เงาพยัคฆ์ทาบทับ

กลิ่นไอร้อนระอุของผืนดินแห้งแล้งและกลิ่นหวานฉุนของน้ำอ้อยเคี่ยวไหม้ลอยอบอวลปะทะนาสิกทันทีที่ประตูรถยนต์หรูเปิดออก ลลิลสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปลายรองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้นดินลูกรังสีแดงฉาน ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่แผดเผาราวกับจะหลอมละลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า แต่ความร้อนจากดวงอาทิตย์ยังไม่เท่าครึ่งหนึ่งของไฟพยาบาทที่สุมอยู่ในอกของคนผู้คนนั้น—คนที่เธอกำลังจะเดินไปเผชิญหน้า "ยินดีต้อนรับสู่ 'ไร่บูรพาภิรมย์' ครับคุณหนูตระกูลวณิชย์กุล... หรือควรจะเรียกว่า ผู้บริจาครายล่าสุด ดีล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเจือแววเย้ยหยันดังขึ้นจากเงาร่มไม้ใหญ่ เบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดและรอยสักสีเข้มที่โผล่พ้นสาบเสื้อ พยัคฆ์ หรือที่ใครต่อใครต่างขนานนามว่า 'เฮียเสือ' เจ้าพ่อไร่อ้อยผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือผืนแผ่นดินนับหมื่นไร่นี้ ก้าวเท้าออกมาจากร่มเงา แววตาดุราวดั่งพยัคฆ์ร้ายจ้องมองเหยื่อในกำมือ รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบนั้นเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม ลลิลเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามซ่อนความสั่นไหวในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววพยศไม่แพ้กัน เธอยืนหยัดด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี แม้ว่าสถานะของตระกูลในเวลานี้จะพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดีด้วยน้ำมือของผู้ชายตรงหน้า "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมตลกไร้สาระของคุณ พยัคฆ์ เอกภัทร" เสียงหวานใสแต่แข็งกร้าวเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่พ่อฉันเซ็น... มันเป็นโมฆะ เพราะท่านถูกข่มขู่" พยัคฆ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความมั่น องค์ประกอบรอบตัวราวกับถูกบีบให้แคบลงเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิด กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนของแสงแดดพุ่งเข้าปะทะความรู้สึกจนลลิลต้องผถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ทว่า... แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับตัวรถอย่างไร้ทางหนี มือหนาหยาบกร้านจากการผ่านงานหนักพุ่งเข้าคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกแทบแหลกสลาย แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันจากสายตาที่เขากำลังใช้สำรวจเรือนร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจาบจ้วงและหิวกระหาย "ข่มขู่เหรอ?" พยัคฆ์โน้มใบหน้าคมคายลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "คำนี้มันดูใจร้ายไปหน่อยนะลลิล... พ่อเธอเต็มใจแลกบริษัทกับอิสรภาพของน้องชายตัวแสบต่างหากล่ะ หรือเธออยากจะพิสูจน์ให้ฉันเห็นตรงนี้เลยไหม ว่าฉันสามารถทำอะไรร้ายกาจได้มากกว่าการเซ็นสัญญาบนกระดาษใบเดียว" "ปล่อยนะ! คนไร้ยางอาย!" ลลิลพยายามบิดข้อมือหนີสุดกำลัง ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอาย สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งกระด้างที่ลูบไล้ขึ้นมาตามเรียวแขนส่งกระแสไฟแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วผิวเนื้อ เธอเกลียดตัวเองที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นระรัวอย่างไม่รักดีกับความดิบเถื่อนอันตรายนี้ พยัคฆ์ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับใชมืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความต่างของสรีระทำให้เธอดูตัวเล็กราวกับนกน้อยในกำมือของพยัคฆ์ ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุด อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนแทบหายใจไม่ออก "จำใส่สมองอันแสนฉลาดของเธอเอาไว้ซะลลิล..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู พร้อมกับปลายนิ้วสากที่ไล้แตะริมฝีปากอิ่มของเธออย่างถือวิสาสะ "นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ทุกตารางนิ้วในตัวเธอ และทุกสิทธิ์ในชีวิตของเธอ อยู่ภายใต้การบงการของฉัน... เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ และไม่มีวันหนีพ้นจากกรงเล็บของเสืออย่างฉันไปได้" ลลิลเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เอաբาจาเผ็ดร้อนใดโต้กลับ ดวงตาคู่นคมของพยัคฆ์ก็พลันหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาจากแนวไร่อ้อยด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอמהขึ้นทำลายความเงียบงัน "เฮียเสือครับ... ทางนั้นรายงานมาว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่เฮียสั่งให้ไปเคลียร์เมื่อเช้า... มันฟื้นขึ้นมาแล้วครับ และมันกำลังบอกความลับบางอย่างเกี่ยวกับอุบัติเหตุของพ่อคุณลลิลที่เฮียอาจจะไม่คาดคิด" พยัคฆ์ชะงัก ร่างหนาที่กำลังกักขังลลิลไว้ค่อยๆ ผละออกช้าๆ แต่ดวงตาที่จับจ้องมายังเธอกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความลับอันดำมืดที่ถูกเปิดเผยขึ้นกลางแดดจ้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่หุบเหวแห่งเสน่หาครั้งนี้ด้วยกันนะครับ