เผชิญหน้ากับหัวหน้าหมู่บ้าน

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกบนพื้นเรือนสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระฉอกเปรอะเปื้อนขอบถ้วยเคลือบหยาบ ภาพเบื้องหน้าคือใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของหัวหน้าหมู่บ้านตระกูลจ้าว ดวงตาเรียวเล็กจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลินซูเหยากลับไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง แววตานิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ลมพัดผ่านไม่ถึง "หลินซูเหยา! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาตั้งแผงค้าขายอาหารริมทางโดยไม่ผ่านความเห็นชอบจากสภาหมู่บ้าน!" เสียงคำรามแหบพร่าดังขึ้นจากชายชราผู้มีศักดิ์เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ข้างกายเขามีแม่สามีตระกูลเฉินยืนลอบยิ้มเยาะด้วยความสะใจ นางถือไม้เท้าเคาะพื้นจังหวะรัวเร้วเพื่อเสริมพลังให้พวกพ้อง "ข้าจำได้ว่ากฎของอำเภอระบุไว้ชัดเจน การค้าขายในเขตชุมชนนอกตลาดหลวง หากมิใช่แผงลอยประจำ ย่อมต้องมีใบอนุญาตประกอบกิจการชั่วคราวที่ออกโดยที่ว่าการอำเภอ... และถ้าข้าจำไม่ผิด หน้าที่ตรวจสอบภาษีและสิทธิ์การค้า เป็นของทางการ ไม่ใช่กงการอะไรของ 'สภาหมู่บ้าน' ที่ตั้งกันเองเพื่อหาผลประโยชน์เข้าตัวกระมังครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมราวดาบซ่อนฝักเอ่ยแทรกขึ้น เฉินมู่หยางก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา แผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อคลุมทหารสีเข้มแผ่ไอสังหารจางๆ ที่ผ่านสนามรบออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้ใหญ่บ้านและกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ถูกจ้างมาสร้างความวุ่นวาย จนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง บรรยากาศรอบแผงขายอาหารท้ายหมู่บ้านพลันเงียบกริบ ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว กลิ่นหอมกรุ่นของ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วโบราณ" ที่ซูเหยาเพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ตัดกับความตึงเครียดของสถานการณ์ได้อย่างน่าประหลาด หัวหน้าหมู่บ้านหน้าดำคร่ำเคร่งด้วยความอับอายที่ถูกนายทหารหนุ่มตอกหน้าต่อหน้าลูกบ้าน เขาแค่นั้นเสียงฮึดฮัด "ไม่ต้องมาอ้างกฎหมายอำเภอ! ที่นี่คือหมู่บ้านตระกูลจ้าว ดินทุกก้อนน้ำทุกหยดที่พวกเจ้าใช้ทำมาหากินอยู่ภายใต้การดูแลของข้า หากไม่มีตราประทับอนุมัติจากข้า เจ้าก็คือ 'พ่อค้าแม่ขายเถื่อน' ที่ต้องถูกริบทรัพย์สินและขับไล่ออกจากหมู่บ้าน!" ซูเหยาลอบยิ้มเยาะในใจ นางรอให้ตาสเฒ่าคนนี้พูดคำนี้ออกมาพอดี หญิงสาวค่อยๆ เอื้อมมือหยิบห่อผ้าแพรสีหม่นที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะไม้ออกมาอย่างใจเย็น นางคลี่ผ้าออกเผยให้เห็นแผ่นกระดาษหนาคุณภาพดี ประทับด้วยหมึกแดงชาดของทางการอำเภออย่างชัดเจน ลายมือหวัดแต่ทรงพลังบ่งบอกถึงยศถาบรรดาศักดิ์ของผู้ลงนาม "หัวหน้าหมู่บ้านจ้าว ท่านสายตาไม่ค่อยดีหรือถึงมองไม่เห็นตราประทับนี่?" ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง กวาดสายตามองไปยังฝูงชน "นี่คือ 'หนังสืออนุญาตค้าขายอิสระและยกเว้นภาษีชั่วคราว' ที่ข้าเดินทางไปขอโดยตรงจากท่านนายอำเภอหลี่เมื่อวานนี้ ท่านนายอำเภอเมตตาเห็นว่าครัวเรือนของเรามีบุตรแฝดที่ต้องดูแล อีกทั้งสามีเพิ่งบาดเจ็บกลับมาจากชายแดน จึงอนุมัติให้เป็นกรณีพิเศษ... เอ๊ะ หรือว่าท่านผู้ใหญ่บ้านคิดว่าอำนาจของท่าน เหนือกว่าอำนาจของท่านนายอำเภอหลี่กันแน่ครับ?" คำพูดประโยคสุดท้ายเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ หน้าของหัวหน้าหมู่บ้านซีดเผือดลงทันที เหงื่อกาฬไหลซึมตามรอยเหี่ยวย่นบนขมับ เขารู้ดีว่าหากเรื่องนี้ถึงหูท่านนายอำเภอ ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านที่เขาโกงกินมาหลายปีอาจหลุดลอยไปในพริบตา แม่สามีตระกูลเฉินที่ยืนลุ้นอยู่หน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน นางรีบโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร! นังเด็กนี่มันเอาเงินที่ไหนไปวิ่งเต้นใต้โต๊ะ! ท่านผู้ใหญ่บ้าน อย่าไปหลงเชื่อนะเจ้าคะ มันต้องเป็นของปลอมแน่ๆ!" "ของปลอมงั้นหรือครับท่านแม่?" เฉินมู่หยางหันไปมองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยสายตาเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "ตราประทับครั่งสีชาดนี้ทำมาจากหยกแกะสลักประจำตำแหน่งของนายอำเภอ มีเพียงที่ว่าการอำเภอเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง หากท่านแม่ยืนยันว่าเป็นของปลอม เดี๋ยวข้าจะส่งม้าเร็วไปเชิญท่านนายอำเภอมาตรวจสอบด้วยตนเองดีหรือไม่ครับ?" แม่สามีสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดชายผ้าถุงของตัวเอง นางรู้ซึ้งถึงความเด็ดขาดของบุตรชายคนนี้ดี หากเรื่องบานปลายถึงขั้นทางการมาตรวจสอบบัญชีลับของหมู่บ้าน หัวหน้าหมู่บ้านซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของนางคงลากนางลงเหไปด้วยแน่ ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะได้ข้อสรุป เสียงฝีปากม้าควบทะยานฝุ่นตลบก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน ร่างของทหารยามในสังกัดกองร้อยของเฉินมู่หยางกระโดดลงจากหลังม้าด้วยท่าทางร้อนรน สีหน้าของเขาย่ำแย่จนทุกคนสังเกตเห็นได้ "กองร้อย... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ทหารนายนั้นประสานมือคำนับมู่หยางด้วยความเร่งรีบ "มีคำสั่งด่วนมาจากค่ายทหารชายแดน... เสบียงสำรองล็อตใหญ่ที่ต้องส่งมาสมทบถูกปล้นกลางทางโดยกลุ่มโจรภูเขา... และตอนนี้ ท่านแม่ทัพใหญ่กำลังเดินทางมาตรวจสอบหมู่บ้านเราด้วยตนเองครับ!" บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับดิ่งวูบลงสู่ความหนาวยะเยือกในชั่วพริบตา หัวหน้าหมู่บ้านลืมเรื่องใบอนุญาตค้าขายไปสนิทใจ แม่สามีหน้าถอดสีจนแทบเป็นลม ส่วนหลินซูเหยาขมวดคิ้วมุ่น นางเพิ่งตั้งหลักชีวิตสโลว์ไลฟ์ได้ไม่ทันไร เหตุใดพายุลูกใหม่ถึงได้โหมกระหน่ำเร็วนัก ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับข่าวร้าย ทหารยามนายเดิมก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้หัวใจของซูเหยาเต้นระรัว "ไม่ใช่แค่ท่านแม่ทัพใหญ่หรอกครับ... แต่ 'ราชองครักษ์เสื้อแพร' จากเมืองหลวงที่เดินทางลับมาสืบราชการลับ ก็กำลังมุ่งหน้ามาที่แผงขายอาหารของคุณหนูหลิน เพื่อตามหา 'เจ้าของสูตรลับหมูตุ๋น' ที่ลือลั่นไปถึงหูฮ่องเต้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ *ใบชาหอมหมื่นลี้*