โปรเจกต์นรกกับโจทย์ที่ไม่มีอยู่จริง

"คุณเคนครับ... ผมว่าสายตาคุณน่าจะมีปัญหา หรือไม่ก็สมองส่วนที่ใช้ตัดสินงานศิลปะของคุณมันเพิ่งหยุดทำงานไปเมื่อห้านาทีก่อน" เสียงของรินทร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในออฟฟิศที่เหลือเพียงแสงไฟสีนวลจากโคมไฟบนโต๊ะทำงาน เธอนั่งหลังตรง มือที่วางบนเมาส์ปากกาสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่คนตรงหน้า—เคน—กำลังหมุนเก้าอี้ทำงานราคาแพงหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเย็นชาที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทอย่างถึงที่สุด "พูดอีกทีสิ รินทร์" เคนเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เขาขยับเนกไทให้คลายออกเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงมามองหน้าจอของเธอ "ผมบอกให้คุณแก้โทนสีในสไลด์ที่สิบสองใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่แค่เปลี่ยนฟอนต์ตามใจชอบ แล้วนี่อะไร? เลย์เอาต์ที่ดูเหมือนเด็กอนุบาลหัดทำกราฟิกนี่น่ะหรือที่คุณบอกว่ามันคือ 'ความมินิมอล' ของคุณ?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของอาร์ตไดเรกเตอร์หนุ่ม "ที่นี่ปิดทำการตอนสองทุ่มครับคุณเคน และตอนนี้มันสองทุ่มสิบห้าแล้ว บรีฟงานครั้งแรกที่คุณสั่งตอนบ่ายคุณเป็นคนตรวจเองกับมือว่า 'ผ่าน' แต่พอจะกลับบ้าน กลับบอกว่านี่คือขยะ? คุณแค่หาเรื่องแกล้งผม เพราะกลัวว่าผมจะกลับไปนอนดูซีรีส์ก่อนคุณใช่ไหมครับ?" เคนชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟเข้มๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกรินทร์จนเธอต้องกลั้นหายใจ เขาไม่ได้โกรธกับคำถามที่แทงใจดำนั้น แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจที่ทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนกำลังตกเป็นเหยื่อในกรงขังของปีศาจซึนเดเระ "ฉลาดดีนี่" เคนลุกขึ้นเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟจนรินทร์ตกอยู่ในมุมมืด เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของเธอ "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะรินทร์... ในโลกของผม งานที่ 'พอใช้ได้' มันไม่มีค่าเท่ากับงานที่ 'สมบูรณ์แบบ' และถ้าคุณไม่อยากให้งานชิ้นนี้กลายเป็นขยะจริงๆ ก็รื้อทำใหม่ซะ เดี๋ยวนี้" "ถ้าผมไม่ทำล่ะ?" รินทร์สวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก เคนไม่ได้ตอบด้วยคำพูด เขาหยิบถ้วยกาแฟเย็นที่วางอยู่บนโต๊ะของเธอขึ้นมาจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงเบาๆ บนคีย์บอร์ดที่เธอกำลังใช้งานอยู่ เป็นการขัดขวางไม่ให้เธอพิมพ์อะไรได้อีก "งั้นพรุ่งนี้เช้า ผมจะพรีเซนต์งานนี้ต่อหน้าบอร์ดบริหารด้วยชื่อของคุณ... แน่นอนว่าต้องเป็นเวอร์ชันที่ผมดูแล้วว่า 'ห่วยแตก' ที่สุด" เขาขยิบตาให้เธอหนึ่งครั้ง "เลือกว่าจะปั่นงานต่อคืนนี้ หรือจะไปอธิบายให้บอร์ดฟังว่าทำไมกราฟิกดีไซเนอร์ฝีมือดีถึงตกม้าตายเรื่องสีพื้นฐาน" รินทร์กำหมัดแน่น ความอดทนของเธอขาดสะบั้นลง เธอผลักเก้าอี้จนถอยหลังไปกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขาในระยะที่ปลายจมูกเกือบชนกัน "คุณมันน่ารังเกียจที่สุด เคน" "ชมผมเหรอ?" เคนเลิกคิ้ว สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหวั่นไหวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเผด็จการ เขาจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มแน่นของเธอด้วยความรู้สึกที่ตัวเขาเองก็ไม่อยากยอมรับ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและเคมีที่พุ่งพล่านจนอากาศรอบข้างดูจะร้อนผ่าว รินทร์ตัดสินใจขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนเคนต้องเผลอก้าวถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานของเขาเอง มือเรียวเล็กของรินทร์คว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่น ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ "ถ้าผมแก้เสร็จ แล้วงานนี้ได้รับคำชมจากบอร์ดบริหาร... คุณต้องเลี้ยงข้าวผมหนึ่งอาทิตย์ ห้ามปฏิเสธ ห้ามเบี้ยว" เคนหัวเราะหึในลำคอ แต่แววตาที่มองมากลับวูบไหวอย่างห้ามไม่ได้ "ได้สิ ถ้าทำได้น่ะนะ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เดินตรงมาทางห้องทำงานของเขาก็ดังขึ้น พร้อมกับประตูบานใหญ่ที่เปิดผางออกโดยไม่มีการเคาะ "เคน! ฉันได้ยินมาว่านายยังไม่กลับ... เอ๊ะ?" เสียงหวานของหญิงสาวปริศนาที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองผละออกจากกันแทบไม่ทัน รินทร์หันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ที่หน้าประตู เธอคือ 'พรีม' ลูกสาวเจ้าของบริษัทที่เคนพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด พรีมกวาดสายตาจากใบหน้าที่แดงก่ำของรินทร์ ไปยังท่าทางที่ดูลุกลี้ลุกลนผิดปกติของเคน ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วเหยียดยิ้ม "ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าให้แล้วสิ... สงสัยงานด่วนที่ว่า จะไม่ได้มีแค่เรื่อง 'กราฟิก' อย่างเดียวสินะคะ?" เคนถอนหายใจยาวพลางเสยผมอย่างหงุดหงิด ขณะที่รินทร์ได้แต่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป เพราะสถานการณ์ที่หมิ่นเหม่ต่อความเข้าใจผิดนี้ กำลังจะทำให้ชีวิตการทำงานของเธอพังไม่เป็นท่าในวันพรุ่งนี้ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน