โปรดิวเซอร์หน้าตายกับยัยจอมแสบ

“ฉันจะไม่ร้องเพลงขยะนี่เด็ดขาด ถ้าคุณยังยืนยันจะให้ฉันเปลี่ยนคีย์ให้ต่ำลงเพราะเหตุผลเรื่อง ‘ความเหมาะสมของตลาด’ คุณก็ไปหาคนอื่นมาร้องเถอะค่ะ” เสียงแหลมใสแต่ทรงพลังของ ‘ริสา’ ดังก้องไปทั่วห้องบันทึกเสียงชั้นบนสุดของสตูดิโอระดับประเทศ เธอวางเนื้อเพลงลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น ดวงตาคู่สวยที่เคยดูขี้เล่นกลับวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ คีย์นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเก่ง เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาด้วยซ้ำ นิ้วเรียวยาวประดุจนักเปียโนยังคงรัวลงบนคีย์บอร์ดมิดี้เพื่อปรับแต่งจังหวะเสียงสังเคราะห์อย่างใจเย็น ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เป็นเสียงถอนหายใจที่ฟังดูเหมือนการดูถูกมากกว่าการเหนื่อยหน่าย “ขยะเหรอครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันลืมไปว่าศิลปินยุคนี้เขาวัดคุณค่าเพลงจากจำนวนยอดวิวในติ๊กต็อก ไม่ใช่การร้อยเรียงท่วงทำนองที่สละสลวย” คีย์หยุดมือ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นนาฬิกาเรือนหรูที่ดูเย็นชาพอๆ กับสายตาของเขา “แต่เผอิญว่าโปรเจกต์นี้บริษัทจ้างฉันมาเพื่อทำ ‘ผลงาน’ ไม่ใช่มานั่งผลิตเสียงกรีดร้องของไอดอลตกอับ” “นี่คุณ!” ริสาก้าวฉับเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นวานิลลาของเธอปะทะเข้ากับกลิ่นเย็นๆ ของกาแฟดำบนโต๊ะคีย์ “ปากคอเราะร้ายแบบนี้ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมใครๆ ถึงเล่าลือกันว่าโปรดิวเซอร์อัจฉริยะอย่างคุณถึงต้องหนีมาหมกตัวอยู่ในสตูดิโอรูหนูแบบนี้” “รูหนูที่มีมูลค่าการผลิตมากกว่าค่าตัวคุณทั้งปีไงครับ” คีย์โต้กลับทันควันโดยไม่หลบสายตา บรรยากาศในห้องเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ริสากำหมัดแน่น เธอไม่เคยเจอใครที่กวนประสาทและเย็นชาได้ถึงเพียงนี้มาก่อน ในขณะที่คีย์เองก็รู้สึกถึงความรำคาญใจที่ต้องมาเสียเวลากับนักร้องสาวที่เขาตัดสินไปแล้วว่า 'ดีแต่หน้าตา' “ฟังนะ ริสา” คีย์ลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าเกือบหนึ่งช่วงหัวทำให้เขาดูคุกคามโดยไม่ต้องออกแรง “เสียงคุณมีพลังก็จริง แต่คุณไม่มี ‘กึ๋น’ พอที่จะเข้าใจอารมณ์ของเพลงที่ฉันแต่ง ถ้าอยากจะดังไปวันๆ ก็ไปหาโปรดิวเซอร์ฝึกหัด แต่ถ้าอยากจะเป็นตำนาน... ก็หุบปากแล้วทำตามที่ฉันสั่ง” “ถ้าตำนานของคุณคือการกดขี่ศิลปินให้เป็นแค่หุ่นยนต์ไร้วิญญาณ ฉันก็ขอเป็นไอดอลตกอับที่ร้องเพลงตามความรู้สึกตัวเองดีกว่าค่ะ!” ริสาคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมขึ้นสะพาย เธอหันหลังเตรียมจะก้าวออกจากห้องไป แต่คีย์กลับเดินมาขวางหน้าเธอไว้รวดเร็วกว่าที่คิด มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง แรงดึงนั้นทำให้ร่างบางถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งโดยไม่ได้ตั้งใจ กลิ่นกายของเขาที่หอมสะอาดคล้ายไม้สนป่าเขาสร้างความปั่นป่วนในใจเธออย่างประหลาด ริสาเงยหน้าขึ้นหวังจะต่อว่า แต่กลับต้องชะงักเมื่อพบว่าใบหน้าของคีย์อยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับมีพายุพัดผ่านข้างในนั้น “จะไปไหนล่ะครับ? ประตูทางออกไม่ได้อยู่ตรงนี้” คีย์กระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นประสาทจนคนฟังขนลุกซู่ “คุณทำสัญญากับค่ายไว้แล้ว ต่อให้คุณจะเกลียดหน้าฉันแค่ไหน คุณก็ไม่มีสิทธิ์เดินออกจากห้องนี้จนกว่าโน้ตตัวสุดท้ายจะถูกบันทึกเสร็จ” “ปล่อยนะคะ” ริสาสั่ง แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมาข้างนอก “ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ?” ทว่าในจังหวะที่แรงปะทะทางอารมณ์กำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องอัดก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ผู้จัดการส่วนตัวของริสาเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าซีดเผือด ก่อนจะตามด้วยชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบซึ่งคีย์รู้จักดีว่าเป็น ‘บุคคลที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่’ “คุณคีย์ครับ... ดูเหมือนว่าเราจะมีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์เพลงที่ส่งไปให้ตรวจสอบเมื่อเช้านี้” ชายในชุดสูทกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาจ้องมองมาที่มือของคีย์ที่ยังคงจับข้อมือริสาอยู่ไม่วางตา “และดูเหมือนว่าคุณกับ ‘ว่าที่คู่หมั้น’ ของคุณ จะมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวเลยนะครับ” คีย์ชะงัก มือที่จับข้อมือริสาคลายออกช้าๆ เขาหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาดุจหมาป่าที่ถูกขัดจังหวะการล่าเหยื่อ ในขณะที่ริสาเบิกตากว้าง หันขวับมาจ้องหน้าคีย์ด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอัดอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบของความโกรธ แต่มันคือความเงียบของความหายนะที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น --- พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารี้ดเดอร์จะสนุกและตื่นเต้นไปกับตอนแรกนี้นะคะ!