พันธมิตรที่ไม่เต็มใจ

ห้าวินาทีสุดท้าย... นั่นคือช่วงเวลาที่สมองของมนุษย์ทำงานด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่วิวัฒนาการจะอนุญาต ในโลกแห่งความเป็นจริง มันอาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวของลมหายใจ แต่ในโลกเสมือนจริงของ "อาเซอร์ร็อธ" ที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทโดยตรง ห้าวินาทีนี้กลับยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานยังคงกะพริบถี่รัวสะท้อนอยู่ในเรตินาของเรย์ ข้อมูลตัวตนของ "ยูน" สหายสนิทที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน กำลังถูกบิดเบือนด้วยโค้ดสีดำทมิฬของ <ผู้ดูแลระบบนิรันดร์> แถบพลังชีวิตของร่างในจอภาพโฮโลแกรมลดลงอย่างน่าใจหาย ทีละเปอร์เซ็นต์... ทีละมิลลิวินาที... *54... 53... 52...* "บ้าเอ้ย..." เรย์กัดฟันกรอดจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นสันนูน นิ้วมือทั้งสองข้างขยับรัวกลางอากาศเพื่อป้อนคำสั่งลัด คSิปต์คำสั่งฉุกเฉินถูกเขียนขึ้นด้วยความเร็วระดับปรมาจารย์ ทว่าระบบความปลอดภัยระดับ SSS กลับปฏิเสธการเข้าถึงด้วยสัญลักษณ์กากบาทสีแดงตัวโต พร้อมเสียงจักรกลเย็นชาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ [ ข้อผิดพลาด: สิทธิ์การเข้าถึงของคุณต่ำเกินไป ] [ คำเตือน: หากฝืนบังคับเชื่อมต่อ สมองของคุณอาจได้รับความเสียหายจากฟีดแบ็กย้อนกลับ ] "ช่างหัวสิทธิ์บ้าบอพวกนั้นสิ!" เรย์คำรามในลำคอ ดวงตาสองข้างเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนกปะปนกัน ปมในอดีตที่เขาเคยปล่อยให้กิลด์ต้องล่มสลายเพราะความลังเลในวินาทีตัดสินใจผุดวาบขึ้นมาในหัว ราวกับภาพยนตร์ซ้ำซากที่คอยตอกย้ำความล้มเหลว เขาจะไม่ยอมยืนดูเพื่อนคนสำคัญถูกลบหายไปต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด แม้ว่ามันจะเป็นเพียงข้อมูลในเกมก็ตาม! นิ้วชี้ข้างขวาพุ่งตรงไปยังปุ่มยืนยันการเชื่อมต่อแบบโอเวอร์โหลด ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสกับแสงสีฟ้าเรืองรองนั้น... "ถ้าไม่อยากตายโง่ๆ พร้อมกับเพื่อนรักของนาย ก็หุบปากแล้วถอยไปซะ!" น้ำเสียงเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่อย่างแรง เรย์เสียหลักเซถอยหลังไปสามก้าว แสงสีทองสว่างวาบพุ่งแหวกอากาศเข้าขวางกั้นระหว่างเขากับแผงควบคุมโฮโลแกรม ไอริส ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธออยู่ในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับลวดลายอักขระเวทสีคราม มือข้างหนึ่งถือคถาไม้เนื้อแข็งที่สลักด้วยศิลาโบราณ ดวงตาสีเทานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์จ้องมองไปยังหน้าจอสีแดงฉานด้วยความเยือกเย็นผิดมนุษย์มนา "เธอ..." เรย์หายใจหอบถี่ พยายามตั้งสติ "เธอเข้ามาขัดจังหวะทำไม! ยูนกำลังจะถูกลบข้อมูลนะ!" "ฉันรู้ดีกว่านาย ตาอัจฉริยะผู้รอบรู้" ไอริสตอบโดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้เรย์ต้องชะงัก "แต่ถ้าพวกนายฝืนแฮกเข้าไปตอนนี้ ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติของเขตแดนจะส่งคลื่นกระแทกย้อนกลับมาเผาไหม้สมองของนายจนกลายเป็นผักในชีวิตจริง มองยדสิ... ตอนนี้พื้นที่รอบตัวเรากำลังเปลี่ยนไปแล้ว" เรย์กวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวซึ่งเดิมทีเป็นซากปรักหักพังของวิหารโบราณ บัดนี้กำลังบิดเบี้ยว พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ก้อนหินขนาดมหึมาลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังไหลย้อนกลับ รอยแยกสีดำสนิทนับสิบสายปรากฏขึ้นกลางอากาศ ฉีกกระชากมิติของเกมให้เปิดออก เผยให้เห็นความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่เบื้องหลัง นั่นคือ "เขตแดนต้องห้าม" รอยต่อระหว่างเซิร์ฟเวอร์หลักกับพื้นที่รกร้างที่ถูกลืมเลือน ซึ่งกั้นขวางระหว่างจุดที่พวกเขายืนอยู่กับเป้าหมายที่ยูนถูกกักตัวไว้ [ ตรวจพบการบุกรุกเขตแดนระดับ S ] [ เริ่มต้นกระบวนการกวาดล้าง: อัญเชิญ <ผู้พิทักษ์แห่งความว่างเปล่า> ] เสียงแจ้งเตือนของระบบเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม บรรยากาศกดดันพุ่งสูงขึ้นจนเรย์รู้สึกหายใจไม่ออก เงาสสีดำมหึมาเริ่มก่อตัวขึ้นจากรอยแยกมิติ รูปร่างของมันคล้ายคลึงกับอัศวินสวมเกราะเหล็กสีดำสนิท สูงกว่าสามเมตร มือถือดาบใหญ่มหึมาที่อาบไล้ไปด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าเย็นยะเยือก "เห็นไหมล่ะ" ไอริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เธอตวัดคถาในมือเป็นวงกลม