หลักฐานชิ้นสุดท้าย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานชั้นบนสุดของคฤหาสน์อัครเดโชไม่ได้ทำให้หัวใจของพิมพ์อัปสรสั่นไหวเท่ากับเสียงฝีเท้าที่เงียบกริบจนน่าขนลุก เธอไม่ได้ยินเสียงเปิดประตู แต่นัยน์ตาคู่คมกริบของเธอกลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่พุ่งเข้ามาปะทะแผ่นหลังขณะที่มือเรียวกำลังบรรจงเชื่อมต่อแฟลชไดรฟ์เข้ากับพอร์ตลับหลังแท่นวางเอกสารของคีธ ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ความเงียบในห้องกว้างใหญ่นี้ช่างบีบคั้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากำลังบีบขยำลำคอ "หนูไม่คิดเลยหรือว่าแมวขโมยที่แอบย่องเข้ามาในถิ่นเสือ... จะได้รับรางวัลตอบแทนเป็นอะไรที่มากกว่าแค่ความตาย" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดทางด้านซ้ายของโต๊ะทำงาน น้ำเสียงนั้นไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่กลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะเสียบทะลุขั้วหัวใจ พิมพ์อัปสรกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา แล้วหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ทว่ายังไม่ทันที่สายตาจะปรับโฟกัสได้ชัดเจน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวราวกับภูตผี แรงปะทะจากร่างกายที่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อกระแทกเข้ากับแผ่นหลังของเธอจนต้องถอยไปชนกับโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปึก* คีธ อัครเดโช ใช้แขนข้างหนึ่งกักขังเธอไว้กับขอบโต๊ะ ส่วนมืออีกข้างบีบปลายคางของเธอให้เงยขึ้นรับสายตาที่ราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ "คุณ..." พิมพ์อัปสรเค้นเสียงลอดไรฟัน "คุณไม่ได้อยู่ที่งานเลี้ยงการกุศล" "ถ้าฉันไปงานนั้น แล้วใครจะจับโจรที่กำลังพยายามขโมยอนาคตของตัวเองกันล่ะ พิมพ์อัปสร" คีธแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาซ่อนความป่าเถื่อนที่พยายามสะกดไว้ภายใต้ท่าทีของสุภาพบุรุษจอมปลอม นิ้วหัวแม่มือของเขาไล้ไปตามแนวขากรรไกรของหญิงสาวอย่างถือสิทธิ์ "เธอรู้ดีว่าแฟลชไดรฟ์นั่นมีไว้สำหรับใคร... และเธอก็รู้ดีว่าถ้าฉันพบมันในมือเธอ ผลลัพธ์จะเป็นยังไง" พิมพ์อัปสรพยายามขยับตัวหนี แต่คีธกลับยิ่งโน้มตัวลงมาแนบชิดจนหน้าอกของเขาบดเบียดกับยอดอกของเธอ ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขานั้นอันตรายพอๆ กับยาพิษที่เคลือบน้ำตาล กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ตลบอบอวลอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเธอจนลมหายใจเริ่มติดขัด "ปล่อยฉัน" เธอสั่ง แม้ในใจจะรู้ว่าไร้ผล "สั่งฉันเหรอ?" คีธเลิกคิ้ว แววตาคมปลาบกวาดมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด "ฉันชอบความอวดดีของเธอนะ แต่มันจะทำให้เธอทรมานมากขึ้นเป็นสองเท่า" เขากระชากข้อมือเธอแรงๆ จนแฟลชไดรฟ์ในมือนั้นหลุดร่วงลงพื้น แต่ก่อนที่มันจะแตะพื้น พรมหนานุ่มก็ดูดกลืนเสียงของมันไปเสียสนิท คีธไม่สนใจของกลางชิ้นนั้นอีกต่อไป เขากลับรวบมือทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นไปเหนือศีรษะด้วยมือเดียว พันธนาการเธอไว้กับแผ่นไม้โอ๊กราคาแพง "คุณมันบ้า..." พิมพ์อัปสรหอบหายใจแรงเมื่อเขาก้มลงซุกไซ้ใบหน้าเข้ากับซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสจากไรหนวดครึ้มที่ระไปตามผิวบอบบางทำให้เธอเผลอเชิดหน้าขึ้นอย่างลืมตัว "ฉันไม่ได้บ้า ฉันแค่เป็นนักสะสม" คีธกระซิบชิดใบหู เสียงสั่นพร่าของเขาทำให้ใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "และเธอก็คือของสะสมที่ดื้อรั้นที่สุดที่ฉันเคยเจอ" เขาเปลี่ยนจากการซุกไซ้เป็นการขบเม้มติ่งหูเบาๆ ราวกับจะหยอกเย้า แต่แรงบีบที่เอวกลับหนักแน่นจนเธอรู้สึกถึงความดิบเถื่อนที่เขากำลังปลดปล่อยออกมา พิมพ์อัปสรพยายามดิ้นรน แต่ทุกครั้งที่ขยับ ร่างกายของเธอกลับยิ่งเสียดสีกับความแข็งแกร่งของเขามากขึ้นไปอีก ความตึงเครียดของสถานการณ์ที่ควรจะเป็นการจับกุมตัวอาชญากร กลับกลายเป็นการปะทะของอารมณ์ดิบที่ไม่มีใครยอมใคร คีธถอยใบหน้าออกมาเล็กน้อย สายตาจดจ้องที่ดวงตาของเธอเหมือนนักล่าที่กำลังรอจังหวะเผด็จศึก เขาเลื่อนมือลงมาแตะที่กระดุมเสื้อเชิ้ตของเธออย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง "เรามาต่อรองกันหน่อยไหม พิมพ์อัปสร" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เรื่องไฟล์ลับนั่น... ถ้าฉันได้สิ่งที่ต้องการจากเธอในตอนนี้ บางทีความลับที่เธออยากรู้อาจจะหลุดออกจากปากฉันโดยไม่ต้องขโมย" เขากดร่างของเขาให้แนบชิดจนเธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่โอนอ่อนตามแรงอารมณ์ของเขา พิมพ์อัปสรรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่มนต์สะกดจากดวงตาคู่นั้นกลับทำให้อิสระของเธอสั่นคลอนไปทุกขณะจิต ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากโถงทางเดินด้านนอกก็ทำลายความเงียบสงัดลง ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่รอการอนุญาต พร้อมกับร่างของธันวาที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงธรณีประตู สายตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นฉากรักที่กำลังจะก่อตัวขึ้นในเงามืด "นายครับ... ระบบเซิร์ฟเวอร์โดนแฮกจากข้างนอก! พิมพ์อัปสรไม่ใช่แค่ขโมยไฟล์... เธอมีคนช่วยดึงข้อมูลสดออกไป!" คีธหยุดการกระทำทันที ร่างสูงผละออกจากพิมพ์อัปสรด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยเสน่ห์ยามนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาสบถเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าที่ซีดเผือดของพิมพ์อัปสรอีกครั้ง มือหนาคว้าคอเสื้อของเธอไว้แน่นก่อนจะกระชากจนเธอถลาเข้ามาใกล้ "เก่งมาก" คีธกระซิบผ่านไรฟัน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยโทสะที่รอวันปะทุ "งั้นเรามาดูกันว่า... ระหว่างข้อมูลที่เธอต้องการ กับลมหายใจของเธอ อะไรที่จะขาดหายไปก่อนกัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามงานเขียนของวริศร์วิสกี้เสมอมานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม