แก้วที่หกในบาร์ลับ

“ถ้าคุณคิดจะใช้ความสวยเป็นใบเบิกทางเข้าสู่ ‘Velvet Night’ โดยไม่ผ่านการตรวจสอบรายชื่อล่ะก็... ฉันว่าคุณกำลังประเมินระบบรักษาความปลอดภัยของฉันต่ำเกินไปนะคะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกังวานของอำนาจดังขึ้นจากความมืดข้างหลัง ในขณะที่รินรดากำลังพยายามก้าวข้ามแนวกั้นกำมะหยี่สีเลือดนกที่ดูเหมือนจะเป็นปราการด่านสุดท้ายของบาร์ลับแห่งนี้ เธอชะงักฝีเท้าทันที ความเย่อหยิ่งที่ฉาบไว้บนใบหน้าเรียบเนียนไม่ได้สั่นคลอน แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่กำลังกระหน่ำตีอยู่ในอก รินรดาหมุนตัวกลับช้าๆ แสงไฟสลัวสีส้มทองที่สาดส่องลงมาจากเพดานสูงลิ่วทำให้ใบหน้าของเธอเด่นชัดราวกับนางพญาบนปกนิตยสารแฟชั่นเล่มล่าสุด เธอสบตากับชายหนุ่มที่ยืนพิงผนังไม้โอ๊กแกะสลักอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของคิรากรกำลังจับจ้องเธอราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงปมความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้เดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างถึงพริกถึงขิง “ชื่อเสียงของ Velvet Night ในเรื่องความหรูหราอาจจะนำหน้าไปไกล แต่ดูเหมือนมารยาทในการต้อนรับแขก... จะไม่ค่อยสมฐานะเท่าไหร่นะคะ คุณคิรากร” รินรดาโต้กลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความร้ายกาจ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นแขก แต่เธอมาเพื่อ ‘ล่า’ ข้อมูลที่อาจกู้คืนความภาคภูมิใจของครอบครัวที่พังทลายไปเมื่อห้าปีก่อน คิรากรเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากของเขาหยักยิ้มเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นแซนดัลวู้ดจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของวิสกี้ระดับพรีเมียม กลิ่นที่ทำให้ประสาทสัมผัสของเธอเต้นเร่า “ผมไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับคนที่พกเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วไว้ในเข็มกลัดเพชรเม็ดนั้นหรอกครับ” เขาจงใจโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมใบหูของเธอ เสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง เขาจงใจใช้ความได้เปรียบทางสรีระคุกคามเธอเบาๆ ก่อนจะผละออกแล้วกวาดสายตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างเปิดเผย “แก้วที่หกแล้วที่ผมเห็นคุณนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์นั่น แต่มันแปลกที่ดวงตาคู่สวยของคุณไม่เคยพร่ามัวเลยสักนิด... คุณกำลังรอใคร? หรือว่ารอให้ผมเชิญคุณไปคุยกันในที่ที่ส่วนตัวกว่านี้?” รินรดาแค่นยิ้ม เธอหยิบแก้วคริสตัลที่เหลือเพียงหยดสุดท้ายขึ้นมาหมุนวนในนิ้วเรียว “ที่นี่มีแต่คนโง่ที่ยอมให้คุณหลอกล่อด้วยบรรยากาศและเสียงเพลงค่ะ ฉันไม่ได้มาเพื่อหาคู่ควง แต่มาเพื่อดูว่า... ความมั่งคั่งบนกองเลือดของคนอื่นมันมีรสชาติหอมหวานขนาดไหน” คำพูดนั้นทำให้แววตาของคิรากรเปลี่ยนไปครู่หนึ่ง มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความสนุก เหมือนนักล่าที่เพิ่งพบว่าเหยื่อของเขามีเขี้ยวเล็บที่แหลมคมกว่าที่คาดไว้ “งั้นลองดื่มแก้วที่หกกับผมไหมล่ะ? แต่ต้องแลกด้วย ‘ความลับ’ ที่คุณถืออยู่ในกระเป๋าคลัทช์ใบนั้น... ถ้าคุณกล้าพอ” คิรากรคว้าแก้วจากมือเธอแล้ววางลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะถือวิสาสะโอบเอวบางของเธอพาเดินลึกเข้าไปในโซนส่วนตัวของบาร์ที่ซึ่งแสงไฟยิ่งน้อยลงจนเกือบมืดมิด ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะปิดประตูบาร์ส่วนตัวเพื่อกักขังเธอไว้ในพื้นที่ของเขา เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของรินรดาก็สั่นรัวขึ้นมา เธอกดรับสายโดยไม่ละสายตาจากนัยน์ตาสีรัตติกาลของชายตรงหน้า “ว่าไงคะ...?” เธอถามเสียงเรียบ ทว่าสีหน้าของเธอกลับซีดเผือดลงทันทีเมื่อปลายสายเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเธอพลิกคว่ำ “ริน... เรามีปัญหาใหญ่แล้วล่ะ หลักฐานที่เราฝากไว้ในเซฟที่สำนักงานถูกขโมยไปเมื่อสิบนาทีก่อน และคนที่ถือคีย์การ์ดผ่านเข้าออกในเวลาแบบนี้ได้... ก็มีแค่ ‘คนของคิรากร’ เท่านั้น” รินรดาสะอึกหายใจเข้าลึก มือที่จับโทรศัพท์สั่นสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นมองคิรากรที่ยืนกอดอกยิ้มบางๆ อยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ดูประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขากำลังดูละครฉากเด็ดที่เขากำกับมาอย่างดี “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อสืบข่าวหรอกรินรดา... แต่คุณมาที่นี่เพื่อเป็น ‘นักโทษ’ ในกรงทองของผม” คิรากรกระซิบ พร้อมกับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวจนแนบชิด “ยินดีต้อนรับสู่ Velvet Night... ที่ที่คุณจะไม่มีวันได้ออกไปจนกว่าผมจะพอใจ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งเสน่หาและเล่ห์เหลี่ยมบทนี้ไปด้วยกันนะคะ