บทอวสาน: เคียงคู่ชั่วนิรันดร์

"พินัยกรรม... ฉบับนั้นหรือครับ?" ลู่จวินถิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกลับตึงเกร็งขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองชายชราเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง แม้ในมืออีกข้างจะยังโอบกอดเอวบางของหลินว่านหลินเอาไว้หลวมๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและปกป้องภรรยาจากสิ่งแปลกปลอมที่ก้าวเข้ามาในยามวิกาล บนระเบียงบ้านไม้หลังน้อยที่พวกเขาช่วยกันสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ บรรยากาศยามค่ำคืนไม่ได้เงียบสงบอย่างที่เคยเป็น หลินว่านหลินกะพริบตาปริบๆ นางมองกระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าในมือของพ่อบ้านตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่งด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทะลุมิติมาอยู่ในยุค 70 พร้อมฟาร์มมหัศจรรย์ นางเพียงต้องการกอบโกยความมั่งคั่ง ตบหน้าญาติผู้พี่ที่เห็นแก่ตัวอย่างหลินเจี้ยนกั๋ว และใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์กินดีอยู่ดีกับสามีหนุ่มรูปงามผู้คลั่งรัก นางไม่เคยคาดคิดเลยว่ารากเหง้าที่แท้จริงของตนเองจะมีเบื้องหลังที่สั่นสะเทือนวงการธุรกิจและการเมืองระดับประเทศได้ถึงเพียงนี้ "คุณหนู... ไม่สิ คุณนายลู่ครับ" ชายชราผมขาวโพลนโค้งศีรษะลงด้วยความเคารพอย่างสูงสุด แววตาของเขาฉายแววระคนความโล่งAใจและศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม "นายท่านใหญ่ก่อนสิ้นลม ท่านสืบพบจนรู้ว่าสายเลือดแท้จริงเพียงคนเดียวของบุตรสาวคนเล็กที่ถูกขับไล่ออกไปเพราะเรื่องสมรส นั่งอยู่ที่นี่... ในหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลแห่งนี้พอดิบพอดีครับ" พินัยกรรมฉบับนั้นระบุชัดเจนว่า ทรัพย์สินทั้งหมด หุ้นในบริษัทการค้าต่างประเทศที่กำลังจะเติบโตขึ้นเป็นกลุ่มทุนข้ามชาติ รวมถึงอสังหาริมทรัพย์ใจกลางเมืองหลวงถูกยกให้แก่ "หลินว่านหลิน" แต่เพียงผู้เดียว สำหรับคนอื่น นี่คือสมบัติมหาศาลที่พลิกชีวิตจากยาจกสู่มหาเศรษฐีชั่วข้ามคืน... แต่สำหรับเซียนหุ้นมืออาชีพผู้กุมความลับระดับโลกอย่างนาง มันเป็นเพียง "เงินทุนสำรอง" ก้อนโตที่จะทำให้ฟาร์มมหัศจรรย์และแผนการขยายอาณาจักรธุรกิจในยุคเปิดประเทศของเธอดำเนินไปได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้นเท่านั้น หลินว่านหลินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา นางไม่ได้ตื่นตระหนกหรือดีใจจนเนื้อเต้น นางเพียงแต่หันไปสบตากับลู่จวินถิง สามีหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง "สามีคะ... เอ๊ย พี่จวินถิงคิดว่าอย่างไรล่ะคะ?" นางเกือบจะติดปากเรียกตามความคุ้นเคย แต่ก็เปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็วด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นสายตาที่สามีมองมา ลู่จวินถิงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายื่นมือหนาไปรับพินัยกรรมฉบับนั้นมาถือไว้ ก่อนจะปรายตามองพ่อบ้านชราด้วยท่าทีองอาจราวกับแม่ทัพสนามรบ "ไม่ว่าภรรยาผมจะมีฐานะเป็นแค่ชาวนาหรือทายาทมหาเศรษฐี เธอก็คือภรรยาของลู่จวินถิงคนนี้ เงินทองพวกนั้น... ถ้ามันทำให้อาหารบนโต๊ะของภรรยาผมอร่อยน้อยลง หรือทำให้เวลาที่เราใช้ร่วมกันต้องหายไป ผมก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย" ชายชราผู้ผ่านโลกมามากถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากต่อความเย่อหยิ่งอันทรงพลังของนายทหารหนุ่มบ้านไร่ผู้นี้ "แต่... แต่ถ้านายท่านใหญ่ทราบว่าคุณหนูมีเงินทุนหนุนหลังจากกองมดนี้ ท่านคงดีใจจนตายตาหลับแน่นอนครับ" พพ่อบ้านรีบกล่าวเสริม หลินว่านหลินหัวเราะคิกคัก นางเอื้อมมือไปหยิกเอวหนาของสามีเบาๆ หมั่นไส้ความคลั่งรักและคำพูดเอาใจเก่งของเขาเสียจริง "เอาล่ะครับคุณพ่อบ้าน กลับไปบอกทางปักกิ่งเถอะว่า ฉันรับรู้เรื่องพินัยกรรมนี้แล้ว ส่วนเรื่องการจัดการทรัพย์สิน... ไว้รอให้ฉันเคลียร์แปลงผักในฟาร์มและส่งออกสินค้าล็อตใหญ่เสร็จเสียก่อน ค่อยพูดกันเรื่องธุรกิจก็ยังไม่สาย" คำตอบนั้นทำเอาพ่อบ้านชราถึงกับอ้าปากค้าง การปฏิเสธสมบัติหลักล้านอย่างไม่ใส่ใจเช่นนี้ มีเพียง "เซียนหุ้นย้อนเวลา" ผู้นี้เท่านั้นที่กล้าทำ! --- สามเดือนต่อมา ณ ใจกลางเมืองหลวง ตึกสำนักงานการค้าขนาดใหญ่ถูกเปิดตัวขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนทั้งประเทศ หลินว่านหลินในชุดสูทผ้าไหมสั่งตัดพิเศษเข้ารูป ทว่ายังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มสดใสและแววตาเฉียบคม นางก้าวเดินเคียงคู่มากับลู่จวินถิงในชุดสูทสากลภูมิฐาน ร่างกายสูงใหญ่กำยำของเขาแผ่รังสีความน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ ส่วนตระกูลหลินสายเห็บเหาอย่างหลินเจี้ยนกั๋วและแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลายเป็นเพียงขอทานข้างถนนที่ถูกตัดขาดจากสังคม หลังจากที่พวกเขาพยายามจะเข้ามาเกาะแกะขอส่วนบุญจากมหาเศรษฐีร้อยล้าน แต่กลับถูกบอดี้ว่าวของตระกูลใหญ่หิ้วปีกโยนออกไปอย่างไร้เยื่อใย กรรมตามสนองอย่างสาสมโดยที่หลินว่านหลินแทบไม่ต้องออกแรงกระดิกนิ้วด้วยซ้ำ ภายในเรือนหอหลังงามที่ขยายใหญ่โตกลายเป็นคฤหาสน์อบอุ่นในปักกิ่ง (และยังมีบ้านไร่หลังเดิมที่พวกเขาเก็บไว้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ) กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารจานเด็ดลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ หลินว่านหลินกำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตาครัว มือกำลังผัดซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานสูตรลับจากมิติฟาร์มมหัศจรรย์ สีสันของอาหารเงางามน่ารับประทาน ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนคนตัวโตที่เพิ่งเดินกลับมาจากทำงานต้องรีบสาวเท้าเข้ามาสวมกอดจากด้านหลังทันที "หอมจังครับ... เมียจ๋า ทำอะไรกินอีกแล้วเนี่ย?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู พร้อมกับคางคมที่เกยอยู่บนไหล่บาง ลู่จวินถิงสูดดมความหอมจากซอกคอภรรยา สลับกับกลิ่นอาหารฝีมือเธออย่างหลงใหล "ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานไงคะ ขยับไปหน่อยสิคะ คุณท่านประธานลู่ คนตัวใหญ่อย่างกับหมี เกะกะจริงๆ เลย" นางเอייהอย่างหมั่นไส้ พลางตักอาหารใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต "ต่อให้เป็นประธานบริษัทร้อยล้านพันล้าน แค่กลับมาบ้าน... ผมก็เป็นได้แค่สามีที่คลั่งรักเมียคนนี้คนเดียวเท่านั้นแหละครับ" ลู่จวินถิงกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่จนเกิดเสียงดังฟอด หลินว่านหลินค้อนควับใส่สามีหนุ่ม ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่ นางหันกลับมาประכולใบหน้าหล่อเหลานั้นไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับยิ่งกว่าเพชรเม็ดงามในตลาดหุ้น "ถ้าอย่างนั้น... คุณสามี ช่วยยกจานนี้ไปเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารทีค่ะ วันนี้เรามีแขกพิเศษที่จะมาร่วมฉลองครบรอบแต่งงาน... และฉลองความสำเร็จของอาณาจักรฟาร์มของเรา" "ใครกันครับ?" ลู่จวินถิงเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ "ลูกของเราไงคะ..." หลินว่านหลินก้มลงมองหน้าท้องแบนราบที่ตอนนี้มีชีวิตน้อยๆ กำลังเจริญเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรงภายใต้พลังของมิติฟาร์มมหัศจรรย์ รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม ลู่จวินถิงนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเบิกกว้างด้วยความตื่นตันใจอย่างที่สุด เขาค่อยๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างไม่ถือตัว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสเบาๆ ลงบนหน้าท้องของภรรยา ความสุขที่เอ่อล้นจนจุกอกทำให้ชายหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดน้ำตาคลอเบ้า นี่คือชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่สุด... จากการย้อนเวลาพลิกชะตากรรมที่เคยตกเป็นเหยื่อ สู่การเป็นเซียนหุ้นหญิงผู้ทรงอิทธิพล และภรรยาที่เป็นดั่งดวงใจของนายทหารหนุ่มผู้พร้อมเปย์เธอทั้งชีวิต ท่ามกลางเสียงหัวเราะร่าเริงและบรรยากาศแสนอบอุ่นในครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ความรักของพวกเขาทั้งสองคนจะไม่มีวันจืดจางลงเลย... ตราบชั่วนิรันดร์ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ ฟันฝ่าอุปสรรค และเติบโตมาพร้อมกับหลินว่านหลินและลู่จวินถิงจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะครับ