ย้ายครอบครัวสู่เมืองใหญ่ตามความฝัน

เสียงวางหูโทรศัพท์ดัง *'กริ๊ก'* หนักแน่นในความเงียบสงัดของที่ทำการไปรษณีย์อำเภอ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดดัน หลินว่านหลินยืนนิ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายวาบด้วยความเยือกเย็น แตกต่างจากเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนขมับของนายสถานีผู้หน้าซีดเผือด "ริบสิทธิ์ในคืนนี้อย่างนั้นหรือครับ..." ลู่จวินถิงก้าวเข้าไปโอบไหล่ภรรยาไว้ สัมผัสจากฝ่ามือหนาและไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มคือเกราะป้องกันชั้นดี เขาสบตาภรรยาด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและพร้อมจะหักหาญทุกอุปสรรคที่ขวางหน้า "ดูท่าทางพวกสุนัขจิ้งจอกในเมืองหลวงจะร้อนรนจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเสียแล้วกระมั้งครับ ว่านหลิน" ว่านหลินหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจจนผู้จัดการไปรษณีย์ต้องลอบกลืนน้ำลาย "พวกมันคงคิดว่าการตัดสัญญาณโทรเลขและบีบโควตาตั้งแต่วัยเยาว์จะทำให้เรายอมจำนนคุกเข่าอ้อนวอนสินะครับ คุณลู่... น่าเสียดายจริงๆ ที่เกมนี้คนกุมไพ่เหนือกว่าไม่ใช่พวกมัน" ร่างบางพลิกข้อมือเบาๆ ในมิติฟาร์มมหัศจรรย์ เอกสารสิทธิ์การนำเข้าสินค้าล้ำยุคและสัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่ผ่านการรับรองจากส่วนกลางระดับสูงถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ไม่มีทางที่กระดาษชำระจากพวกขุนนางตกอับกลุ่มนั้นจะมาทำลายทรัพย์สินมูลค่าหลายแสนหยวนของเธอได้ เช้าวันถัดมา ข่าวการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของตระกูลลู่ก็สะเทือนไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ลู่จวินถิงยื่นใบลาออกจากราชการทหารอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางเสียงทักท้วงและแววตาดuแคลนของหลินเจี้ยนกั๋วและบรรดาญาติผู้ใหญ่ที่พากันมามุงดูความวิบัติของคนทั้งคู่ "ไอ้จวินถิง! แกมันคนอกตัญญูและโง่เง่าที่สุด!" หลินเจี้ยนกั๋วชี้หน้าหลานเขยด้วยความสะใจ ปนความอิจฉาริษยาที่ล้นทะลัก "อนาคตนายทหารระดับสูงกำลังจะรุ่งโรจน์ แกกลับทิ้งมันเพื่อวิ่งตามก้นเมียค้ากำไรเกินควรเนี่ยนะ! แกเตรียมตัวเป็นขอทานข้างถนนในเมืองหลวงได้เลย!" ลู่จวินถิงไม่แม้แต่จะชายตามองชายผู้มีศักดิ์เป็นพี่ภรรยา เขากำลังบรรจงจัดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขึ้นท้ายรถบรรทุกคันใหม่เอี่ยมที่เพิ่งซื้อด้วยเงินสด ท่าทางองอาจและรอยยิ้มเย้ยหยันมุมปากของชายหนุ่มทำให้หลินเจี้ยนกั๋วถึงกับสะอึก "พี่เจี้ยนกั๋วครับ การเป็นลูกน้องรับคำสั่งคนอื่นไปวันๆ กับการเป็นเจ้าของกิจการที่กำหนดทิศทางเศรษฐกิจด้วยตัวเอง... สำหรับผมแล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลยครับ" ว่านหลินเดินออกมาจากบ้านหลังเก่า พร้อมกับหิ้วตระกร้าสานที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลของ 'ซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอมสูตรลับ' และ 'น้ำเต้าหู้คั้นสดจากถั่วเหลืองในมิติ' กลิ่นหอมกรุ่นนี้เตะจมูกชาวบ้านที่มามุงดูจนหลายคนต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาลูบท้อง "ก่อนพวกเราจะเดินทางเข้าเมืองหลวง ผมกับคุณลู่มีของว่างเล็กๆ น้อยๆ มาลาทุกท่านนะครับ" ว่านหลินยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีด เธอแจกจ่ายซาลาเปาร้อนๆ ให้ชาวบ้านที่เคยช่วยเหลือเกื้อกูล ส่วนพวกตระกูลหลินที่ยืนหน้าเขียวขจีด้วยความอิจฉานั้น เธอกลับปัดชายกระโปรงใส่และไม่ให้แม้แต่เศษแป้ง รถบรรทุกคันโตเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านท่ามกลางฝุ่นตลบ มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง ปลายทางคือตึกแถวสามชั้นใจกลางย่านการค้าที่ว่านหลินแอบกว้านซื้อไว้ตั้งแต่ตอนที่ราคาที่ดินยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทันทีที่มาถึง บรรยากาศความเจริญของมหานครก็โอบล้อมพวกเขาไว้ ตึกสูง ผู้คนแต่งตัวทันสมัย และเสียงรถราที่พลุกพล่าน คือสนามประลองแห่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม คืนนั้นเอง ภายใต้แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าในห้องนั่งเล่นชั้นสองของตึกแถว ลู่จวินถิงสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง ปลายคางของชายหนุ่มเกยอยู่บนไหล่บางสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคย ขณะที่ทั้งคู่กำลังตรวจสอบบัญชีเงินฝากและสินค้าในฟาร์มที่พร้อมจะเปิดตัวในวันพรุ่งนี้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านล่างดังขึ้นอย่างกะทันหันในยามวิกาล ทั้งคู่สบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ลู่จวินถิงหยิบปืนพกประจำกายขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็วด้วยความเงียบเชียบ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ภรรยาถอยไปอยู่ด้านหลัง เมื่อประตูกลางถูกแง้มเปิดออก แสงไฟสลาดส่องกระทบใบหน้าของแขกยามวิกาลที่ก้าวเข้ามา บุคคลผู้นั้นไม่ได้สวมชุดสูทหรูหราอย่างที่ควรจะเป็น แต่สวมเสื้อคลุมกันหนาวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน ทว่าตราสัญลักษณ์ที่ปักอยู่บนปกเสื้อและแววตาคมกริบคู่นั้น... กลับทำให้หลินว่านหลินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ไม่นึกเลยนะครับว่า... 'เซียนหุ้นลึกลับ' ที่พวกเราตามหากันทั้งคืน จะซ่อนตัวอยู่หลังร้านขายแป้งทอดในตึกแถวเก่าๆ แห่งนี้" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนความนัยบางอย่างไว้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ด้วยกันนะครับ