ภารกิจเดี่ยวของสารวัตรหนุ่ม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกของไสยดำยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก ขณะที่ความสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้าเมื่อครู่สงบลง เหลือไว้เพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณซากโบราณสถาน กรันต์ก้มมองรอยแตกสีแดงฉานที่ยังคงเรืองแสงริบหรี่ดั่งเส้นเลือดฝอยบนพื้นคอนกรีต ดวงตาสีเข้มของสารวัตรหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย สมองส่วนที่ผ่านการฝึกฝนด้านการสืบสวนคดีฆาตกรรมและวิเคราะห์ตรรกะมาอย่างโชกโชนกำลังประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่มีเวลาให้ตื่นตระหนก ไม่มีเวลาให้หวาดกลัว เมื่อรสา หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยท่ามกลางวงแหวนอาคมที่แตกสลาย สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือการตามเธอกลับมาให้ได้—ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม นิ้วเรียวใต้ถุงมือหนังยกขึ้นสัมผัสกับกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตด้านใน สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของวัตถุบางอย่างที่คุ้นเคย กระดาษยันต์สีแดงชาดที่เขียนด้วยอักขระโบราณอันซับซ้อน พร้อมกับขวดแก้วจิ๋วบรรจุน้ำมนต์ธรณีสาร ซึ่งรสาจงใจยัดใส่มือเขาไว้ก่อนที่สติของเธอจะหลุดลอยไปในมิติรอยแยกเมื่อครู่ *"จำไว้นะคะสารวัตร... ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ห้ามใช้อารมณ์เด็ดขาด ใช้สมองอันชาญฉลาดและหลักฐานทุกอย่างที่ฉันทิ้งไว้ แล้วตามมา... ฉันรออยู่ที่ปลายทางค่ะ"* น้ำเสียงกวนประสาทแต่แฝงความห่วงใยของหมอผีสาวดังสะท้อนก้องอยู่ในความทรงจำ กรันต์เม้มริมฝีปากแน่น เผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างระอาปนกังวล เขากลายเป็นคนที่ไม่เชื่อเรื่องงมงายที่สุดในกรมตำรวจ จนกระทั่งต้องมาวิ่งวุ่นเก็บกวาดคดีภูตผีปีศาจเคียงบ่าเคียงไหล่กับหมอผีสาวจอมกวนคนนี้ และในยามที่เธอไม่อยู่ เขากลับตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า โลกของเขามันเคว้งคว้างเพียงใดเมื่อขาดรอยยิ้มกวนๆ และคำแนะนำทางไสยเวทของเธอ "ให้ตายสิ... นี่ฉันต้องมารับบทเป็นทั้งสารวัตรและหมอผีฝึกหัดจำเป็นไปพร้อมกันเลยหรือไงนะ" กรันต์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทเป็นสารวัตรหน้าตายผู้รอบคอบเช่นเดิม เขาก้มลงคุกเข่าข้างหนึ่งสำรวจร่องรอยการต่อสู้บนพื้นดิน รอยเท้าของรสาหยุดลงตรงหน้าแท่นพิธี ก่อนจะมีรอยลากยาวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นทิศทางของโกดังเก็บสินค้าเก่าแก่ริมแม่น้ำ สารวัตรหนุ่มหยิบอุปกรณ์ตรวจร่องรอยทางนิติวิทยาศาสตร์ออกมาจากกระเป๋าคาดเอว เป็นผงเรืองแสงพิเศษที่เขาดัดแปลงขึ้นเองเพื่อใช้ตรวจจับพลังงานออร่าและคราบพลังงานไสยเวทโดยเฉพาะ เมื่อโรยผงสีขาวลงบนพื้น ร่องรอยของไอพลังงานสีดำสนิทก็ปรากฏเด่นชัดขึ้นมาทันที ราวกับรอยเท้าของสัตว์ประหลาดที่กำลังลากเหยื่อลงสู่หลุมพราง "รอยพลังงานยังสดอยู่... แปลว่าเพิ่งผ่านไปไม่เกินยี่สิบนาที" กรันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตากวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสภาพแวดล้อม โกดังร้างริมแม่น้ำแห่งนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเปลี่ยวและโครงสร้างที่ผุกร่อน การบุกเข้าไปคนเดียวโดยไม่มีกำลังเสริมถือเป็นความเสี่ยงสูงสุดในตำราสืบสวนสอบสวน แต่สำหรับคดีที่กabกุมด้วยกฎเกณฑ์ของโลกวิญญาณ ตำรวจกองปราบปรามอย่างเขาคงพึ่งพาหมายจับจากศาลไม่ได้ สิ่งเดียวที่ใช้ต่อรองได้คือสติปัญญา ไหวพริบ และอาวุธในมือ ร่างสูงก้าวเดินไปตามรอยพลังงานอย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง ทุกย่างก้าวไร้ซึ่งสรรพเสียง รองเท้าคอมแบคเหยียบลึกลงบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ บรรยากาศรอบตัววังเวงจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง ทว่ามั่นคง ระหว่างทาง กรันต์พบเศษกระดาษยันต์ชิ้นเล็กๆ ที่ถูกฉีกขาดและทิ้งไว้โดยเจตนา มันคือรหัสลับที่เขากับรสาเคยตกลงกันไว้ในยามฉุกเฉิน ยันต์แผ่นนี้ไม่ได้ใช้สำหรับป้องกันตัว แต่เป็น "เข็มทิศวิญญาณ" ที่เชื่อมโยงกับพลังปราณของคนทำพิธี เมื่อกรันต์ประกบยันต์แผ่นนั้นเข้ากับฝ่ามือ พลังงานอุ่นวาบก็แผ่ซ่านขึ้นมาทันที ปลายกระดาษเริ่มสั่นกระดิกและชี้ตรงไปยังหน้าต่างบานเกล็ดที่แตกละเอียดของโกดังร้างหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า *แอ๊ด...