ตกงานจากปาร์ตี้ผู้กล้า สู่การเปิดเตาในดันเจี้ยนร้าง

"ไสหัวออกไปซะ เร็น! ปาร์ตี้ 'อรุณรุ่งแห่งวีรชน' ของเราไม่ต้องการไอ้ขยะที่ถือดีแค่ตะหลิวกับกระทะเหล็กขึ้นสนิมหรอกนะ!" แรงกระแทกจากท่อนไม้เวทมนตร์อัดเข้าที่กลางแผ่นหลังของเร็นเต็มแรง จนร่างโปร่งในชุดพ่อครัวสีขาวมอมแมมปลิวถอยหลังไปหลายก้าว รองเท้าหนังบู้ทไถลขูดกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบของชั้นที่สิบแห่งดันเจี้ยนหลวง กลิ่นอายความกดดันระดับสูงของมอนสเตอร์รอบด้านผสมผสานกับเสียงหัวเราะเยาะหยันของอดีตสหายร่วมรบ เร็นไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องครวญคราง เขากัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาสองชั้นคมกริบเหลือบมองเศษซากข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เศษผักที่หั่นไว้ประณีต กระเทียมจีนกลีบอวบที่ปอกเปลือกอย่างพิถีพิถัน และที่สำคัญที่สุดคือ 'กระทะเหล็กหล่อโบราณ' มรดกชิ้นเดียวจากโลกเดิมที่ถูกเตะกลิ้งไปนอนแอ้งแม้งอยู่ใกล้กองกระดูกออร์ค "แกคิดจริง ๆ หรือวะว่าเอาไอ้เศษเหล็กนี่มาแกว่งหน้ามอนสเตอร์ระดับบอส แล้วมันจะยอมคุกเข่ากราบกรานขอชีวิต?" เซอร์อาร์เธอร์ ผู้กล้าหนุ่มผมบลอนด์ทองอร่ามในชุดเกราะศักดิ์ศรีเรืองแสง แค่นหัวเราะด้วยความสมเพช เขายกดาบยาวประดับเพชรพาดบ่า สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "ในขณะที่เรากำลังกวาดล้างดันเจี้ยนเพื่อกอบกู้แผ่นดิน แกกลับมัวแต่กังวลเรื่องไฟอ่อนไฟแรงกับความสุกของไข่ดาวเนี่ยนะ? ไs้พวกพ่อครัวข้างถนน... สมองแกคงมีแต่เศษแป้งเปียกสินะ" รอบตัวเขา สมาชิกในปาร์ตี้ต่างพากันส่งเสียงหัวเราะครื้นเครง นักเวทสาวประจำกลุ่มสะบัดคทาด้วยความรังเกียจ ขณะที่นักบวชหนุ่มพึมพำบทสวดปัดเป่าราวกับเร็นเป็นภูตผีปีศาจที่น่ารังเกียจ เร็นค่อย ๆ พยุงร่างของตนเองลุกขึ้นยืน เขาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างใจเย็น มือเรียวยาวที่ผ่านการจับมีดทำครัวมานับทศวรรษยื่นออกไปหยิบกระทะเหล็กหล่อขึ้นมาปัดทำความสะอาดอย่างทะนุถนอม ท่าทีที่ไร้ความตื่นตระหนกหรือความโกรธเกรี้ยวทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของอาร์เธอร์ชะงักไปชั่วขณะ "ขอบคุณสำหรับคำเตือนครับ... ท่านผู้กล้า" เร็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่แฝงกระแสความเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "และขอให้จำวันที่ท่านไล่ผมออกจากปาร์ตี้ครั้งนี้ไว้ให้ดี เพราะเมื่อใดก็ตามที่ความหิวโหยคืบคลานเข้าสู่กระเพาะของพวกท่าน... แม้แต่เศษข้าวไหม้ติดก้นกระทะของผม ท่านก็ไม่มีวันได้ลิ้มลอง" "ไอ้สวะปากดี!" อาร์เธอร์ตวาดลั่นด้วยความฉุนเฉียวที่ถูกเด็กเสิร์ฟข้าวต้มย้อนเกล็ด "ถ้าแกยังไม่ไสหัวไปให้พ้นตา ข้าจะสั่งให้ทหารกวาดล้างแกไปพร้อมกับพวกมอนสเตอร์ชั้นต่ำซะ!" เร็นไม่ตอบโต้อีก เขาเพียงโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพตามมารยาทของเชฟมืออาชีพ ก่อนจะหันหลังเดินลึกเข้าไปในเขาวงกตชั้นที่สิบเอ็ด ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและไอน้ำกรดอันตรายที่แม้แต่นักผจญภัยแรงก์ S ยังต้องสั่นกลัว ร่างของชายหนุ่มลับหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเยาะของปาร์ตี้ผู้กล้าที่เดินจากไปในทิศทางตรงกันข้าม เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นแล้ว เร็นจึงทรุดตัวลงพิงผนังถ้ำเย็นเยียบ ลลมหายใจที่พ่นออกมาเจือด้วยไอความเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขากลับเป็นประกายคมกริบราวกับคมมีดสเตนเลสสตีล *ติ๊ง!* เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวานขึ้นในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากห้วงความคิดลึก ๆ ของเขาเอง [ระบบเชฟดันเจี้ยน (Dungeon Chef System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ...] [ตรวจพบผู้ถือครอง: เร็น (อดีตเชฟกระทะเหล็กอันดับหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21)] [สถานะปัจจุบัน: ถูกขับไล่, ไร้สังกัด, มีกระทะเหล็กหล่อ 1 ใบ, ไข่ไก่เวทมนตร์ 3 ฟอง และข้าวหอมมะลิเก่าค้างคืน 1 ถุง] [ภารกิจแรกเริ่มเปิดใช้งาน: 'เสียงร้องจากก้นบึ้งของกระเพาะอาหาร' - จงเปิดร้านอาหารแห่งแรกในดันเจี้ยนร้าง และสยบมอนสเตอร์ตัวแรกด้วยข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์!] [รางวัลหากสำเร็จ: ปลดล็อกทักษะติดตัว 'ไฟมารโลกันตร์ (Hellfire Wok)' และขยายขอบเขตพื้นที่ร้านค้า] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกมอนสเตอร์ย่อยสลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์สำหรับแปลงปลูกต้นหอม] เร็นกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เสียงแจ้งเตือนแบบนี้แหละที่เขาเฝ้ารอมาตลอดสามปีเต็มตั้งแต่ทะลุมิติมายังโลกแฟนตาซีบ้าบอนี้ การเป็นสายซัพพอร์ตถือโล่หรือถือกระบองเวทมันไม่ใช่ทางของเขา เชฟผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้สร้างสรรค์ความสุขด้วยการฆ่าฟัน แต่สร้างสรรค์ผ่านรสชาติอาหารต่างหาก! "หึ... บังคับกันชัด ๆ แบบนี้ ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย" เร็นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พรางสำรวจกระเป๋าคาดเอวที่เหลือวัตถุดิบอยู่เพียงน้อยนิด ข้าวหอมมะลิที่แช่เย็นจนเมล็ดร่วนซุย ไข่ไก่เวทมนตร์สีทองเปล่งประกายจาง ๆ และกระเทียมป่าที่เก็บตกได้ระหว่างทาง เขากวาดสายตามองรอบตัว ห้องโถงกว้างขวางของดันเจี้ยนชั้นสิบเอ็ดแห่งนี้มีโครงสร้างหินปูนโบราณที่แข็งแรง เหมาะแก่การตั้งเตาชั่วคราว แม้จะมีกลิ่นอายความชื้นและซากโครงกระดูกระเกะระกะ แต่สำหรับสายตาของเชฟมืออาชีพ นี่คือ 'ทำเลทอง' ที่ไร้คู่แข่งทางการค้าโดยสิ้นเชิง "เอาล่ะ... ได้เวลาเปิดเตาแล้วสินะครับ" เร็นก้าวเท้าเดินไปกลางห้องโถง เขาตวัดมือวางกระทะเหล็กหล่อลงบนแท่นหินเรียบ มือขวาหยิบก้อนหินเวทมนตร์ธาตุไฟที่เก็บตกจากซากโกเลมมากำไว้หลวม ๆ ก่อนจะใช้นิ้วเคาะเบา ๆ เพื่อจุดเปลวไฟสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นมาอย่างพอดี *พรึบ!* แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบขับไล่ความมืดมิดรอบด้าน เผยให้เห็นเงาดำมหึมาหลายคู่ที่กำลังขยับตัวอยู่ตามซอกมุมมืดของเพดานถ้ำ ดวงตาสองดวง... สี่ดวง... สิบดวงสีแดงฉานจ้องมองมาที่ร่างของเร็นด้วยความหิวกระหาย เสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังถ้ำ นั่นคือ 'หมาป่าเงาโลหิต' มอนสเตอร์นักล่าระดับกลางที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วและความดุร้าย พวกมันไม่เคยปรานีสิ่งมีชีวิตใดก็ตามที่ย่างก้าวเข้ามาในอาณาเขต ทว่า เร็นกลับไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดที่เพิ่งดึงออกมาจากระบบ มือข้างหนึ่งหยิบกระเทียมกลีบโตขึ้นมาทุบด้วยสันมีดโป๊กเดียวจนแตกละเอียด กลิ่นหอมฉุนของกระเทียมสดพุ่งกระจายตัดกับกลิ่นอับชื้นในดันเจี้ยนทันที "มากันพอดีเลยนะครับ..." เร็นเอยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล รากำลังต้อนรับแขกวีไอพีในภัตตาคารหรู "วันนี้เชฟมีเมนูพิเศษ... ข้าวผัดไข่สูตรต้นตำรับที่จะทำให้พวกแกไม่มีวันลืมรสชาตินี้ไปจนวันตาย" เขาสาดน้ำมันหมูลงในกระทะเหล็กที่ร้อนได้ที่ เสียง *ฉ่า!* ดังสนั่นพร้อมกับควันขาวโขมงที่พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำ ตามด้วยกลิ่นหอมของไขมันสัตว์ที่ผสานกับกระเทียมเจียวจนส่งกลิ่นเย้ายวนไปทั่วทุกซอกมุมของดันเจี้ยน เงาดำบนเพดานชะงักกึก เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความงุนงง มอนสเตอร์กระหายเลือดนับสิบตัวเริ่มขยับเข้าใกล้แสงไฟจากเตาของเร็นทีละน้อย ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเมล็ดข้าวสีทองที่ถูกโยนลงไปในกระทะพร้อมเสียงซู่ซ่าอย่างลืมตัว เร็นควงกระทะด้วยความคล่องแคล่ว เมล็ดข้าวร่วนซุยกระโดดโลดเต้นกลางอากาศก่อนจะตกลงมากระทบผิวเหล็กด้วยจังหวะจะโคนอันสมบูรณ์แบบ มือซ้ายตอกไข่ไก่เวทมนตร์ลงไปฉับพลัน สีเหลืองทองอร่ามเคลือบเมล็ดข้าวทุกเม็ดจนเป็นประกายระยิบระยับ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป แรงกดดันมหาศาลจากมอนสเตอร์ที่เคยคุกคามกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของเนยและข้าวคั่วที่เตะจมูกอย่างรุนแรง *ติ๊ง!* [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบ 'ราชสีห์เขี้ยวอัสนี' บอสประจำดันเจี้ยนชั้นสิบเอ็ด กำลังตื่นจากการจำศีลเนื่องจากทนต่อกลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ไม่ไหว และมันกำลังพุ่งตรงมาที่ท่านด้วยความเร็วสูงระดับ S!] เร็นชะงักมือที่กำลังโรยเกลือเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่เงาขนาดมหมหึมาสั่นสะเทือนพื้นถ้ำจนฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน... [โปรดติดตามตอนต่อไป] --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดเตากับผมในตอนแรกนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าข้าวผัดไข่จานนี้จะสยบราชสีห์เขี้ยวอัสนีได้หรือไม่นะครับ