ใบหย่าที่ไร้รอยน้ำตา

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... กลิ่นวานิลลาเจือปนความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของภาคินทร์ ลอยอบอวลอยู่บนแผ่นกระดาษ A4 ส องแผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท มันช่างตัดกับความไร้หัวใจของเจ้าของห้องเสียนี่กระไร พิมพ์ชนกไม่ได้ร้องไห้ เธอไม่มีน้ำตาเหลือจะให้ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว น้ำตาในชีวิตของเธอถูกผลาญไปหมดสิ้นตลอดระยะเวลาสามปีในฐานะ ‘ภรรยาในนาม’ และผู้หญิงไร้ค่าที่เขาเก็บไว้ประดับบารมีเพื่อตบตาผู้ถือหุ้น “เธอคิดจะเล่นเกมอะไรอีก พิมพ์ชนก” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองจากจอไอpad ภาคินทร์ยังคงจดจ่ออยู่กับกราฟผลประกอบการไตรมาสล่าสุด ราวกับว่าสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าไม่มีค่าไปกว่ากระดาษทิชชูใช้แล้ว ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรภาคินทร์กรุ๊ปขยับกรอบแว่นสายตาทองคำเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ ภาคินทร์” พิมพ์ชนกตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราพณ์กับผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ไร้ระลอกคลื่น ชุดเดรสสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นให้รูปร่างที่เคยบอบบางดูสง่างามและทรงพลังขึ้นอย่างผิดหูผิดตา เธอไม่ใช่พิมพ์ชนกคนเดิมที่เอาแต่ก้มหน้าซับน้ำตาในห้องนอนมืดๆ อีกต่อไปแล้ว “หึ...” เสียงหัวเราะในลำคอของเขาคืออาวุธชั้นดีที่ใช้ทุบทำลายความมั่น and ศักดิ์ศรีของเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ภาคินทร์ค่อยๆ วางอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ลง เงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาด้วยแววตาสมเพชระคนรำคาญใจ “เซ็นใบลาออกจากการเป็นคุณนายภาคินทร์อย่างนั้นหรือ? คิดว่าตัวเองมีค่าพอจะเรียกร้องอะไรจากฉันได้อีกงั้นสิ? เงินเดือนที่ฉันให้ใช้จ่ายทุกเดือน บ้านหลังนี้ รถคันหรูที่เธอนั่ง... ถ้าไม่มีฉัน เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงมือเปล่าไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งเท่านั้น พิมพ์ชนก” คมกริบ... คำพูดของเขาราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ โดยไม่มีแม้แต่รอยเลือด แต่กลับชาดิกจนแทบไร้ความรู้สึก พิมพ์ชนกมองหน้าสามีทางกฎหมาย—ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเขาคือ ‘โลกทั้งใบ’ ในวันที่ก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์ด้วยความโง่เขลา สามปีที่ผ่านมา เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหันมามอง พยายามเป็นภรรยาที่ดี แม่ที่ดี และผู้หญิงที่คู่เคียงเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความว่างเปล่า และสายตาที่มองเธอราวกับเป็นฝุ่นผงใต้รองเท้า จนกระทั่งวันที่หัวใจดวงนี้ตายด้าน และถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เหนือกว่า “คุณพูดถูกค่ะ ภาคินทร์... ฉันมันก็แค่ผู้หญิงมือเปล่า” พิมพ์ชนกยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบไปชั่วขณะโดยไร้สาเหตุ มันไม่ใช่รอยยิ้มอ้อนวอนขอความเห็นใจแบบที่เธอเคยทำ แต่มันคือรอยยิ้มของอิสรภาพ “แต่สิ่งที่ฉันกำลังวางอยู่บนโต๊ะนี้ ไม่ใช่ใบเรียกร้องเงินทอง... มันคือ ‘ใบหย่า’ ที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วต่างหาก” ดวงตาคมกริบของภาคินทร์หรี่แคบลง รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงทันที เขายื่นมือหนาไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกดู ลายมือชื่อบรรจงและเด็ดเดี่ยวของพิมพ์ชนกปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงช่องผู้หย่า ไร้ซึ่งข้อเรียกร้องเรื่องทรัพย์สิน ไร้การฟ้องร้องแบ่งสมบัติสมรส มูลค่าพันล้านที่ผู้หญิงทุกคนต่างไขว่คว้า เธอกลับสลัดทิ้งมันราวกับเป็นก้อนกรวดไร้ราคา “เธอ... กล้าดียังไง!” ภาคินทร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากความเป็นผู้นำพุ่งเข้าใส่ร่างบาง แต่พิมพ์ชนกกลับยืนหยัดนิ่งสนิท ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว “คิดว่าการทำเป็นเล่นตัวแบบนี้ จะทำให้ฉันสนใจเธอมากขึ้นงั้นเหรอ พิมพ์ชนก? ฝันไปเถอะ! อยากหย่านักใช่ไหม ได้! ฉันจะเซ็นให้เดี๋ยวนี้ แล้วอย่ามาคลานเข่าร้องขอความเมตตาจากฉันทีหลังก็แล้วกัน!” ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกกระชากออกจากปลอกด้วยความโมโห ภาคินทร์จรดปลายปากกาลงบนกระดาษด้วยความโกรธเกรี้ยว หัวใจของเขากำลังคำรามด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่ความโล่งใจที่สลัดภรรยาจืดชืดพ้นทาง แต่มันคือความหงุดหงิดพลุ่งพล่านที่ควบคุมไม่ได้ ราวกับว่าสิ่งของที่เคยอยู่ในกำมือมาตลอดกำลังจะหลุดลอยไปตลอดกาล ในวินาทีที่ปลายปากกาจดลงบนกระดาษ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานของภาคินทร์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความตึงเครียด หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเลขานุการส่วนตัว ภาคินทร์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจแต่ก็กดรับสายกระแทกเสียงห้วน “มีอะไร รีบพูด ฉันกำลังยุ่ง!” [“ท่านประธานคะ... คือ... เกิดเรื่องใหญ่ที่ล็อบบี้บริษัทค่ะ”] เสียงปลายสายสั่นเครือจนผิดปกติ [“มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง... อ้างว่าเป็นลูกชายของท่าน... เอえ... และกำลังอาละวาดไม่ยอมให้ใครแตะต้องตัว บอกว่าจะมาตามหาคุณพ่อที่เป็นประธานบริษัทค่ะ!”] ภาคินทร์ชะงัก ปลายปากกาที่ค้างอยู่บนใบหย่าหยุดนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ลูกชาย? เขาไม่เคยมีลูก... พิมพ์ชนกไม่เคยตั้งครรภ์กับเขา! เขากวาดสายตากลับมามองอดีตภรรยาอย่างคาดคั้น ทว่าพิมพ์ชนกกลับเพียงแค่ระบายยิ้มหวานหยด ทว่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เจือปน ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยความสมเพชเวทนาอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก “ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงนะคะ... ภาคินทร์” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนชานมไข่มุกหวานร้อยเสมอนะคะ