* เสียงบานประตูเหล็กขึ้นสนิมเสียดสีกันเบาๆ ยามที่กรันต์ใช้ปลายปืนดันมันให้เปิดออกพอดีตัว ความมืดมิดภายในโกดังโชยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นธูปโบราณที่ฉุนจนแสบจมูก แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยโหว่ของหลังคาสังกะสีสาดส่องลงมาทอดเงายาวเป็นทางยาว เผยให้เห็นโครงเหล็กขึ้นสนิมและลังไม้เก่าๆ ที่วางระเกะระระกะ กรันต์หรี่ตามองฝ่าความมืด เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่า ราวกับมีสายตาอีกนับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาจากมุมมืดของเพดานสูง "ฉลาดใช้ได้นี่คะ สารวัตร... นึกว่าจะหลงทางอยู่ตรงซากโบราณสถานเสียอีก" เสียงหวานใสแต่ติดจะแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ทว่ากรันต์กลับชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความระแวง สัญชาตญาณนักสืบเตือนภัยดังลั่นในหัว น้ำเสียงนั้น... คล้ายคลึงกับรสาอย่างไม่ผิดเพี้ยน แต่จังหวะจะโคนและสำเนียงการทอดเสียงกลับเยียบเย็นและไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "คุณไม่ใช่รสา" กรันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม มือขวาจับด้ามปืนพกประจำกายแน่น ขณะที่มือซ้ายกำขวดน้ำมนต์ธรณีสารไว้พร้อมใช้งาน เงาร่างโปร่งบางที่ยืนหันหลังให้บริเวณเสาหลักกลางโกดังค่อยๆ หันกลับมา แสงจันทร์สาดกระทบใบหน้าครึ่งซีก รสา... หรือใครบางคนที่ใช้ร่างของเธอกำลังแย้มรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่กว้างเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดงก่ำไร้แววตา "แหม... รอบคอบสมกับเป็นสารวัตรผู้เคร่งครัดจริงๆ นะคะ" ร่างนั้นหัวسอกล่าวเสียงแหลมเล็ก "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่คุณมาช้าไปก้าวเดียว ร่างของแม่หมอฝึกหัดคนนี้ กำลังจะกลายเป็นภาชนะที่สมบูรณ์แบบให้กับนายท่านของเราแล้วล่ะค่ะ!" สิ้นเสียงนั้น พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของกรันต์ก็แตกยุบลงทันที พร้อมกับร่างเงาดำนับสิบที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดมิดเพื่อเข้าจู่โจมเขาจากทุกทิศทุกทาง! กรันต์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาหมุนตัวหลบคมเข็บของเงาวิญญาณอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับซัดขวดน้ำมนต์ธรณีสารสาดออกไปเบื้องหน้า เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นเมื่อละอองน้ำมนต์สัมผัสถูกร่างเงาดำจนสลายกลายเป็นควันสีเทา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังสลัดหลุดจากการจู่โจมระลอกแรก แสงสีแดงฉานจากอักขระโบราณก็สว่างวาบขึ้นที่พื้นเบื้องหน้า ปรากฏเป็นร่างของเงาสลักอสูรร้ายสูงตระหง่านที่แผ่ไอสังหารรุนแรงจนลมหายใจสะดุด และก่อนที่กรันต์จะทันได้ตั้งตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบผนึกพลังที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน ก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทอย่างชัดเจน [ตรวจพบพลังงานระดับ SSS: ผนึกมารทมิฬถูกปลดปล่อย 100%] [สถานะเป้าหมาย: ร่างของ "รสา" กำลังจะถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์ภายใน 3 นาที] [คำเตือนจากระบบ: หากสูญเสียเป้าหมายในครั้งนี้ ความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับเธอจะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล—] กรันต์เบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างเงายักษ์เบื้องหน้าค่อยๆ เงื้อมมือมหึมาพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับสารวัตรกรันต์และรสานะคะ!