กำแพงที่ค่อยๆ ร้าว

"ถ้าคุณจะเข้ามาแล้วไร้มารยาทขนาดนี้ ครั้งหน้ากรุณาเขียนใบลาออกแล้วเดินออกไปทางเดิมดีกว่าครับ" น้ำเสียงของผมไม่ได้ดัง แต่ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากทุกพยางค์นั้นเพียงพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา มือที่ค้างอยู่กลางอากาศเมื่อครู่ชักกลับมาช้าๆ ผมผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยไร้รอยคลื่น แม้ว่าภายในอกจะรู้สึกหงุดหงิดจนแทบอยากจะซัดกำปั้นใส่หน้าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้เสียให้เข็ด บุคคลที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูคือ 'กรณ์' รุ่นพี่ในวงการสถาปัตยกรรมผู้เป็นทั้งลูกไล่ของนักลงทุนรายใหญ่และเจ้าพ่อแห่งการลอกเลียนแบบผลงาน รอยยิ้มหยันบนใบหน้าคมคายนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเขาจงใจมาเพื่อทำลายบรรยากาศโดยเฉพาะ สายตากรุกริกของอีกฝ่ายกวาดมองผ่านผมไปยังมินนี่ที่กำลังนั่งขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้าจอแท็บเล็ต "ใจเย็นน่าคินน์ นายยังคงหัวร้อนง่ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ" กรณ์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปรดในชุดสูทแบรนด์เนมเดินดุ่มๆ เข้ามาหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ "ฉันแค่แวะเอาเอกสารปรับแก้แบบโครงสร้างเฟสสองมาให้... พอดีได้ยินว่าโปรเจกต์นี้มีปัญหาเรื่องดีไซน์กราฟิกที่อาจจะไม่แมตช์กับตัวตึก ก็เลยคิดว่า... เผื่อฉันจะช่วยแนะนำอะไรได้บ้าง" ผมแค่น้ำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างของกรณ์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ห้องนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคนนอกที่อ่านภาษาอังกฤษไม่ออกจนต้องลอกงานชาวบ้านหรอกครับกรณ์ เชิญกลับไปก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาเชิญออก" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน มินนี่ที่นั่งเงียบมาตลอดค่อยๆ วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ นั้นดึงความสนใจของพวกเราทั้งคู่ หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม เธอกลับส่งยิ้มบางเบาที่เคลือบยาพิษให้ผู้มาใหม่ "ขอบคุณนะคะสำหรับความหวังดี... แต่พอดีว่า 'คนนอก' อย่างคุณกรณ์น่าจะเอาเวลาว่างไปทบทวนเรื่องกฎหมายลิขสิทธิ์ดีกว่าจะมาห่วงงานของเรานะคะ" มินนี่สวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ชนิดที่ทำให้รอยยิ้มบนหน้ากรณ์แข็งค้างไปชั่วขณะ "เพราะเท่าที่ฉันจำได้ งานล่าสุดของคุณเพิ่งโดนฟ้องเรื่องดราฟต์แบบไปหมาดๆ ไม่ใช่เหรอคะ?" ผมเหลือบมองมินนี่ด้วยหางตา แอบแปลกใจไม่น้อยที่ยัยตัวแสบปากเก่งคนนี้เลือกที่จะยืนเคียงข้างผมในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูร่วมกัน เคมีประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอากาศ ความขัดแย้งเรื่องงานระหว่างเราเมื่อไม่กี่นาทีមុน (ก่อนหน้านี้) เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแนวร่วมเฉพาะกิจที่พร้อมจะหันปืนใส่บุคคลที่สามพร้อมๆ กัน กรณ์หน้าเจื่อนลงถนัดตา เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปั้ง "ฉันหวังดีหรอกนะ... ถืองว่าเตือนแล้ว" กรณ์กัดฟันกรอด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันหลังเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไปโดยไม่ลืมกระแทកประตูเสียงดังสนั่น ปัง! ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเหมือนก่อนหน้า มินนี่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ร่างบางทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผมที่ยังคงยืนค้ำหัวเธออยู่ "ให้ตายเถอะ... วันนี้วันซวยอะไรเนี่ย เจอทั้งมนุษย์เผด็จการอย่างคุณ แล้วยังต้องมาเจอตัวน่ารำคาญแบบนั้นอีก" เธอบ่นพึมพำพร้อมกับยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ผมทรุดตัวลงนั่งตามเดิม ระยะห่างระหว่างเราลดลงอย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นAdcoน้ำหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นกระดาษและกาแฟอุ่นๆ บนโต๊ะ สายตาของผมเผลอสำรวจใบหน้าของเธอโดยไม่รู้ตัว ขอบตาคล้ำน้อยๆ นั่นฟ้องชัดเจนว่าเธอไม่ได้นอนมาทั้งคืนเพื่อแก้แบบกราฟิกให้เข้ากับโครงสร้างที่ผมออกแบบ ความรู้สึกบางเบาที่เรียกว่า 'ความเห็นอกเห็นใจ' ค่อยๆ ไหลซึมเข้ามาในอกอย่างเงียบเชียบ "คุณ... ไม่ได้นอนมาทั้งคืนใช่ไหมครับ" น้ำเสียงของผมเผลออ่อนลงโดยอัตโนมัติ ไร้ซึ่งความประชดประชันเหมือนทุกที มินนี่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองผมด้วยความประหลาดใจ ราวกับไม่เชื่อว่าคำพูดอ่อนโยนแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากของสถาปนิกจอมเนี๊ยบอย่างผม "เรื่องของฉันน่า..." เธอยังคงทำปากเก่งกลบเกลื่อน แต่เสียงที่เบาลงครึ่งหนึ่งนั้นไม่ได้ช่วยให้ดูน่าเชื่อถือเลยสักนิด "ฉันจัดการทัน deadlines แน่นอนน่า ไม่ต้องมาห่วงเรื่องของฉันหรอก เอาเวลาไปเช็คสเปกวัสดุก่อสร้างของคุณให้ดีเถอะ" ผมยิ้มมุมปาก ยื่นมือออกไปหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดแล้วของเธอออกห่างตัว ก่อนจะดันแก้วกาแฟอุ่นๆ ของผมที่เพิ่งสั่งมาส่งไปให้แทน "ดื่มซะครับ กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล น่าจะช่วยให้สมองคุณแล่นได้ดีกว่าการนั่งเถียงผมนะ" มินนี่ก้มมองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าของผม เธอเม้มริมฝีปากแน่น แก้มเนียนใสขึ้นสีระเรื่อจางๆ โดยไม่รู้ตัว ซึ่งนั่นทำให้ผมต้องรีบเบนสายตาหนีไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อซ่อนความรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ในอกที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน "ขอบคุณ...มั้งคะ" เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะยอมยกแก้วขึ้นจิบรสชาติขมเข้มนั้นแต่โดยดี เรานั่งทำงานกันต่อในความเงียบที่เปลี่ยนความหมายไปจากเดิม ความตึงเครียดถูกแทนที่ด้วยจังหวะการทำงานที่สอดประสานกันอย่างน่าประหลาด มือของเธอขยับเมาส์อย่างคล่องแคล่วในขณะที่ผมคอยชี้จุดที่ต้องปรับแก้สเกลให้เข้ากับตัวอาคาร ไดอะล็อกที่เคยเชือดเฉือนกลายเป็นคำแนะนำสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง งานในส่วนของพรีเซนเทชันเฟสแรกก็เสร็จสมบูรณ์อย่างไร้ที่ติ มินนี่บิดขี้เกียจสุดตัวจนแขนเรียวเล็กชนเข้ากับแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ เสียงกระดาษร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น "อุ๊ย!" เธออุทานเบาๆ ก่อนจะรีบก้มลงเก็บ ผมเองก็ขยับตัวช่วยก้มลงเก็บเอกสารแผ่นที่ปลิวไปไกล มือของเราเอื้อมไปคว้ากระดาษแผ่นเดียวกันพร้อมกัน ปลาย้วยของนิ้วมือสัมผัสกันแผ่วเบาจนเกิดกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ผมชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอที่ชะงักค้างไปเช่นกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราในตอนนี้ใกล้กันเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของผมอย่างชัดเจน ความเงียบที่โรยตัวลงมาทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างไร้สาเหตุ ผมกลืนน้ำลายลงคอ กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบที่ชวนใจสั่นนี้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาตอีกครั้ง ร่างสูงของ 'เลขาฯ ส่วนตัวของท่านประธานบริษัท' ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬผุดซึมตามขมับ "คุณคินน์ครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เขาร้องเรียกเสียงดังลั่นห้อง "ทางบอร์ดบริหารตัดสินใจระงับโปรเจกต์นี้ชั่วคราว... และพวกเขากำลังเรียกตัวคุณไปพบที่ห้องประชุมใหญ่เดี๋ยวนี้ครับ!" ผมขมวดคิ้วแน่น ผุดลุกขึ้นยืนทันที ความรู้สึกระแคะระคายบางอย่างพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอก ขณะที่มินนี่เองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับข่าวร้ายที่มาเยือนอย่างไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินและปมร้อนๆ ไปด้วยกันนะครับ!