คืนพายุโหม

แฟ้มเอกสารสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใส ถูกลมพายุภายนอกกระโชกซัดจนกระดาษแผ่นบางปลิวว่อน คีรินทร์พุ่งตัวเข้าไปคว้ามันไว้ได้ทันก่อนที่ความลับมูลค่าพันล้านจะร่วงหล่นสู่พื้นเบื้องล่าง ทว่าเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องที่ดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อครู่ กลับไม่น่ากลัวเท่าเงาร่างของธีร์ดนัยที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงประตูลิฟต์ฉุกเฉินพอดี สายตาของศัตรูตัวฉกาจกวาดมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในตัวอาคารเนื่องจากระบบไฟฟ้าขัดข้องจากพายุใหญ่ "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของอดีตสามีภรรยาคู่นี้เข้าสินะครับ... หรือว่าพวกคุณกำลังรีบเซ็นสัญญาสำคัญอะไรกันอยู่?" เสียงทุ้มที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นทำลายความเงียบ ศิรินทร์สะดุ้งสุดตัว ร่างบางถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณจนสะดุดเข้ากับมุมโต๊ะทำงาน แต่คีรินทร์ไวกว่า เขาก้าวเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มืออีกข้างซ่อนแฟ้มเอกสารลับไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียน แววตาคมกริบของประธานหนุ่มฉายแววอันตรายราวกับเสือร้ายที่ถูกลูบคม "ถอยไป ธีร์ดนัย" คีรินทร์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ "ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล คุณไม่มีสิทธิ์ขึ้นมา" "พื้นที่ส่วนบุคคล?" ธีร์ดนัยหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว สายตาคมกริบโลมเลียไปบนเรือนร่างอรชรของศิรินทร์อย่างไม่ปิดบัง "แต่ดูเหมือนคุณศิรินทร์จะไม่คิดเช่นนั้นนะครับ เธอกำลังต้องการความช่วยเหลือ... หรือบางที เธอกำลังเบื่อรสชาติเก่าๆ ของคุณเต็มทีแล้วก็ได้" คำพูดจาดูถูกและสายตาที่แทะโลมนั้นทำให้ศิรินทร์รู้สึกคลื่นไส้ เธอกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ความกลัวก่อนหน้านี้มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเดือดดาลที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความสง่างามทั้งหมดที่มีแล้วก้าวออกมาจากอ้อมแขนของคีรินทร์ ยืนหยัดเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ฉาบอยู่บนใบหน้าคมคาย "คุณธีร์ดนัยคงเข้าใจผิดอะไรไปมากสินะคะ" ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคม บาดลึกจนอีกฝ่ายชะงัก "สิ่งที่ฉันกำลังทำร่วมกับคุณคีรินทร์ในยามวิกาลแบบนี้... เป็นเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจที่สูงเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึง และที่สำคัญที่สุด ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเป็นครั้งที่สอง... เชิญกลับไปทางเดิมเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้ระบบรักษาความปลอดภัยเชิญคุณออกไปจริงๆ" ธีร์ดนัยหุบยิ้มทันที แววตาคู่คมฉายความกรุ่นโกรธขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่ศิรินทร์... หวังว่าตอนที่บริษัทของคุณพังพะลงมาไม่เป็นท่า คุณจะยังรักษาความมั่นใจแบบนี้เอาไว้ได้นะ" พูดจบ ธีร์ดนัยก็หันหลังกลับและเดินหายเข้าไปในความมืดของโถงทางเดิน ทิ้งให้เสียงฝีเท้าค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำซัดสาดกระจกอาคารอย่างบ้าคลั่ง ประตูลิฟต์ปิดสนิทลงแล้ว ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่ทว่า... อากาศภายในห้องทำงานกลับเบาบางลงอย่างน่าใจหาย หัวใจของศิรินทร์เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวธีร์ดนัย แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับคีรินทร์ที่ยืนประชิดกันในพื้นที่แคบๆ นี้ ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ดวงตาคมปลาบอ่อนแสงลงเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "เธอไม่ควรเสี่ยงเข้าใกล้ไอ้สารเลวนั่น... มันอันตรายเกินไป" "ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะคุณคีรินทร์" ศิรินทร์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาระยะห่าง "ขอบคุณสำหรับเรื่องเอกสาร... ตอนนี้เราต่างคนต่างไปน่าจะดีที่สุดค่ะ พายุข้างนอกคงอีกสักพักใหญ่ แต่ฉันคิดว่าฉันพอจะหาทางลงไปที่ล็อบบี้เองได้" เธอก้าวเดินเลี่ยงออกไป แต่คีรินทร์ไวreกว่า มือหนาคว้าข้อแขนเรียวเอาไว้เบาๆ ไม่ได้ออกแรงบีบบังคับ แต่สัมผัสอุ่นจัดนั้นกลับทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง แรงดึงดูดบางอย่างฉุดรั้งให้เธอต้องหันกลับไปสบตา "อย่าดื้อกับฉันเลยศิรินทร์..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอระหงจนร่างบางสะท้านเฮือก "เธอก็รู้ว่าเรายังคุยกันไม่จบ... เรื่องของเราในอดีต และเรื่องที่เรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้" "เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ" ศิรินทร์พยายามเค้นเสียงปฏิเสธ แม้ว่าเรี่ยวแรงในกายจะเริ่มละลายหายไปเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเริ่มลูบไล้ขึ้นมาตามเรียวแขนอย่างแผ่วเบา "ปล่อยฉันเถอะค่ะ..." "ไม่ปล่อย..." คีรินทร์กระซิบเสียงพร่า ดวงตาคมกริบเป็นประกายวับวามในความมืด "ฉันปล่อยมือจากเธอมาครั้งหนึ่งแล้ว... และฉันจะไม่ยอมทำผิดพลาดแบบเดิมอีกเป็นครั้งที่สอง" สิ้นคำพูดนั้น ร่างสูงก็รวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้แฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นพรม เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นพร้อมกับแสงแลบแปลบปลาบที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและโหยหา ศิรินทร์อ้าปากจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขากลับทาบทับลงมาปิดกั้นทุกถ้อยคำอย่างอุกอาจและเอาแต่ใจ รสจูบในค่ำคืนพายุโหมกระหน่ำช่างแตกต่างจากอดีตโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่จูบแห่งความเย็นชาหรือการบังคับฝืนใจเหมือนในวันวาน แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยความร้อนรุ่ม ความโหยหา และการเรียกร้องเอาคืนอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากหนาบดเคล้าขบเม้มริมฝีปากอิ่มนุ่มอย่างเร่าร้อน มือหนากดท้ายทอยเธอให้รับสัมผัสลึกซึ้งยิ่งขึ้น ขณะที่มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างเรือนร่าง สมองของศิรินทร์ขาวโพลน ความตั้งใจที่จะผลักไสเลือนหายไปในพริบตา กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย้ายวนของบรรยากาศรอบตัว ทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยแข็งแกร่งพังทลายลงอย่างราบคาบ มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง จิกปลายนิ้วลงบนเส้นผมหนาอย่างเผลอไผล เธอตอบสนองสัมผัสนั้นด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเย็นชามาเนิ่นนาน จูบรสหวานล้ำแต่ดุดันดำเนินไปเนิ่นนาน ราวกับต้องการลบเลือนความเจ็บปวดและคราบน้ำตาทั้งหมดในอดีต คีรินทร์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาคมกริบฉายแววดิบเถื่อนและลึกซึ้งระคนกัน ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่รัวแข่งกับเสียงสายฝนที่โปรยปราย "ศิรินทร์..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ปลายนิ้วเรียวอุ่นเกลี่ยแก้มเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต "บอกฉันซิ... ว่าฉันยังมีโอกาส... โอกาสที่จะได้แก้ตัว ได้รักเธออีกครั้ง" ศิรินทร์มองสบตาชายหนุ่มในความมืด หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับเต้นแรงจนเจ็บแปลบ ความแค้น ความน้อยใจ และความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยคำตอบใดๆ ออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีรินทร์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อน คีรินทร์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทว่าโทรศัพท์เครื่องเดิมกลับสั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่สว่างวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอที่ทำให้ดวงตาคมกริบของคีรินทร์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ *ผู้ส่ง: ธีร์ดนัย* *ข้อความ: "น่าเสียดายแทนคุณจริงๆ นะคีรินทร์ ที่คุณมัวแต่สนใจอดีตเมีย... จนลืมไปว่า ตอนนี้ลูกชายตัวน้อยของคุณ ที่โรงเรียนอนุบาล... กำลังอยู่ในการดูแลของผมเรียบร้อยแล้ว"* คีรินทร์หน้าถอดสีในพริบตา ศิรินทร์ที่มองเห็นข้อความนั้นเช่นกันถึงกับกรีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจสุดขีด เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันทีเมื่อตระหนักว่า... ลูกชายลับๆ ที่เธอพยายามปกป้องมาตลอด กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่านี้ด้วยกันนะคะ