รุ่งอรุณแห่งเงา

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำฝน ถูกวางลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เสียงทึบหนักนั้นสะท้อนก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับเสียงเคาะโลงศพ "นายท่าน... ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับคดีของท่านพ่อ ถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดาษในสารบบของกรมตำรวจแล้วครับ" เสียงของชายหนุ่มผู้ติดตามดังขึ้นทำลายความเงียบ ทว่ากรินทร์กลับไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารเล่มนั้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาและปีกหมวกปักปานทึบ ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกสีชา ทิวทัศน์ของมหานครหลวงยามค่ำคืนถูกละเลงจนพร่ามัวด้วยสายฝนที่กระหน่ำซัดสาด เมืองหลวงแห่งนี้... ไม่เคยต้อนรับคนแปลกหน้า และยิ่งปฏิเสธความจริงที่ถูกฝังกลบ กรินทร์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ รสชาติร้อนผ่าวบาดลำคอ ไม่ได้ทำให้ความหนาวเหน็บภายในจิตใจลดลงเลยแม้แต่น้อย ภาพของเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำคฤหาสน์ตระกูลวรภัทรเมื่อสิบปีก่อน ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เสียงกรีดร้องของมารดา และร่างไร้ลมหายใจของบิดาที่ถูกตราหน้าว่าเป็น "คนทรยศต่อแผ่นดิน" สิ่งเหล่านี้คือโซตร่วนที่พันธนาการเขาไว้กับความแค้น "ไม่มีอะไรที่สะอาดหมดจดหรอก บูรพา... ต่อให้แกจะซ่อนมันไว้ใต้กองเลือดและอำนาจที่หอมหวานแค่ไหน สักวันฉันก็จะขุดมันขึ้นมาประจานให้โลกเห็น" กรินทร์เอ่ยพึมพำกับเงาสะท้อนของตนเองบนกระจก น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าอัดแน่นไปด้วยแรงอาฆาตที่ถูกกลั่นกรองจนกลายเป็นความเยือกเย็น ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวบางของลลิล เธอสลัดร่มในมือลงในถัง Before จะก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบ ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้เป็นทั้งนายและสหายร่วมชะตากรรม "คุณกำลังเล่นกับไฟนะกรินทร์ บูรพาไม่ใช่ข้าราชการระดับล่างที่คดโกงทั่วไป เขามีกองกำลัง มีกฎหมายอยู่ในมือ และที่สำคัญ... เขามีความลับที่รัฐบาลชุดนี้ยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกปิด" ลลิลเตือน น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด กรินทร์หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เขาวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละน้อย จนกลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง "ลลิล... คุณคิดว่าผมเดินทางกลับมายังเมืองหลวงแห่งนี้ เพื่อมาขอความยุติธรรมอย่างนั้นหรือครับ?" กรินทร์เอ่ยถามเสียงกระซิบ ดวงตาคมกวาดมองลึกลงไปในนัยน์ตาของเธอ "ความยุติธรรมเป็นเรื่องของคนมีอำนาจ แต่การแก้แค้น... เป็นสิทธิของคนที่สูญเสียทุกอย่างต่างหาก" ลลิลนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้ดีว่าไม่มีคำพูดใดสามารถเหนี่ยวรั้งไฟแค้นในอกของชายผู้นี้ได้อีกแล้ว เธอยื่นซองเอกสารอีกซองหนึ่งออกมาจากเสื้อโค้ท ส่งให้เขาด้วยมือที่สั่นเทานิดๆ "นี่คือรายชื่อของผู้พิพากษาและตำรวจชั้นผู้ใหญ่สามคนที่เคยทำสำนวนคดีนี้ และ... ทั้งสามคนเสียชีวิตอย่างกะทันหันภายในหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่คุณจะเดินทางมาถึง" กรินทร์รับซองเอกสารนั้นมาเปิดดู ภาพถ่ายของศพทั้งสามที่ถูกระบุว่า "หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน" ปรากฏอยู่เบื้องสายตา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างน่ากลัว หัวใจล้มเหลวหรือ? ช่างเป็นโรคระบาดที่สะดวกต่อผู้มีอำนาจเสียจริง "พวกมันกำลังรีบเก็บกวาด" กรินทร์กล่าวสรุป "แสดงว่าพวกมันรู้ว่าฉันยังไม่ตาย และกำลังเคลื่อนไหว" บรรยากาศในห้องอึมครึมลงถนัดตา เสียงฟ้าคำรามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าดินกำลังพิพากษาความอยุติธรรมเบื้องล่าง ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจมอยู่กับความคิดของตนเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—เป็นจังหวะที่ไม่ได้นัดหมาย และไร้ซึ่งมารยาทของผู้มาเยือนยามวิกาล ลลิลชักมือปืนพกขนาดเล็กออกจากซองใต้ร่มผ้าอย่างรวดเร็ว ส่วนกรินทร์ยังคงยืนนิ่งสงบ ทว่ากล้ามเนื้อทุกส่วนเตรียมพร้อมรับมือกับความรุนแรง ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดิน มีร่างของชายชราในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ เขากางร่มสีดำสนิทบังใบหน้าครึ่งหนึ่งไว้ ปลายรองเท้าหนังเปื้อนโคลนสีแดงฉานราวกับเพิ่งเดินลุยเลือดมา "ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านเกิดนะ คุณชายกรินทร์" เสียงแหบพร่าเอ่ยทักทายราวกับคุ้นเคยกันมานานปี "นายท่านฝากความระลึกถึงมาบอกว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ มักจะอยู่ได้ไม่นานเสมอ" สิ้นคำพูด ชายชราก็โยนวัตถุบางอย่างเข้ามาตกบนพรมกลางห้อง เมื่อกรินทร์ก้มลงมอง ดวงตาก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—มันคือกระดุมทองเหลืองสลักตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลวรภัทร ซึ่งเปื้อนคราบเลือดสดๆ และกลิ่นคาวคลุ้งที่ลอยแตะจมูก ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ จากใจ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ"