ฝนตกกับร่มคันเดียว

“อย่าหันไป” เสียงของพายไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบ แต่มันหนักแน่นและทรงพลังพอที่จะทำให้มินตัวแข็งทื่อ ร่างสูงที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมแนวซิตรัสปนกลิ่นไม้จางๆ ของเขาห้อมล้อมตัวเธอเอาไว้ “ระ...รุ่นพี่พายคะ คือว่า...” มินพยายามจะหันไปมองเงาปริศนานั่น แต่ฝ่ามือหนาของพายกลับแตะเบาๆ ที่ต้นแขนของเธอ บีบกระชับไว้แน่นเหมือนเป็นการเตือน “บอกว่าอย่าหันไปไงครับคนดี รอมันเดินผ่านไปก่อน” “ใครคะ? แล้วพี่เห็นใคร...” ยังไม่ทันที่มินจะขาดคำ เสียงฟ้าร้องครืนใหญ่ก็ดังสนั่นขึ้นเหนือหัว ก่อนที่หยาดฝนเม็ดโตจะตกลงมาเทลงมาราวกับถูกเทลงมาจากฟ้าอย่างไม่ตั้งตัว บรรยากาศรอบหอพักที่เคยเงียบสงบพลันวุ่นวายขึ้นทันที ทั้งเสียงล้อรถที่บดไปกับพื้นถนนที่เปียกแฉะ และเสียงนักศึกษาที่วิ่งหลบฝนกันจ้าละหวั่น “ซวยละ ฝนตกหนักขนาดนี้จะกลับยังไง” มินสบถเบาๆ พลางกอดอกตัวเองไว้แน่นเมื่อความเย็นของอากาศเริ่มแทรกซึมผ่านเสื้อเชิ้ตบาง ทันใดนั้น ร่มคันใหญ่สีน้ำเงินเข้มก็กางออกครอบคลุมร่างของเธอและเขาไว้ พายขยับเข้ามาจนไหล่กว้างของเขาแนบชิดกับไหล่เธอ แทบไม่มีช่องว่างให้หยดน้ำฝนเล็ดลอดเข้ามาได้ “กลับด้วยกันนี่แหละครับ ไม่ต้องยืนบื้อ เดี๋ยวไข้รับประทานหรอกยัยตัวยุ่ง” พายเอ่ยพลางใช้มืออีกข้างดึงรั้งแขนเสื้อของเธอให้เดินตามไป “ใครตัวยุ่งคะ! แล้วใครจะไปกับพี่ ไม่ต้องเลยนะ เดี๋ยวรินก็มารับแล้ว” “รินมันส่งไลน์มาบอกว่ารถเสียอยู่หน้ามอ อีกชั่วโมงกว่าจะถึง แล้วดูสภาพอากาศสิ... คุณจะรอจนตัวเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำ หรือจะยอมเดินไปกับผมดีๆ ครับ?” พายเลิกคิ้วกวนๆ รอยยิ้มมุมปากนั่นดูเจ้าเล่ห์แต่ก็มีความห่วงใยเจือจางซ่อนอยู่ มินกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ เธอช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของคนที่สูงกว่า จังหวะการก้าวเดินของเขานุ่มนวลและพยายามเอียงร่มมาทางเธอมากกว่า จนไหล่ด้านซ้ายของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ “พี่เปียกหมดแล้ว” มินทักขึ้นหลังจากเดินผ่านร้านสะดวกซื้อมาได้สักพัก “ช่างเถอะน่า แขนเสื้อผมมันไม่ได้แพงเท่าชุดนักศึกษาคุณนี่นา ถ้าชุดคุณเปียกจนเห็นอะไรต่อมิอะไรขึ้นมา ผมคงต้องมีเรื่องกับไอ้พวกหื่นกามรอบข้างแน่นอน... หวงครับ เข้าใจไหม?” คำว่า *‘หวง’* คำเดียวกระแทกเข้ากลางใจมินจนคนตัวเล็กชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนต้องก้มหน้างุด “พูดอะไรของพี่เนี่ย... บ้าชะมัด” “เขินเหรอ? หน้าแดงเชียว ฝนตกหรือไข้ขึ้นครับเนี่ย?” พายก้มหน้าลงมามอง สบตาเธอด้วยสายตาคมกริบที่ทำให้มินรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นกวางที่ติดอยู่ในไฟหน้ารถ “ไม่ได้เขิน! แค่... ร้อน” “ร้อนเนี่ยนะ? อากาศติดลบขนาดนี้เนี่ยนะ” พายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นช่างมีเสน่ห์จนมินอยากจะมุดลงไปใต้ร่มให้รู้แล้วรู้รอดไป ระหว่างที่ทั้งคู่เดินผ่านโซนอาคารเรียนที่ค่อนข้างเงียบเชียบ พายก็หยุดเดินกะทันหัน