แบบร่างที่พังทลาย

เสียงตอกเสาเข็มสะเทือนเลื่อนลั่นจนแก้วหูแทบแตก แต่เสียงที่ดังรบกวนประสาทที่สุดในรัศมีร้อยเมตรของไซต์งานโปรเจกต์ 'The Lumina' กลับไม่ใช่เสียงเครื่องจักรกลหนัก หากเป็นเสียงเคาะกระดานชนวนและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจเน้นย้ำทุกพยางค์ด้วยความหงุดหงิด "คุณรินรดาครับ... เอ่อ หมายถึง คุณรินรดา ช่วยกรุณาถอดรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วคู่นั้นแล้วกลับไปเดินสวยๆ บนพรมแดงในออฟฟิศแอร์เย็นฉ่ำจะดีกว่าไหมครับ ก่อนที่ส้นเข็มราคาแพงของคุณจะตกร่องเหล็กเสริมคาน แล้วผมต้องเสียเวลามาปฐมพยาบาลคนสวยปากเก่งอย่างคุณ" ธันวาปรายตามองสถาปนิกสาวรุ่นน้องที่ยืนกอดอกเชิดหน้าอยู่บนโครงสร้างเหล็กเปลือยเปล่า แววตาคมกริบภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวระbอไปด้วยความระอา ทว่ามุมปากหยักลึกกลับกระตุกขึ้นนิดๆ อย่างเย้ยหยัน รินรดาแทบจะขว้างม้วนแบบแปลนกระดาษอาร์ตมันในมืออัดหน้าคมเข้มนั้นให้รู้แล้วรู้รอด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดพล่านที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตากลมโตฉาบด้วยประกายไฟแห่งความดื้อรั้น เธอไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และไม่มีวันยอมให้วิศวกรจอมเฮี้ยบมาหยามศักดิ์ศรีความเป็นสถาปนิกผู้ออกแบบโครงสร้างนี้เด็ดขาด "ถ้าคุณธันวาใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์สักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้อารมณ์มาตัดสินสไตล์งานของฉัน คุณก็จะเห็นว่าคานเหล็กช่วงพาดนี้ถูกดีไซน์ให้รับน้ำหนักแบบ Distributed Load ไม่ใช่ Point Load ตามที่คุณท่องจำมาจากตำราโบราณ!" รินรดาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ที่ยืนขวางทางขึ้นโครงสร้างชั้นสอง น้ำเสียงของเธอทั้งเฉียบคมและทรงพลัง "อีกอย่าง... รองเท้าของฉันจะเหยียบย่ำตรงไหนในพื้นที่ของฉัน มันก็เรื่องของฉันค่ะคุณวิศวกร อย่าลืมว่าโปรเจกต์นี้ฉันเป็นคนคุมดีไซน์ทั้งหมด!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้รอยต่อ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นปูนและเหงื่อจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนรินรดาต้องผะแผ่วลมหายใจ เขาสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัวไหล่ การยืนประจันหน้ากันแบบนี้จึงสร้างแรงกดดันมหาศาลโดยไม่ต้องเปลืองเสียง "ดีไซน์ของคุณมันสวยหรูบนกระดาษ... แต่บนหน้างานจริง ความสวยมันกินไม่ได้หรอกนะครับรินรดา" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาดุจัดทอดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุด "ถ้าโครงสร้างตรงนี้ทรุดตัวลงมาเพราะความอยากฉีกกฎบ้าบอของคุณ คนที่ต้องรับผิดชอบชีวิตคนงานนับร้อยไม่ใช่คุณที่นั่งเซ็นแบบอยู่ในห้องแอร์ แต่เป็นผม... ผมคนนี้ที่ต้องยืนตากแดดรับหน้ากระดานชนวนจากพวกผู้บริหาร!" "งั้นก็แสดงว่าคุณมันใจเสาะกลัวความท้าทายไงคะ!" รินรดาไม่ถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตา เถียงกลับด้วยความรั้นที่ฉายชัดในแววตา "ถ้าคุณมีความสามารถพอที่จะตีโจทย์งานดีไซน์ของฉันแตก คุณคงไม่ต้องมาคอยยืนเห่าห้ามฉันอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ!" คำว่า 'เห่า' ทำให้กรามแกร่งของธันวากระตุกเกร็ง มือหนาที่ถือม้วนแปลนอยู่เผลอบีบกระดาษจนยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบวับวาวด้วยเปลวเพลิงอันตราย เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อปากต่อคำไม่ยอมหยุด ความรู้สึกหมั่นไส้ตีรวนขึ้นมาจนอยากจะจัดการปิดปากดื้อๆ นี้เสียให้เข็ด "ปากเก่งนักนะ..." ธันวาพึมพำเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงขยับก้าวเข้ามาเบียดรินรดาจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาปูนเปลือยอย่างไร้ทางหนี มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับเสาปูนกักขังเธอไว้ในวงแขนทันที "อยากลองดีกับผมนักใช่ไหมรินรดา ได้... ถ้าโครงสร้างตรงนี้มันพังอย่างที่คุณปากดีจริง ผมจะจับคุณมาขังไว้ในไซต์งานนี้แล้วบังคับให้เขียนแบบใหม่จนกว่าจะเสร็จ ไม่ให้กลับบ้านกลับช่องมันสักเดือนเลยดีไหม" รินรดาใจกระตุกวูบเมื่อระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือแค่ลมหายใจ กลิ่นกายสะอาดของผู้ชายตรงหน้าทำให้สมองที่เคยแล่นฉิวกลับตื้อตันขึ้นมาดื้อๆ แต่ศักดิ์ศรีและความพยศที่มีเต็มร้อยทำให้เธอไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นเด็ดขาด "ถอยไปเลยนะคะคุณธันวา! คุณไม่มีสิทธิ์มา..." เสียงต่อว่าที่กำลังจะหลุดจากริมฝีปากถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจังหวะนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของธันวาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด ธันวาผละสายตาจากใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรือความเขินอายบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ) เขาถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยท่าทางหงุดหงิด "ว่าไง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยห้วนๆ ทว่าเมื่อปลายสายเอ่ยประโยคถัดมา สีหน้าที่เคยบึ้งตึงและดุดันของวิศวกรหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมตวัดกลับมามองรินรดาราวกับมีสายฟ้าแลบแปลบปะทุ รินรดายืนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของเขา หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวด้วยความระแวง ธันวากดวางสายด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าตอนโกรธเสียอีก เขากวาดสายตามองสถาปนิกสาวหัวรั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งราดรดกลางกระหม่อม "ไม่ต้องเถียงกันเรื่องโครงสร้างอีกแล้วครับ... เพราะตอนนี้ เจ้าของโครงการสั่งระงับการก่อสร้างชั่วคราวแล้ว" รินรดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "คุณว่ายังไงนะ!" "และคนที่สั่งระغوบ... กำลังเดินเข้ามาหาเราตรงนี้แล้วครับ" ธันวาพูดพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้รินรดาได้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่กำลังก้าวผ่านประตูรั้วไซต์งานเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความป่วนไปกับเรานะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยค่ะ