ความสงบสุขกลับคืนสู่บ้านลู่

"จับตัวมันไว้!" เสียงตะโกนก้องอย่างทรงพลังของลู่จวินถิงดังผ่าความเงียบยามวิกาลขึ้นราวกับสายฟ้าแลบ ร่างกายสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยกล้ามเนื้อไทป์นายทหารผ่านศึกพุ่งทะยานออกไปจากระเบียงบ้านราวกับพญาเสือโคร่งตะครุบเหยื่อ ปลายเท้าเหยียบย่างลงบนพื้นหญ้าหลังบ้านอย่างรวดเร็วและไร้ซุ่มเสียง ก่อนที่เงาร่างของชายผู้แอบอ่องจะล้มคะมำลงไปกองกับพื้นพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ถุงผ้ากำมะหยี่สีแดงหลุดจากมือตกลงกระทบพื้น ดินกระเซ็นออกเล็กน้อย เผยให้เห็นประกายแสงสีมรกตอ่อนๆ ที่สะท้อนกับแสงจันทร์ยามค่ำคืน... มันคือ 'หยกมังกรสวรรค์' สมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวกับที่เคยสูญหายไปจากห้องนิรภัยลับในมิติของหลินว่านหลินเมื่อชาติภพก่อนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ว่านหลินก้าวเท้าตามออกมาอย่างใจเย็น มือเรียวบางกอดอก สายตาคมกริบราวกับเซียนหุ้นผู้กำลังประเมินมูลค่าหุ้นปั่นในตลาดมืดมองร่างที่ดิ้นพล่านอยู่ใต้เงื้อมมือของสามีหนุ่ม เธอปรายตามองชายผู้บุกรุกที่พยายามดิ้นรนหนีตายอย่างสมเพชเวทนา "คิดไม่ถึงเลยนะ... ว่าคนใกล้ตัวอย่าง 'หลินเจี้ยนกั๋ว' จะยังมีความกล้าหลงเหลือพอที่จะย่องเบาเข้ามาขโมยของถึงในบ้านของฉัน" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnออกมาราวกับเสียงพิพากษาจากยมทูต หลินเจี้ยนกั๋วที่ใบหน้าเขียวช้ำและเนื้อตัวมอมแมมเงยหน้าขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงเมื่อพบว่าต่อให้เขาพยายามหลบซ่อนอย่างไร สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของสองสามีภรรยาคู่นี้อยู่ดี เขารีบคลานเข้าไปหาว่านหลินหวังจะเกาะขาอ้อนวอน แต่ทว่า... ปลายรองเท้าหนังบู๊ทของลู่จวินถิงก็เหยียบลงบนหลังมือของเขาอย่างหนักหน่วงจนเสียงกระดูกลั่นดังกรอบ! "อ๊ากกก!" หลินเจี้ยนกั๋วร้องโหยหวนออกมาดังลั่นบ้านจนสุนัขข้างบ้านเห่ารับเกรียวกราว "ภรรยาของฉันพูดด้วย ให้สำรวมกิริยาหน่อย" ลู่จวินถิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ แววตาคมกราบกรานมองเหยื่อใต้ฝ่าเท้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไอสังหารของนายทหารผ่านศึกออกมาจนอากาศรอบตัวราวกับลดต่ำลงหลายองศา สำหรับเขาแล้ว ใครก็ตามที่กล้าหาญชาญชัยมาแตะต้องภรรยาอันเป็นที่รัก ย่อมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่บนผืนแผ่นดินนี้ ว่านหลินก้าวเข้าไปใกล้ชิด คุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับญาติผู้พี่จอมปลอมคนนี้ เธอยื่นมือไปหยิบถุงผ้ากำมะหยี่สีแดงขึ้นมาสัมผัส ลวดลายปักไหมทองรูปหงส์คู่มังกรยังคงงดงามไร้ที่ติ พลังงานอุ่นวาบที่คุ้นเคยไหลเข้าสู่ปลายนิ้วทันที ยืนยันได้แน่ชัดว่านี่คือสมบัติชิ้นเอกที่เชื่อมโยงกับมิติฟาร์มมหัศจรรย์ของเธออย่างแท้จริง "แก... แกได้มันมาจากไหน หลินเจี้ยนกั๋ว?" ว่านหลินถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้คนฟังแทบอยากจะกลืนกินตัวเองลงไปในดิน "ฉะ... ฉันเปล่านะ! ฉันแค่บังเอิญเก็บได้แถวชายป่าหลังหมู่บ้านต่างหาก!" หลินเจี้ยนกั๋วยังคงดึงดันโกหกคำโตทั้งที่เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้า ดวงตาหลบเลียนพิรุธจนน่าขัน ว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอ "บังเอิญงั้นเหรอ? ของล้ำค่าชิ้นนี้มีตราประทับตระกูลโบราณที่แม้แต่คนในตระกูลหลักยังไม่รู้จัก แต่แกกลับบอกว่าบังเอิญเก็บได้เนี่ยนะ? ช่างเป็นการโกหกที่ไร้รอยหยักในสมองเสียจริง" เธอป้องปากหัวเราะเบาๆ ท่าทางงดงามเย้ายวนใจ แต่สำหรับหลินเจี้ยนกั๋วมันช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจสาวจากขุมนรก ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านและคณะกรรมการพรรคประจำคอมมูนที่นำกำลังชาวบ้านถือคบเพลิงวิ่งเข้ามาล้อมบ้านพักตระกูลลู่เอาไว้จนแน่นหนา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่! ดึกดื่นป่านนี้ทำไมส่งเสียงดังเอะอะโها?" หัวหน้าหมู่บ้านก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด หลังจากได้รับแจ้งรายงานด่วนจากหน่วยลาดตระเวน ลู่จวินถิงปรายตามองกลุ่มคนมาใหม่เล็กน้อย ก่อนจะสะบัดมือปล่อยร่างของหลินเจี้ยนกั๋วให้ล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้งราวกับเศษสวะ "หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านมาก็ดีแล้วครับ... คืนนี้พวกเราจับโจรย่องเบาได้คาหนังคาเขา พร้อมของกลางเป็นทรัพย์สินโบราณที่ถูกขโมยไปจากบ้านของเรา และที่สำคัญ... โจรรายนี้ไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็น 'หลินเจี้ยนกั๋ว' หลานชายแท้ๆ ของตระกูลหลินที่ถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านไปแล้วแต่ยังแอบกลับมาลัก ฃขโมยของ!" สิ้นคำพูดของลู่จวินถิง เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นจากฝูงชนชาวบ้านทันที ทุกคนต่างชี้ไม้ชี้มือไปที่หลินเจี้ยนกั๋วด้วยสายตารังเกียจและดูถูกเหียดหยาม แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์และเครือญาติฝ่ายตัวร้ายที่เพิ่งถูกทางการสอบสวนในคดีกักตุนสินค้าเถื่อนก่อนหน้านี้ ต่างก็หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสภาพบุตรชายคนโปรดถูกมัดมือไพล่หลัง "เจี้ยนกั๋ว! ลูกแม่!" แม่สามีใจร้ายที่ถูกปล่อยตัวมาชั่วคราวเพื่อรอฟังคำตัดสินพุ่งเข้ามาจะกอดลูกชาย แต่ถูกทหารใต้บังคับบัญชาของลู่จวินถิงกันเอาไว้ด้วยปลายปืนไรเฟิลจนต้องผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว "ไม่ต้องมาเรียกว่าลูกเลย!" ว่านหลินลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามกระโปรงอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปประสานสายตากับหัวหน้าหมู่บ้านด้วยท่าทีสง่างาม "หัวหน้าหมู่บ้านคะ ในฐานะที่ฉันและสามีเป็นพลเมืองดีที่ช่วยพัฒนาเศรษฐกิจและยกระดับชีวิตความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้านแห่งนี้มาโดยตลอด แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับปัญหาโจรผู้ร้ายที่เป็นคนในตระกูลเดิมที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อและทำลายทรัพย์สินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันคิดว่า... ถึงเวลาแล้วที่ทางการจะต้องดำเนินการขั้นเด็ดขาด เพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่าง" หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เหตุการณ์ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าตระกูลลู่ภายใต้การนำของหลินว่านหลินและลู่จวินถิงคือเสาหลักที่แท้จริงของเศรษฐกิจในคอมมูนนี้ สินค้าเกษตรแปรรูปและผลผลิตจากฟาร์มมหัศจรรย์ของเธอสร้างรายได้มหาศาลจนทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านดีขึ้นผิดหูผิดตา การปกป้องสองสามีภรรยาคู่นี้จึงเป็นวาระสำคัญสูงสุด "ประกาศจากคณะกรรมการคอมมูน!" หัวหน้าหมู่บ้านยืดอกประกาศกร้าวให้ทุกคนได้ยินชัดเจน "เนื่องจากหลินเจี้ยนกั๋วและเครือญาติสายตรงกระทำความผิดซ้ำซ้อน ทั้งกักตุนสินค้า ลักทรัพย์ และสร้างความปั่นป่วนให้แก่ความสงบเรียบร้อยของสังคม ทางคณะกรรมการจึงมีมติเอกฉันท์... เนรเทศตระกูลหลินทั้งหมดออกจากพื้นที่เขตปกครองนี้อย่างถาวร ห้ามกลับเข้ามาเหยียบย่างในรัศมีห้าสิบลี้ตลอดชีวิต และให้ตัดขาดจากทะเบียนราษฎร์ของหมู่บ้านเรา ณ บัดนี้!" "ไม่นะ! พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทำกับพวกเราแบบนี้! นังตัวแสบ แกมันปีศาจ!" แม่สามีใจร้ายแผดเสียงกรีดร้องออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง ก่อนจะถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากตัวออกไปจากบริเวณบ้านท่ามกลางเสียงโห่ร้องขับไล่ของชาวบ้านนับร้อยชีวิตที่มารุมดูเหตุการณ์ ความวุ่นวายทั้งมวลค่อยๆ สงบลง เหลือไว้เพียงเสียงจิ้งจ้องยามค่ำคืนและสายลมเย็นสบายที่พัดผ่านเข้ามาทักทาย ลู่จวินถิงเดินเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาเข้าแนบชิด ไออุ่นจากร่างกายกำยำแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมความเหนื่อยล้าของเธอจนหมดสิ้น เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "พวกสวะพวกนั้นถูกจัดการเรียบร้อยแล้วครับที่รัก... จากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนกล้ามากล้ากวนใจเธออีกแล้ว" ว่านหลินแย้มยิ้มกว้างออกมาอย่างพึงพอใจ เธอมองหยกมังกรสวรรค์ในมือที่ตอนนี้กลับมาอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่แล้ว มิติฟาร์มมหัศจรรย์ในจิตวิญญาณส่งเสียงสั่นพ้องด้วยความยินดี ราวกับกำลังเฉลิมฉลองการกวาดล้างศัตรูตัวฉกาจออกจากเส้นทางความมั่งคั่งของเธออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด บรรยากาศในบ้านลู่กลับคืนสู่ความสงบสุขและอบอุ่นอีกครั้งอย่างแท้จริง ทว่า... ในขณะที่ลู่จวินถิงกำลังก้มลงหมายจะมอบจุมพิตแสนหวานให้กับภรรยาคนสวยเพื่อฉลองชัยชนะ สายตาของว่านหลินกลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ขอบหน้าต่างห้องครัว แสงไฟตะเกียงสาดส่องกระทบกับคราบสีน้ำตาลเข้มข้นที่เพิ่งหยดลงมาใหม่ๆ... มันไม่ใช่คราบน้ำฝน แต่เป็นกลิ่นหอมหวลของ 'น้ำซุปกระดูกตุ๋นยาจีนสูตรลับ' ที่ลอยอบอวลมาจากในครัว ทั้งที่ตลอดทั้งวันมานี้ เธอยังไม่ได้ลงมือทำอาหารเมนูนี้เลยแม้แต่น้อย! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคและสนับสนุนเซียนหุ้นย้อนเวลามาจนถึงบทนี้นะครับ