วิกฤตการณ์ครอบครัวสามีที่โลภมาก

เสียงกระแทกกระทั้นของรองเท้าบูทหนังคอมแบตเหยียบย่ำลงบนพื้นไม้กระดานหน้าบ้านตระกูลลู่ดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับจงใจประกาศกร้าวให้คนทั้งหมู่บ้านได้รับรู้ถึงการมาเยือนของผู้มาเยือนยามวิกาล หลินว่านหลินวางถ้วยชาเซรามิกเคลือบขาวลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองผู้บุกรุกยามวิกาลกลุ่มใหญ่ที่ถือวิสาสะพังประตูรั้วเข้ามาอย่างไม่เกรงใจกฎหมายบ้านเมือง นำทัพมาโดยลู่เจี้ยนกั๋ว อาแท้ๆ ของสามีเธอผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภ และบรรดาญาติห่างๆ ที่เคยสลัดทิ้งครอบครัวเธอราวกับหมูหมาในยามที่ยากจนข้นแค้น "พวกคุณทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร บุกรุกเคหสถานในยามวิกาลแถมยังทำลายทรัพย์สิน มีกฎหมายบ้านเมืองหลงเหลืออยู่ในหัวสมองของพวกคุณบ้างไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่จวินถิงก้าวออกมายืนบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง แผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อกล้ามทหารเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นที่ปูดโปนตามอารมณ์คุกรุ่น นัยน์ตาคมดุราวกับพยัคฆ์หนุ่มจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนหน้าเงินที่กำลังทำตัวเป็นโจรปล้นกลางวัน "จวินถิง! แกอย่ามาทำเป็นไขสỏถ์พูดจาภาษาทางการกับญาติผู้ใหญ่!" ลู่เจี้ยนกั๋วแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าอูบอิมด้วยไขมันสั่นกระพือด้วยความฮึกเหิม "พวกเรามาในฐานะตัวแทนของตระกูลลู่ ที่ดินผืนนี้และโกดังเก็บสินค้าด้านหลังนั่น ไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของแกสองคน! มันเป็นทรัพย์สินกองกลางที่ต้องนำมาแบ่งปันให้พี่น้องในตระกูลโดยชอบธรรม!" *ช่างกล้าพูดเสียจริง... ทรัพย์สินกองกลางอย่างนั้นหรือ?* หลินว่านหลินซ่อนรอยยิ้มเยาะไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย สมองระดับเซียนหุ้นอัจฉริยะวิเคราะห์สถานการณ์ภายในเสี้ยววินาที ข้อมูลจากมิติฟาร์มมหัศจรรย์และการสืบเสาะเส้นทางการเงินทำให้เธอรู้ทันทีว่า เบื้องหลังความกล้าบ้าบิ่นของตาแก่เจี้ยนกั๋วในวันนี้ มีกลุ่มทุนสีเทาจากเมืองหลวงหนุนหลังอยู่ไม่ต่ำกว่าเจ็ดหลัก เพื่อหวังฮุบเทคโนโลยีการแปรรูปสินค้าเกษตรและสิทธิ์การครอบครองที่ดินทำกินของเธอ "ทรัพย์สินกองกลาง?" หลินว่านหลินทวนคำด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบจนคนฟังต้องสะดุ้ง เธอก้าวออกมาเผชิญหน้ากับลู่เจี้ยนกั๋วตรงๆ "อาเจี้ยนกั๋วครับ ตอนที่สามีฉันบาดเจ็บปางตายกลับมาจากชายแดนและพวกท่านไล่เราออกจากบ้านใหญ่ด้วยเสื้อผ้าติดตัวแค่คนละชุด พวกท่านเคยประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ไปแล้วไม่ใช่หรือครับ? เอกสารการตัดญาติขาดมิตรที่มีลายมือชื่อของปู่และพวกท่าน ผมยังเก็บรักษาไว้ในตู้นิรภัยอย่างดี อยากให้ผมเอามาเปิดอ่านให้คนทั้งหมู่บ้านฟังตอนนี้เลยดีไหมครับ" ใบหน้าของลู่เจี้ยนกั๋วฉายแววละล้าละลังไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกตบหน้ากลางสาธารณะชน "นั่นมันเรื่องในอดีต! เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแก อย่ามาพูดจายอกย้อน! วันนี้ต่อให้แกมีเอกสารบ้าบออะไร ก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ว่าที่ดินตรงนี้ตั้งอยู่บนผืนแผ่นดินบรรพบุรุษตระกูลลู่ เจ้าหน้าที่จากสำนักงานที่ดินอำเภอเซ็นอนุมัติคำร้องขออายัดโฉนดไว้แล้ว!" เพล้ง! เสียงรถจี๊ปทหารสีเขียวมะกอกเบรกเอี๊ยดสนั่นหวั่นไหวที่หน้าบ้าน ตามด้วยเสียงรองเท้าคอมแบตนับสิบคู่ที่กรูเข้ามาล้อมรอบตัวบ้านตระกูลลู่เอาไว้ทุกด้าน ท่ามกลางความตื่นตระหนกของกลุ่มคนตระกูลลู่ที่หน้าถอดสี ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบนายพลยศใหญ่ปรากฏตัวขึ้นที่ประตู พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบเยือกแข็ง "สำนักงานที่ดินอำเภอเซ็นอนุมัติคำร้องตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมที่เป็นผู้บัญชาการทหารประจำภูมิภาคนี้ถึงไม่เคยรับรายงานเลยสักฉบับล่ะครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจทำเอาลู่เจี้ยนกั๋วเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที ผู้ว่าการจังหวัดคนใหม่และสารวัตรทหารก้าวเข้ามาสมทบตามคำสั่งด่วน ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ลู่จวินถิงหันมาสบตากับภรรยาด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง หลินว่านหลินพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือเรียกเอกสารลับชุดสุดท้ายออกมาจากมิติฟาร์มเพื่อเตรียมเผด็จศึก ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมและชัยชนะกำลังตกเป็นของสองสามีภรรยา เสียงเคาะประตูรั้วบ้านเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด... พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ หลินว่านหลินหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับกระตุกวูบด้วยความตกใจ *นั่นมัน... คนสนิทของผู้อำนวยการธนาคารกลางสาขาใหญ่ที่ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้!* โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ (ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของเซียนหุ้นย้อนเวลาด้วยดีเสมอมาครับ)