อักขระเวทสีทองนับร้อยตัวปรากฏขึ้นกลางอากาศ เรียงร้อยกันเป็นโล่พลังงานป้องกันการโจมตี "ทางเดียวที่เราจะข้ามผ่านเขตแดนนี้ไปได้ คือการร่วมมือกันเปิดช่องว่างชั่วคราว แต่นายต้องเป็นคนคำนวณเส้นทาง... เพราะฉันไม่มีสมองระดับเซียนคอยวางแผนกลยุทธ์เหมือนนายหรอกนะ" เรย์มองแผ่นหลังของหญิงสาวผู้เย็นชาสลับกับเงาอัศวินยักษ์ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ทุกที ความขัดแย้งในใจตีกันวุ่นวาย เขารู้ดีว่าไอริสไม่ได้พูดเล่น การเชื่อมต่อกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้ที่มาที่ไปคือความเสี่ยงสูงสุดในโลก VRMMO แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ เขากลับไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าเลย "ทำไมเธอถึงต้องช่วยฉัน?" เรย์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายราวกับต้องการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากความเย็นชา ไอริสชะงักไปชั่วขณะ ปลายนิ้วที่ถือคถากระตุกเล็กน้อยก่อนที่เธอจะตอบกลับด้วยเสียงเรียบ "เพราะเป้าหมายของฉัน คือการทำลาย <ผู้ดูแลระบบนิรันดร์> เช่นเดียวกับนาย... และตอนนี้ นายเป็นหมากตัวเดียวบนกระดานนี้ที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง อย่าสำคัญตัวผิดไปล่ะ" คำตอบนั้นมีความเย่อหยิ่งและตรงไปตรงมาจนน่าหมั่นไส้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีความจริงใจในแบบของเธอแฝงอยู่ เรย์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแบบฉบับของนักวางแผนผู้มั่นใจในตัวเองกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง "ให้ตายสิ เกลียดความมีเหตุผลของเธอชะมัด" เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะดึงหน้ากากอินเทอร์เฟซส่วนตัวขึ้นมา นิ้วมือทั้งสองข้างขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วแสง ข้อมูลสถิติของเขตแดนและจุดอ่อนของบอสพรั่งพรูออกมาในสมองราวกับสายน้ำ "ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะเปิดเส้นทางให้สามวินาที เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ คุณจอมเวทผู้เย็นชา" ไอริสไม่ตอบคำถาม เธอเพียงแต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ คถาในมือเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าจนแสบตา พลังเวทมนตร์มหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเธอ สร้างแรงกดดันรอบตัวจนฝุ่นละอองบนพื้นลอยเคว้ง *ตู้มมมม!* อัศวินแห่งความว่างเปล่าฟาดดาบใหญ่ลงมาอย่างรุนแรง คลื่นพลังสีฟ้าพุ่งทะยานเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วเหนือเสียง เรย์พุ่งตัวออกด้านข้างพร้อมกับซัดระเบิดควันพรางตาออกไป ขณะที่ไอริสวาดคถาต้านรับการโจมตีโดยตรง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้พื้นดินรอบตัวยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เรย์คำนวณมุมหักเหของพลังงานและจุดอับสายตาของระบบได้สำเร็จ เขาตะโกนก้องฝ่าเสียงระเบิด "ตอนนี้แหละ! โจมตีจุดตัดพิกัด (X: 45.2, Y: 89.1) เดี๋ยวนี้!" ไอริสไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอบิดข้อมือปล่อยลำแสงเวทมนตร์อานุภาพทำลายล้างสูงพุ่งตรงไปยังพิกัดที่เรย์ระบุทันที แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะลวงเข้าใส่รอยแยกมิติ เกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่า กำแพงเขตแดนที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ขึ้นในพริบตา "ผ่านไป!" เรย์คว้าแขนของไอริสแล้วพุ่งทะยานผ่านรอยร้าวของเขตแดนเข้าไปท่ามกลางพายุข้อมูลสีแดงฉานทันที ร่างของทั้งสองหายลับเข้าไปในความมืดมิดของมิติเบื้องหลัง ทิ้งให้เสียงคำรามของอัศวินผู้พิทักษ์ค่อยๆ จางหายไป... แต่ทว่า ในความเงียบงันของอีกฟากหนึ่งของเขตแดน ระบบกลับไม่ได้พาพวกเขาไปยังจุดที่ยูนอยู่ตามที่คาดการณ์ไว้ แสงไฟฉุกเฉินสีเหลืองนวลกะพริบขึ้นช้าๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในคู่มือเกม: [ ตรวจพบผู้โดยสารแอบแฝงนอกเหนือจากระบบ ] [ ยินดีต้อนรับสู่ "ห้องทดลองลับชั้นที่ 0" — โปรผู้ดูแลระบบ: เป้าหมายของคุณได้ถูกรีเซ็ตเรียบร้อยแล้ว ] [ เสียงกระซิบปริศนาจากความมืด: "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... เรย์ นายยังจำน้องสาวของนายได้อยู่หรือเปล่า?" ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านอุปสรรคไปพร้อมกับตัวละครของเราในตอนนี้นะครับ