จดหมายจากแนวหน้า

"อาเป่า! วางตะหลิวลงเดี๋ยวนี้ นั่นมันไม่ใช่ของเล่น!" เสียงของหลินซูเหยาดังขึ้นพร้อมกับการตวัดมือคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กป้อมของเจ้าตัวแสบผู้พี่ที่กำลังจะจ้วงตะหลิวลงไปในหม้อดินใบโตที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งของ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' กลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วชั้นดีและเครื่องเทศสูตรลับขจรขจายไปทั่วห้องครัวจนเจ้าแฝดทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกันอย่างลืมตัว "แม่จ๋า... มันหอมจนหนูทนไม่ไหวแล้ว" อาเป่าทำตาปริบๆ ขณะที่อาเฉิงผู้เป็นน้องชายพยักหน้ารัวจนแก้มยุ้ยสั่นระริก หลินซูเหยาถอนหายใจพลางขยี้ศีรษะลูกชายทั้งสองอย่างหมั่นเขี้ยว เธอเพิ่งผันตัวจากการเป็นคุณแม่ที่ถูกกลั่นแกล้งมาเป็นแม่ครัวท้ายหมู่บ้านได้เพียงไม่กี่เดือน แต่ดูเหมือนฝีมือการทำอาหารของเธอจะพัฒนาขึ้นจนกลายเป็นกับดักชั้นดีที่มัดใจคนในบ้านเอาไว้เสียอยู่หมัด เธอตักหมูตุ๋นชิ้นนุ่มละลายในปากใส่ชามใบเล็กให้คนละชิ้นก่อนจะไล่พวกเขากลับไปที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ไม้ เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคงก็ทำให้หลินซูเหยาชะงักมือ มันไม่ใช่เสียงเคาะของแม่สามีจอมกะล่อนที่มักจะตะโกนโวยวายขอส่วนแบ่งเสบียงทุกครั้งที่ได้กลิ่นกับข้าว และไม่ใช่เสียงของเพื่อนบ้านที่แวะมาขอยืมของใช้ เมื่อเธอเดินออกไปเปิดประตู ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อผ้าหยาบกร้านแต่ดูสะอาดตาของชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นภายใต้แสงยามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง ผิวที่กร้านแดดจากการฝึกหนักและดวงตาคมกริบที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนเมื่อทอดมองมายังเธอ ทำให้หลินซูเหยารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ "ผมกลับมาแล้ว... ซูเหยา" เฉินมู่หยางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพลางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ขอบกระดาษยับย่นออกมาจากอกเสื้อ "จดหมายฉบับนี้คงมาไม่ถึงมือคุณแน่ หากผมไม่ตัดสินใจควบม้าล่วงหน้ากลับมาก่อนกำหนด" หลินซูเหยารับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธออ่านเนื้อหาภายในอย่างรวดเร็ว—คำสั่งย้ายประจำการชั่วคราวและการขอลากลับบ้านเพื่อจัดการปัญหาครอบครัวที่ถูกร้องเรียนเข้ามายังหน่วยบัญชาการ... ปัญหาที่เธอรู้ดีว่าใครเป็นผู้ก่อ "แม่สามีคงคิดว่าส่งจดหมายฟ้องร้องไปที่กรมทหารแล้วจะทำให้คุณถูกส่งไปชายแดนถาวรสินะครับ" หลินซูเหยาพูดพลางเลิกคิ้วมองสามีด้วยแววตาท้าทาย "แต่ดูเหมือนเธอจะลืมไปว่า การจะกำจัด 'แม่ครัว' ที่เลี้ยงปากท้องทุกคนในตระกูลนั้น... ต้องแลกด้วยความอดอยากที่เธอไม่เคยนึกถึงมาก่อน" เฉินมู่หยางมองภรรยาที่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทั้งความมั่นใจ ความฉลาดเป็นกรด และความงามที่เปล่งประกายขึ้นจากการดูแลตัวเอง เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่วางสัมภาระลงแล้วเดินเข้าไปในครัว กลิ่นหมูตุ๋นที่โชยมาแตะจมูกทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ขาดหายไปนาน "หอมมาก" เขาเอ่ยสั้นๆ ขณะมองแผ่นหลังของภรรยาที่กำลังจัดเตรียมสำรับเพิ่ม "ผมไม่ได้กินอะไรที่เหมือน 'คน' มานานนับเดือน" "ถ้าอย่างนั้นก็กินให้อิ่มเถอะครับ เพราะพรุ่งนี้เรามีแขกสำคัญที่ต้องรับมือ" หลินซูเหยาหยิบตะเกียบวางลงตรงหน้าเขา ดวงตาของเธอฉายแวววาวราวกับมีแผนร้ายที่น่าตื่นเต้นซ่อนอยู่ "แม่ของคุณกำลังจะมาที่นี่เพื่อ 'ทวงความยุติธรรม' แต่สิ่งที่เธอจะได้กลับไป... อาจจะเป็นบทเรียนราคาแพงที่เธอต้องจำไปจนวันตาย" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรั้วที่ดังขึ้นอีกครั้งกลับไม่ใช่เสียงที่แผ่วเบาเหมือนตอนแรก แต่เป็นการกระแทกประตูด้วยความโกรธเกรี้ยวจนบานไม้ไผ่สั่นสะเทือน พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยตะโกนก้องเข้ามา "นังตัวดี! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าลูกชายฉันกลับมาแล้ว! แกต้องคายเงินค่าเช่านามาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เฉินมู่หยางวางตะเกียบลงช้าๆ มือหนาคว้าข้อมือภรรยาไว้เบาๆ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่หลินซูเหยาเพียงแค่ยิ้มมุมปาก เธอหยิบมีดทำครัวขึ้นมาถือไว้ในมือมั่นพลางเดินมุ่งหน้าไปที่ประตู ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะผลักประตูออก กลิ่นธูปแปลกๆ ที่โชยมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ยืนรออยู่หลังรั้ว... ไม่ใช่แค่แม่สามีคนเดียว แต่ดูเหมือนคนผู้นั้นจะพา 'ใครบางคน' ที่มีอำนาจล้นมือในหมู่บ้านมาด้วย "มู่หยาง... ดูเหมือนเกมครั้งนี้จะไม่ได้จบแค่เรื่องเงิน" หลินซูเหยากระซิบขณะที่แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาตะคุ่มผ่านช่องว่างของรั้วไม้ไผ่ "คนของทางการ... มาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้กัน?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินซูเหยาและครอบครัวมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