เมื่ออาร์ตไดเรกเตอร์ปากหมาโคจรมาเจอกัน

“ถ้าคุณจะสักแต่ว่าวางเลย์เอาต์ตามอำเภอใจแบบนี้ ผมว่าเอาเวลาไปเปิดร้านขายขนมครกน่าจะรุ่งกว่ามาเป็นดีไซน์เนอร์นะครับคุณรินทร์” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกวนประสาทของ ‘เคน’ ดังขึ้นกลางห้องประชุมที่เงียบกริบ แฟ้มงานโปรเจกต์ใหญ่ประจำปีถูกเขากระแทกลงบนโต๊ะกระจกจนเกิดเสียงดังสนั่น เอกสารหลายแผ่นปลิวว่อนไปตามแรงลม แต่อีกฝ่ายที่ถูกพาดพิงกลับไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบช้าก่อนจะยิ้มหวาน—ยิ้มชนิดที่ถ้าเป็นคนอื่นคงถอยกรูดด้วยความหวาดเสียว แต่สำหรับเคน มันคือการประกาศสงครามอย่างชัดเจน “คุณเคนครับ ผมว่าคุณควรเช็กระดับน้ำตาลในเลือดก่อนจะพูดอะไรที่มันดูไร้รสนิยมแบบนี้ออกมานะครับ” รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบจ้องตอบอาร์ตไดเรกเตอร์หนุ่มที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่ตรงหน้า “งานนี้ผมดีไซน์ตามบรีฟที่ลูกค้าต้องการ ไม่ใช่ตาม ‘จินตนาการส่วนตัว’ ของคนที่วันๆ เอาแต่พ่นคำด่าจนลืมดูว่าเทรนด์โลกไปถึงไหนแล้ว” “เทรนด์เหรอ?” เคนหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวหรี่ลงมองคนตรงข้ามอย่างพินิจ “สิ่งที่เธอเรียกว่าเทรนด์น่ะ มันก็แค่ขยะฉาบฉวยที่ไร้ความคลาสสิก งานที่ขาดจิตวิญญาณแบบนี้ ต่อให้ยัดเยียดให้ลูกค้าไป พวกเขาก็แค่รับไปวางทิ้งไว้ในถังขยะนั่นแหละ” รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายอมรับว่าเคนเก่ง... เก่งจนน่าหงุดหงิด แต่นิสัยเสียที่ชอบกดคนอื่นให้ต่ำลงเพื่อให้ตัวเองดูเหนือกว่านั้น เขาเกลียดมันเข้าไส้ “ถ้างานผมเป็นขยะ แล้วงานที่ผ่านมาของคุณล่ะครับ?” รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ “งานที่ต้องให้ทีมงานแก้ซ้ำแก้ซากเพราะคุณเอาแต่เปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายน่ะเหรอครับ นั่นเขาเรียกว่า ‘ไร้ความเป็นมืออาชีพ’ หรือ ‘เป็นพวกเอาแต่ใจจนหาทางลงไม่เจอ’ กันแน่ครับ” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก พนักงานคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตากับแล็ปท็อปของตนเองราวกับว่าบนหน้าจอเหล่านั้นมีความลับระดับชาติซ่อนอยู่ ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาเผชิญกับรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาจากคนทั้งสอง เคนชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวรินทร์ที่ลอยมาแตะจมูกทำเอาเขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาชอบเวลาที่อีกฝ่ายโต้กลับด้วยท่าทีนิ่งสงบแบบนี้ แต่มันก็กระตุ้นให้เขาอยากจะ ‘พัง’ กำแพงความเย่อหยิ่งนั้นให้แตกละเอียดคามือ “ปากดีจังนะ” เคนโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ใบหูของอีกฝ่าย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มจนรินทร์ต้องกำหมัดแน่นเพื่อข่มอารมณ์ “งั้นเรามาพิสูจน์กันไหม ว่าระหว่าง ‘ความทันสมัย’ ของเธอกับ ‘มาตรฐาน’ ของผม อะไรจะชนะใจลูกค้าได้มากกว่ากัน... เริ่มจากโปรเจกต์ใหม่นี้ ถ้าเธอทำพังแม้แต่นิดเดียว อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน” รินทร์เบี่ยงหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงนั่นอย่างรวดเร็ว เขาเชิดหน้าขึ้นรับคำท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ตกลงครับ” รินทร์แค่นยิ้ม “แต่ถ้างานนี้ออกมาปังจนคุณต้องหน้าแตก ผมจะถือว่านั่นคือค่าเสียเวลาที่ต้องมาทนฟังคนปากหมาอย่างคุณเห่าหอนทั้งวันนะครับ” เคนแค่นหัวเราะในลำคอ เขาสาวเท้าเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่เบื้องหลังรินทร์ ก่อนจะคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่นแล้วดึงให้หมุนตัวกลับมาปะทะกับแผงอกของเขา ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้รินทร์หยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก “รินทร์...” เสียงของเคนอ่อนลงจนน่าใจหาย แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “บางที... ที่ผมต้องเข้มงวดกับเธอนัก ก็เพราะว่าผมไม่อยากให้คนอื่นมาตราหน้าว่าทีมของผมมันห่วย... เข้าใจไหม” รินทร์มองลึกเข้าไปในดวงตาของอาร์ตไดเรกเตอร์รุ่นพี่ เขาเห็นความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเย่อหยิ่งทิฐิ หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังสั่นไหวท่ามกลางความเงียบงัน ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดย ‘คุณพริมา’ ผู้บริหารสาวสวยทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม “ยังเถียงกันไม่จบอีกเหรอคะ?” หญิงสาวก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ สายตาเรียบเฉยของเธอหยุดอยู่ที่มือของเคนซึ่งยังคงจับข้อมือของรินทร์เอาไว้แน่น “พวกคุณสองคนต้องไปที่นิวยอร์กด้วยกันคืนนี้ เพราะถ้าโปรเจกต์นี้พัง... ผมรับรองว่าไม่มีใครได้อยู่ดูความล้มเหลวของตัวเองที่นี่ต่อแน่” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้งอย่างสมบูรณ์ รินทร์และเคนสบตากันด้วยความตกใจ นี่มันไม่ใช่แค่การร่วมงาน แต่มันคือการถูกขังรวมอยู่ในที่เดียวกัน... และความลับบางอย่างที่เคนเพิ่งพยายามจะพูด ก็ถูกตัดจบลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับครับ หวังว่าทุกคนจะอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวนะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน