะพอเหมาะ *โครม! คราม!* แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินด้านนอกทำให้เศษฝุ่นร่วงหล่นจากเพดานร้าน เสียงก้ามเหล็กขนาดมหึมาที่กระทบกับพื้นหินดังใกล้เข้ามาทุกที ประตูกระจกเวทมนตร์หน้าร้านสั่นระรัว เงาดำทะมึนขนาดใหญ่หลายร่างปรากฏขึ้นผ่านม่านหมอกไอร้อน กุ้งมังกรเกราะอัคคีตัวมหึมาความยาวกว่าสามเมตร ก้ามขวาขนาดใหญ่ยักษ์เปล่งประกายแสงสีส้มราวกับลาวาเดือดพล่าน ดวงตาสสีแดงก่ำจ้องมองมาที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ด้วยความกระหายเลือด กรร... แฮ่... เสียงคำรามต่ำในลำคอของหัวหน้าฝูงกุ้งมังกรดังขึ้น มันเงื่อมก้ามอันทรงพลังขึ้นเตรียมจะฟาดฟันทำลายสิ่งแปลกปลอมที่บังอาจเข้ามาบุกรุกอาณาเขตของพวกมัน "มาทันเวลาพอดี... ข้าวผัดต้มยำกุ้งมังกรดันเจี้ยน จานนี้เสร็จสมบูรณ์แล้วครับ!" เร็นสะดุ้งข้อมือครั้งสุดท้ายด้วยลีลาที่รวดเร็วและงดงามราวกับนักรบผู้เชี่ยวชาญการใช้ดาบ ข้าวผัดสีส้มอมแดงที่เคลือบด้วยน้ำมันพริกเผาและมันกุ้งเข้มข้นถูกตักใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาอย่างเป็นระเบียบ ท็อปด้วยเนื้อกุ้งมังกรดันเจี้ยนเนื้อแน่นเด้งที่ผ่านการลวกในน้ำซุปสมุนไพรจนสุกกำลังดี โรยหน้าด้วยผักชีฝรั่งซอยและใบมะกรูดทอดกรอบสีเขียวสด กลิ่นหอมของข้าวผัดต้มยำพุ่งทะยานออกไปปะทะกับสายลมในดันเจี้ยนทันทีที่เร็นยกจานขึ้นสูง กลิ่นอายความเผ็ดร้อนเปรี้ยวเค็มกลมกล่อมลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ฉับพลัน... เสียงคำรามที่เคยดุร้ายของฝูงกุ้งมังกรเกราะอัคคีก็เงียบกริบลงทันที พวกมันทั้งหมดหยุดชะงักกึก ก้ามยักษ์ที่เงื้อมขึ้นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศลดระดับลงช้าๆ ดวงตาสีแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นแววตาเป็นประกายระยิบระยับ น้ำลายใสแจ๋วไหลยืดหยดลงบนพื้นหิน หัวหน้าฝูงกุ้งมังกรสูดดมกลิ่นอายอันเย้ายวนใจนั้นเข้าไปเต็มปอด ร่างกายที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบปฏิกิริยา 'สยบด้วยรสชาติ' (Culinary Domination) สำเร็จ!] [มอนสเตอร์ 'กุ้งมังกรเกราะอัคคี' ระดับ S สูญเสียจิตสังหาร เปลี่ยนสถานะเป็น 'ผู้รอรับการบริการ'] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ +15,000 แต้ม | เลเวลร้านอาหารอัปเกรดสู่ระดับ 4] ลูน่าอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่งแกแกมตะลึง มอนสเตอร์ระดับบอสที่กองอัศวินเคยต้องใช้กำลังพลนับร้อยคนปราบ ตอนนี้กลับนั่งเรียงแถวหน้ากระดาน น้ำลายไหลย้อย รอคอยข้าวผัดจานแรกจากมือของมนุษย์อย่างเชื่องช้าเหมือนแมวเหมียวรออาหารเม็ด "เจ้า... ทำได้ยังไงกัน เร็น?" อาจารย์สาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "การทำอาหารก็คือการเจรจาต่อรองด้วยความจริงใจครับอาจารย์..." เร็นยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ เขาวางจานข้าวผัดต้มยำจานแรกกลิ่นหอมกรุ่นลงบนโต๊ะรับแขกหน้าร้าน ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญแขกตัวโต "เชิญลิ้มลองได้เลยครับ... เมนูพิเศษประจำชั้น 2, ข้าวผัดต้มยำกุ้งมังกรดันเจี้ยน" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่นและความหิวโหยของมอนสเตอร์กำลังได้รับการเยียวยา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดมิดของทางเดินชั้นที่ 3... ทางเดินที่ถูกผนึกเอาไว้ด้วยค่ายกลโบราณซึ่งไม่ควรจะมีใครผ่านลงมาได้ในยุคสมัยนี้ *ตึง... ตึง... ตึง...* แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาจนกระจกร้านสั่นสะเทือน ฝูงกุ้งมังกรที่กำลังเพลิดเพลินกับกลิ่นอาหารพลันสะดุ้งสุดตัวและถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด เร็นหันขวับไปมองที่หน้าประตูกระจก รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลือนหายไปในพริบตา เมื่อร่างเงาปริศนาในชุดเกราะสีเงินยวดยิ่งที่ปกคลุมด้วยไอหมอกแห่งความตายก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกที่เอ่ยชื่อของเขาออกมาตรงๆ "ในที่สุด... ข้าก็ตามหาเจ้าเจอแล้ว เชฟแห่งโชคชะตา... เร็น" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" จนถึงวินาทีวิกฤตินี้ แล้วเราจะผ่านมันไปได้ด้วยรสชาติที่เหนือชั้นที่สุดนะครับ