เขาหมุนตัวพาเธอหลบเข้าไปใต้ชายคาของอาคารวิศวะที่ยังเปิดไฟสลัวๆ อยู่ มินตกใจจนเผลอคว้าชายเสื้อเขาไว้แน่น “พี่พาย? ทำไมหยุดเดิน...” พายไม่ตอบ แต่เขากลับวางมือลงบนผนังข้างหัวเธอ ขังร่างของเธอไว้ในอ้อมแขนที่กว้างใหญ่ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่เธอ แต่จ้องเขม็งไปทางทิศทางที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา “คนนั้น... มันตามมา” มินตัวชาหนึบ ความกลัวแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ เธอพยายามจะชะโงกหน้าออกไปดู แต่พายกลับใช้มืออีกข้างจับคางเธอให้หันกลับมาสบตากับเขา “ฟังผมนะมิน... ห้ามส่งเสียง ห้ามออกไปเด็ดขาด ผมว่าผมรู้แล้วว่ามันเป็นใคร” มินหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้นและกังวลใจ เธอเห็นแววตาของพายที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากรุ่นพี่สายกวนขี้เล่น กลายเป็นชายหนุ่มที่ดูเด็ดขาดและพร้อมจะปกป้องเธอด้วยทุกอย่างที่มี จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสะท้อนเข้ามาในทางเดินมืดๆ พร้อมกับแสงไฟฉายจากมือถือที่ส่องกราดไปทั่วบริเวณนั้น “พาย... มึงอยู่ไหนวะ? กูรู้ว่ามึงพานังเด็กนั่นมาทางนี้!” เสียงทุ้มต่ำและคุ้นหูจนน่าขนลุกดังขึ้น มินเบิกตากว้างเมื่อจำได้ว่านั่นคือเสียงของ 'พี่นนท์' อดีตรุ่นพี่ที่เคยมีเรื่องกับเธอในโปรเจกต์งานสถาปัตย์ที่เคยถูกขัดขวาง “อยู่นี่ครับ...” พายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่อัดแน่นไปด้วยความคุกคาม “แล้วมึงก็ควรจะไสหัวไปก่อนที่กูจะหมดความอดทน!” พายก้าวออกมาจากมุมมืดโดยไม่ปล่อยมือจากมิน เขาใช้มือข้างหนึ่งโอบไหล่เธอไว้แน่นเหมือนเป็นอาณาเขตหวงห้าม ขณะที่อีกข้างคว้าด้ามร่มขึ้นมาเป็นอาวุธชั่วคราว ร่างสูงใหญ่ของรุ่นพี่วิศวะยืนตระหง่านบังมินไว้มิดราวกับกำแพงเหล็ก “ถ้ามึงแน่จริง ก็เข้ามา” พายเอ่ยท้าทาย น้ำเสียงนั้นนิ่งสนิทจนน่ากลัว มินที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังรู้สึกถึงไอเย็นวาบที่สันหลัง ในวินาทีที่นนท์ก้าวเข้ามาในรัศมีไฟ มินเห็นว่าในมือของอีกฝ่ายมีวัตถุแวววาวบางอย่าง! “พี่พาย! ระวัง!” มินหวีดร้องสุดเสียงขณะที่ร่างของพายถูกผลักกระเด็นไปด้านข้าง ท่ามกลางเสียงโครมครามของการปะทะกัน พายพุ่งเข้าชาร์จอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่า แต่ในจังหวะที่มินกำลังจะวิ่งเข้าไปช่วย โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น... เป็นข้อความจากพายที่ถูกส่งเข้ามาในแอปแชทก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที แต่มันเพิ่งเด้งขึ้นมา *‘มิน ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้วิ่งไปที่ตึกคณะวิศวะ อย่าหันหลังกลับ... และจำไว้นะว่าผมชอบคุณ’* ข้อความนั้นจบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของใครบางคนที่ดังก้องไปทั่วลานจอดรถ และก่อนที่มินจะทันได้กดยกเลิก หรือแม้แต่จะตั้งสติได้ เธอก็เห็นเงาร่างคนล้มลงกองกับพื้น ท่ามกลางหยาดฝนที่ยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยดีใจมากค่ะที่ทุกคนยังร่วมลุ้นไปกับพี่พายและน้องมินนะคะ!