รหัสลับใต้ซากเมือง

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่าอัตราการคำนวณของผมอีกแค่ศูนย์จุดสองวินาที ข้อมูลดิบในแคชชุดนี้จะพังทลายและเราจะกลายเป็นแค่เศษฝุ่นละอองในโค้ดดิบนะครับ, ไอริส" เสียงรองเท้าบู๊ตกระทบพื้นหินอ่อนที่แตกละเอียดดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงใต้ดินของซากปรักหักพัง 'นีโอ-คาเมลอต' เมืองหลวงเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองที่สุดในอาเซอร์ร็อธ แต่บัดนี้เหลือเพียงโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กที่ถูกกลืนกินด้วยผลึกมานาสีครามเข้ม เรย์หยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหันจนคนด้านหลังเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังของเขา แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างสถานะเสมือนจริงสะท้อนบนกรอบแว่นโลหะของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวรัวปัดกลางอากาศเพื่อปรับแต่งเส้นทางอัลกอริทึมนำทางที่กำลังกะพริบเตือนสีแดงฉาน ไอริสหยุดยืนเคียงข้าง เธอไม่ได้แสดงอาการหงุดหงิดต่อคำเตือนนั้น แม้ว่าดวงตาสีเทาคู่สวยจะมองลอดผ่านความมืดไปยังเบื้องหน้าด้วยความระแวงไม่แพ้กัน มือเรียวของจอมเวทสายสนับสนุนกระชับคฑาไม้โบราณที่ส L ยสลักด้วยอักษรเวทมนตร์เก่าแก่ เธอกวาดสายตามองกลุ่มก้อนพลังงานดิบที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับฝุ่นผงเรืองแสง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ติดจะเย็นชาเล็กน้อย "ถ้าฉันไม่เร่งฝีเท้า ฝูง 'โพรคิวเรเตอร์' ระดับเจ็ดสิบที่กำลังไล่หลังเรามาคงต้อนให้เรากลายเป็นขี้เถ้าไปนานแล้วครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันติดนิสัยพูดตามคุณซะแล้วสิ เรย์" ไอริสปรายตามองชายหนุ่มเล็กน้อย มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความขบขัน "คุณนี่มันยังรอบคอบจนน่ารำคาญเหมือนเดิมเลยนะ ต่อให้กิลด์ของเราจะล่มสลายไปเมื่อสามปีก่อน และข้อมูลทุกอย่างถูกลบไปหมดแล้ว นิสัยโรคจิตที่ต้องเช็คความน่าจะเป็นทุกๆ สามวินาทีของคุณก็ยังไม่เปลี่ยน" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น ปมในอดีตที่เขาเป็นต้นเหตุให้เพื่อนพ้องในกิลด์ต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในโลกเสมือนยังคงกัดกินจิตใจของเขาอยู่ลึกๆ แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม ความผิดพลาดครั้งนั้นสอนให้เรย์รู้ว่า ในโลกแห่งเกม VRMMO ที่ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมซับซ้อน ความประมาทเพียงชั่วเสี้ยววินาทีสามารถพรากทุกอย่างไปได้ตลอดกาล และนั่นคือเหตุผลที่เขายอมรับภารกิจกู้คืนระบบในครั้งนี้ แม้จะรู้ว่ามันอาจเป็นกับดักที่ถูกขุดล่อไว้โดยกลุ่มคนที่ต้องการกำจัดเขาให้พ้นทางก็ตาม "อดีตก็คือตัวแปรที่ถูกประมวลผลผ่านไปแล้วครับ สิ่งที่เราต้องสนใจตอนนี้คือความผิดปกติของระบบตรงหน้าต่างหาก" เรย์เบี่ยงประเด็นด้วยการใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าขนาดใหญ่ขยายออกเผยให้เห็นโค้ดคำสั่งสีเขียวที่กำลังรันอย่างบ้าคลั่ง "คุณลองดูความหนาแน่นของมานาในโซนนี้สิครับ ไอริส มันสูงเกินกว่าขีดจำกัดทางกายภาพของโซนนี้ไปถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ เหมือนมีใครบางคนกำลังฝืนเปิด 'ประตู' ที่ไม่ควรมีอยู่" ไอริสขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอใช้วิชาตรวจสอบระดับสูง คฑาในมือสั่นระริกเบาๆ เมื่อคลื่นพลังงานลึกลับแผ่ซ่านกระทบผิวสัมผัส "แปลกมาก... โค้ดชุดนี้ไม่ใช่ของระบบดั้งเดิมของอาเซอร์ร็อธ มันมีความซับซ้อนและโครงสร้างภาษามานาที่แปลกประหลาด ราวกับว่า... มันถูกเขียนขึ้นโดยสิ่งมีชีวิต ไม่ใช่ AI" ก่อนที่เรย์จะได้วิเคราะห์สมมติฐานนั้น เสียงก้องกังวานต่ำลึกราวกับเสียงคำรามของเครื่องจักรกลโบราณก็ดังสะท้อนขึ้นจากเบื้องล่าง พื้นดินใต้เท้าของทั้งสองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผลึกมานาสีครามรอบตัวแตกกระจายกลายเป็นละอองแสง เรย์รีบคว้าแขนของไอริสแล้วดึงหลบเข้าหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ทันที แรงลมจากการระเบิดของพลังงานพัดผ่านจนชายเสื้อของทั้งคู่สะบัดไหว "ระบบรักษาความปลอดภัยทำงานเหรอ?" ไอริสเอ่ยถามท่ามกลางเสียงคำรามที่ยังคงดังต่อเนื่อง "ไม่ใช่... ระบบรักษาความปลอดภัยไม่มีรูปแบบการสั่นพ้องแบบนี้" เรย์หรี่ตาลง มองผ่านช่องว่างของซากปรักหักพังไปยังใจกลางลานกว้างเบื้องล่าง ที่ซึ่งกลุ่มหมอกควันสีดำสนิทกำลังรวมตัวกันเป็นรูปร่าง "นั่นมัน... สัญญาณชีพจร? เป็นไปไม่ได้ โซนนี้ถูกเซ็ตให้เป็นเขตปลอดสิ่งมีชีวิตมาตั้งแต่แพตช์แรกแล้ว" หมอกควันสีดำค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีเงินยวงที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการต่อสู้ แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ถึงกับหยุดหายใจและมือที่กำลังพิมพ์ข้อมูลบนหน้าต่างสถานะถึงกับแข็งค้าง ก็คือดาบยาวสองมือที่ปักอยู่กับพื้น ดาบเล่มนั้น... ดาบที่สลักตรายอดกิลด์ที่สูญหายไปพร้อมกับโศกนาฏกรรมเมื่อสามปีก่อน เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวแต่คุ้นเคยยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เรย์ราวกับกำลังรอคอยการกลับมาของเขาอย่างใจจดใจจ่อ ริมฝีปากของร่างปริศนาขยับช้าๆ ไร้ซึ่งเสียง แต้อ่านปากได้ชัดเจนว่า— *"นายมาสายไปสามปีนะ, หัวหน้า"* เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงจักรกลเย็นชาที่ดังชัดเจนในโสตประสาทของเรย์: [ ตรวจพบตัวตนของ "สหายผู้สาบสูญ" - ยูน ] [ สถานะปัจจุบัน: ข้อมูลส่วนบุคคลถูกแฮกและควบคุมโดย <ผู้ดูแลระบบนิรันดร์> ] [ คำเตือนระดับ SSS: กระบวนการลบตัวละครจะเริ่มต้นในอีก 60 วินาที... ] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลยุทธ์และปริศนาครั้งนี้นะครับ