เจาะลึกจิตวิทยา

"ทำได้ดีมาก กรินทร์... ที่ช่วยฉันรวบรวมข้อมูลทั้งหมดให้เสร็จสมบูรณ์" เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยทักทาย พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำอันแสนเจ็บปวดของกรินทร์ บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวสลัวราง แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแวววับโรจน์ กรินทร์ไม่ได้หันกลับไปมองทันที เขายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ—ช้า ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยสมาธิที่แน่วแน่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ขนาดยักษ์ที่ดังฮัมเบาๆ ราวกับเสียงหายใจของสัตว์อสูรในกรงขัง "นายมาช้าไปสามนาที บูรพา" กรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้ว่าเงาร่างของชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเครือข่ายมืดกำลังยืนทอดร่างอยู่เบื้องหลัง เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งที่ในอกข้างซ้าย หัวใจกำลังเต้นระรัวด้วยแรงแค้นที่สะสมมานานแรมปี เงาสะท้อนในกระจกใสเผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของบูรพา มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างผ่อนคลาย ขณะที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองเอกสารและผังรหัสผ่านที่ปรากฏบนหน้าจอหลัก "ความละเอียดรอบคอบต้องใช้เวลาเสมอ กรินทร์... นายก็รู้" บูรพาเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงาน ดวงตาทั้งสองสบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "แต่สิ่งที่ฉันสนใจมากกว่าเวลาที่เสียไป คือผลงานตรงหน้า... นายถอดรหัสชั้นสุดท้ายของระบบนิรภัยได้แล้วจริงๆ หรือ?" กรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่แห้งแล้งและเยียบเย็น "ถ้าฉันยังทำไม่ได้ นายก็คงไม่มายืนทำหน้าทระนงอยู่ตรงนี้หรอกจริงไหม? ...อีกอย่าง นายก็รู้ดีว่าฉันไม่มีทางเลือกอื่น ตั้งแต่วันที่นายเลือกจะทำลายทุกอย่างที่เป็นของฉัน" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ลลิลที่ยืนหลบมุมอยู่หลังชั้นหนังสือเงาครึ้ม ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด มือเรียวของเธอกุมด้ามปืนพกขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อสูทแน่น เธอมองแผ่นหลังของกรินทร์ด้วยความห่วงใย ลลิลเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ดีว่าภายใต้หน้ากากแห่งความสุขุมและเย็นชานี้ กรินทร์กำลังแบกรับความทรงจำอันแหลกสลายเกี่ยวกับครอบครัวที่ถูกพรากไปอย่างไร้ความปรานีจากน้ำมือของชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า "ความแค้นทำให้นายฉลาดขึ้น... แต่มันก็ทำให้นายมองข้ามรายละเอียดบางอย่างไปได้ง่ายๆ เช่นกัน" บูรพาย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้มือทั้งสองข้างท้าวลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวเข้าหา เพื่อกดดันทางจิตวิทยา "นายคิดว่ารหัสผ่านชุดสุดท้าย คือวันเดือนปีเกิดของฉัน? หรืออาจจะเป็นชื่อของบริษัทแรกที่เราเคยร่วมมือกัน?" กรินทร์นิ่งเงียบ ไม่แสดงอาการไหวติบ ปลายนิ้วที่เคยเคาะโต๊ะหยุดลงสนิท เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของบูรพา พยายามอ่านร่องรอยแห่งความจริงและความลวงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนักธุรกิจผู้ไร้ความปรานี นี่คือเกมจิตวิทยาขั้นสูง บูรพาย่อมไม่ใช้วันสำคัญที่ใครๆ ก็เดาได้ง่ายๆ แต่ในขณะเดียวกัน คนประเภทบูรพามักมีความหลงตัวเองในระดับที่สูงจนน่าขัน ความซับซ้อนที่แท้จริง มักซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบง่ายที่สุดเสมอ "ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง" กรินทร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างประหลาด "นายไม่ได้ใช้วันเกิด หรือชื่อบริษัทปลอมๆ นั่นหรอกบูรพา... เพราะนายไม่เคยไว้วางใจใคร แม้กระทั่งตัวของนายเอง" รอยยิ้มบนใบหน้าของบูรพากระตุกวูบไปเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่ก็มากพอที่จะทำให้สายตาอันแหลมคมของกรินทร์จับพิรุธได้ "โอ้? น่าสนใจนี่ แล้วนายคิดว่ารหัสผ่านของฉันคืออะไรล่ะ?" บูรพาหดตัวกลับมายืนตรงตามเดิม พยายามกลบเกลื่อนความประหลาดใจด้วยท่าทีเยาะหยันเช่นเคย กรินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ เขาเริ่มวิเคราะห์ปมจิตวิทยาของบูรพาให้ลลิลและตัวของบูรพารา1ฟังทีละประเด็นอย่างเป็นระบบ "ฉันใช้เวลาสามเดือนเต็มในการศึกษาพฤติกรรม รูปแบบการตัดสินใจ และประวัติเบื้องหลังของนาย ตั้งแต่สมัยที่นายยังเป็นแค่เด็กหนุ่มทะเยอทะยานในสลัม จนกระทั่งก้าวขึ้นมาสู่อำนาจ" กรินทร์เริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่ทรงพลัง "คนเรามักจะเกลียดชังจุดอ่อนที่สุดของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน ก็มักจะโหยหามันอย่างลับๆ รหัสผ่านของนายไม่ได้เกี่ยวกับความสำเร็จ แต่มันเกี่ยวกับความกลัว... ความกลัวที่จะสูญเสียอำนาจ และความกลัวที่จะต้องกลับไปเป็นไอ้ขี้แพ้ในวันนั้น" บูรพาหุบยิ้มสนิท แววตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่กรินทร์ บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "นายจำวันที่พ่อแม่ของฉันต้องตายได้ไหม บูรพา?" กรินทร์เอ่ยชื่อถึงเหตุการณ์ต้องห้าม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "วันนั้น ฝนตกหนักมาก รถบรรทุกพุ่งชนเข้าที่ฝั่งคนขับอย่างจงใจ นายยืนมองเหตุการณ์นั้นจากในรถคันสีดำที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม... นายจำได้ไหมว่าป้ายทะเบียนรถคันนั้นเลขอะไร?" ร่างของบูรพาชะงักไปทันที กล้ามเนื้อบริเวณกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน นี่คือจุดเปราะบางที่สุดในจิตใจที่บูรพาไม่เคยคิดว่าใครจะกล้าขุดคุ้ยขึ้นมาพูดต่อหน้า "นายไม่ได้ใช้เลขทะเบียนรถคันนั้นหรอก เพราะมันดูส-าดเสียเทเสียเกินไปสำหรับคนอย่างนาย" กรินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าเดินเข้าไปใกล้บูรพามากขึ้นทีละก้าว "แต่รหัสผ่านสิบสองหลักที่นายใช้เข้าระบบฐานข้อมูลลับ... คือ **พิกัด GPS** ของจุดที่รถคันนั้นจอดรออยู่ต่างหาก—จุดที่นายยืนมองครอบครัวของฉันถูกพรากชีวิตไปต่อหน้าต่อตา" ความเงียบงันที่กดดันหนักหน่วงเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ บูรพากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นตามไรผม แม้ภายนอกเขาจะพยายามรักษาความนิ่งเอาไว้เพียงใด แต่ดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยได้ทรยศความจริงทั้งหมดแล้ว กรินทร์หยุดยืนห่างจากบูรพาเพียงแค่เอื้อมมือ เขายื่นมือไปแตะบนแป้นพิมพ์ของหน้าจอหลัก ลลิลที่สังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก นิ้วเรียวกดลงบนแป้นพิมพ์ทีละตัวด้วยความแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ลงไปคือพิกัดแห่งความแค้นและอดีตอันเจ็บปวดที่ได้รับการปลดปล่อย *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้นบนหน้าจอ พร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพขนาดใหญ่: **[ACCESS GRANTED: WELCOME, SYSTEM ADMINISTRATOR]** กำแพงป้องกันชั้นสุดท้ายถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ ข้อมูลความลับทั้งหมดขององค์กรสีเทาถูกเปิดเผยต่อหน้ากรินทร์ในพริบตาเดียว บูรพากัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว มือหนาเอื้อมไปที่เอวเพื่อหมายจะชักอาวุธปืนออกมาจัดการกับความผิดพลาดของตนเอง ทว่า... ก่อนที่นิ้วของบูรพาจะแตะโดนด้ามปืน ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบอันคุ้นเคยก็ถูกจ่อเข้าที่ขมับด้านขวาของเขาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ "อย่าขยับจะดีกว่าครับ บูรพา" เสียงหวานทุ้มกระซิบแผ่วเบาแต่เฉียบคมจากด้านหลัง บูรพาเบิกAตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าบุคคลที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาในเสี้ยววินาทีวิกฤตนี้ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นมือขวาคนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด ซึ่งบัดนี้กำลังแปรพักตร์มาเล็งปากกระบอกปืนใส่เขาอย่างเลือดเย็น! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