กรงขังกลางไร่อ้อย

เสียงล็อกกลอนประตูไม้สักทองหนักอึ้ง ดังขึ้นราวกับเสียงพิพากษาโทษประหารชีวิตในห้องปิดตาย ลลิลสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยไหววูบจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก กลิ่นอายบุหรี่คาร์ตันผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของผู้ชายอันตรายคนนั้น ลอยอบอวลแทรกซึมทุกตารางนิ้วในเรือนพักส่วนตัวที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง "จะหนีไปไหนล่ะคุณหนูตระกูลสูงส่ง... หรือคิดว่าปีกนกแค่นี้ จะบินพ้นเงื้อมมือผมไปได้" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในยามล่าเหยื่อดังขึ้นจากความมืด ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงและรอยสักมังกรเลื้อยผ่านสาบเสื้อ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยฝีเท้าเงียบกริบทว่ากดดันจนลมหายใจติดขัด ลลิลถอยร่นจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาเกียรติยศและศักดิ์ศรีของตระกูลที่เหลืออยู่ แม้ดวงตาคู่สวยจะสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นก็ตาม "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะพยัคฆ์ ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้!" พยัคฆ์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาดุดันคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงตั้งแต่ใบหน้าหวานที่กำลังโกรธขื่น ไล่ต่ำลงมาถึงลำคอระหงและเนินอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาหยาบกร้านดั่งคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กของเธอแล้วรวบไว้ด้วยมือข้างเดียว บีบแน่นจนกระดูกแทบร้าว แรงมหาศาลนั้นทำให้ลลิลนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "สิทธิ์เหรอ?" พยัคฆ์โน้มใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน กลิ่นอายบุหรี่และบุคลิกดิบเถื่อนแผ่ซ่านจนลลิลรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ "บนผืนแผ่นดินไร่อ้อยนับหมื่นไร่นี้ กฎหมายเดียวที่มีคือคำสั่งของผม และคุณ... ลลิล ก็คือนักโทษที่ต้องชดใช้หนี้แค้นที่พ่อของคุณก่อไว้" "คนป่าเถื่อน!" ลลิลเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมจ้องมองเขาด้วยความเกลียดชังระคนหวาดผวา "คุณมันก็แค่พวกอันธพาลใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้!" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้พยัคฆ์โกรธเกรี้ยว แต่มุมปากหยักลึกกลับกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมแฝงแววตาร้ายกาจ มืออีกข้างที่ว่างเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่ระต้นคอขาวผ่องออกอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดจนลลิลสะท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั้งร่างด้วยแรงดึงดูดทางเพศอันตรายที่เธอพยายามปฏิเสธแต่ร่างกายกลับตอบสนอง "ปากเก่งดีนี่... อยากรู้เหมือนกันว่า ถ้าผมทำให้คุณครางใต้ร่าง ผมปากเก่งแบบนี้อยู่หรือเปล่า" สิ้นคำประกาศิตอันดิบเถื่อน พยัคฆ์ก็ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่โถมเข้าประชิดล็อกตัวเธอไว้แน่นสนิทริมฝีปากร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มสีชมพูระเรื่อทันที ความดุดันและเร่าร้อนไร้ซึ่งความปรานีทำให้ลลิลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธพยายามทุบตีอกแกร่งและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานพญาเสือผู้หิวกระหายได้ พยัคฆ์ขบเม้มริมฝีปากเธอบังคับให้เผยอรับรสจูบอันป่าเถื่อน ลิ้นร้อนแทรกซึมกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและเย้ายวนในคราวเดียวกัน ทำให้สมองของลลิลขาวโพลน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกไร้เรียวแรงภายใต้สัมผัสวาบหวามที่เขาจู่โจมอย่างไร้ความปรานี มือใหญ่ที่เคยล็อกข้อมือเปลี่ยนมาโอบกระชับเอวคิ้วคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิดสัมผัสได้ถึงแผงอกร้อนระอุที่เต้นเร่าราวกับกลองศึก ความตึงเครียดและแรงแค้นแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่เผาผลาญสติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่ ลลิลหลับตาลงด้วยความเจ็บใจที่ตนเองพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขาอีกครั้ง น้ำตาหยดใสไหลรินผ่านหางตาลงมาสัมผัสกับริมฝีปากที่กำลังบดเคล้ากันอยู่ พยัคฆ์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ปล่อยให้เธอบริหารลมหายใจที่ขาดห่วง ดวงตาดุจพยัคฆ์มองสำรวจใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาและความเย้ายวนใจ แววตาของเขาฉายแววคลั่งไคล้และดุดันจนน่ากลัว นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาออกให้อย่างเบามือขัดกับท่าทีก่อนหน้านี้ลิบลับ "ร้องไห้ทำไม... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง ลลิล" เขากระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมใบหู ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอย่อตัวลงด้วยความสะท้าน "คุณไม่มีทางหนีพ้นกรงขังนี้ไปได้หรอก... เตรียมตัวรับมือกับบทลงทัณฑ์ของผมให้ดี" ยังไม่ทันที่ลลิลจะได้ตอบโต้ เสียงเคาะประตูดังปังๆ รัวเร็วจากด้านนอกก็ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา "เฮียเสือครับ! แย่แล้วครับ! ทางฝั่งตระกูลของคุณลลิลส่งคนบุกเข้ามาล้อมเรือนใหญ่แล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่หุบเหวแห่งเสน่หาครั้งนี้ด้วยกันนะครับ