เสียงแจ้งเตือนระบบดิจิทัลที่ดังขึ้นระรัวราวกับเสียงเคาะประตูจากยมบาล ไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ห้องประชุมใหญ่บนชั้นยובสี่ของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจเท่ากับความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของธราธร
ชายผู้เคยประกาศก้องในทุกหน้าหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจว่า ตนเองคือผู้กำหนดทิศทางตลาดทุนไทย บัดนี้กำลังทรุดตัวลงนั่งพับเพียบอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงระยับ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับจนเส้นผมเปียกลู่ ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวจนแทบเสีย
ทรง สองมือที่สั่นเทาพยายามคว้าอากาศราวกับคนจมน้ำ เมื่อตัวเลขมูลค่าบริษัทในเครือทีเอช กรุ๊ป กำลังร่วงหล่นจากหลักหมื่นล้านสู่ศูนย์ภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ
"คุณ... คุณทำอะไรลงไป รินรดา..." เสียงของธราธรแหบพร่า หลุดลอดออกมาจากลำคอที่ตีบตันราวกับคนใกล้ตาย
รินรดายังคงยืนนิ่งสงสงบ ดุจรูปปั้นน้ำแข็งที่แกะสลักขึ้นมาจากความเย็นชาสูงสุด เธอมองดูความพินาศตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธแค้น ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความเหนือกว่าที่ฉายชัดอยู่ในแววตาสีดำสนิท ร่างระหงในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีสีชาคัทติ้งเนียบกริบก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมกระจกนิรภัยทีละก้าว ส้นสูงสีดำสนิทกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง
"ฉันก็แค่ทวงของที่เคยเป็นของฉันคืนค่ะ ธราธร" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnนเอ่ยออกมาอย่างไม่รีบร้อน "จำไม่ได้เหรอคะ? เมื่อห้าปีก่อน คุณเคยบอกว่าเงินคืออำนาจสูงสุด และคนที่ไม่มีแม้แต่เศษเงินในกระเป๋าอย่างฉัน ก็เป็นได้แค่ทางผ่านในชีวิตคุณ วันนี้ฉันเลยเอา 'อำนาจ' ที่ว่านั่น มามอบคืนให้คุณแบบทบต้นทบดอกยังไงล่ะคะ"
บรรดากรรมการบริษัทและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะประชุมต่างพากันหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือแม้แต่จะขยับตัว ทุกคนต่างรู้ดีว่าระบบอัลกอริทึม 'Aegis' ที่รินรดากดเปิดใช้งานเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่แค่โปรแกรมเจาะระบบธรรมดา แต่มันคือโครงข่ายการเงินระดับโลกที่ถือครองหุ้นไขว้ของทีเอช กรุ๊ป มากกว่าร้อยละเจ็ดสิบในนามนิติบุคคลลับ หมายความว่า ในพริบตาเดียว ผู้หญิงที่ธราธรเคยเขี่ยทิ้งราวกับเศษขยะผู้นี้ ได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดและมีอำนาจชี้ชะตาทุกชีวิตในเครือจักรภพธุรกิจแห่งนี้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
ธราธรพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น มือที่สั่นเทายื่นออกไปหมายจะคว้าชายเสื้อสูทของเธอ แต่มันกลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศเมื่อรินรดาเพียงแค่ปรายตามองลงมาด้วยความรังเกียจ ราวกับเขากำลังทำตัวน่าสมเพชเวทนายิ่งกว่าขอทานข้างถนน
"ริน... เราเคยรักกันนะ รินรดา ได้โปรด... เมตตาผมสักครั้งเถอะ ผมยอมจำนนแล้ว คุณอยากได้อะไร ผมยกให้หมด..." น้ำเสียงของอดีตนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่สั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นศัพท์ ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยสั่งสมมานานแรมปีพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าอดีตคนรักที่เขาเคยเหยียบย่ำ
"ความเมตตาเหรอคะ?" รินรดาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับธราธรที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงไขกระดูก "คำนี้มันอยู่ในพจนานุกรมของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ ธราธร วันที่คุณเซ็นอนุมัติให้อายัดบัญชีการรักษาของแม่ฉัน เพื่อเอาเงินไปทุ่มซื้อหุ้นเก็งกำไร คุณเคยมีความเมตตาให้ฉันบ้างไหม?"
คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด ธราธรอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ความสำเร็จจอมปลอมถูกขุดขึ้นมาประจานต่อหน้าธารกำนัล ความเงียบงันภายในห้องประชุมหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
รินรดายืดตัวขึ้นเต็มความสูง เธอปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปพยักให้กับเลขานุการส่วนตัวที่ยืนถือกระเป๋าเอกสารอยู่ด้านหลัง
"จัดการเคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อยนะคะ ฉันไม่ต้องการให้สถานที่อัปมงคลแห่งนี้สร้างมลพิษทางสายตาให้กับฉันนานเกินไป"
"รับทราบค่ะท่านประธาน" เลขานุการสาวโค้งรับคำอย่างนอบน้อม
ธราธรทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง น้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลรินอาบสองแก้ม เมื่อรู้ตัวว่าชีวิตที่เขาสร้างมาด้วยความโลภและความไร้หัวใจ ได้ถูกทำลายลงอย่างราบคาบด้วยน้ำมือของผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีค่าอะไรเลยในชีวิต
ทว่า ในขณะที่เกมการล้างแค้นกำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงปรบมือเบาๆ จากมุมมืดด้านหลังประตูห้องประชุมลับก็ดังขึ้น...
"1... 2... 3... น่าประทับใจจริงๆ ครับ คุณรินรดา การแสดงการล้างแค้นของคหบดีสาวผู้มั่งคั่ง ช่างงดงามและไร้ความปรานีเสียจริง สมกับที่ผมลงทุนรอคอยมานาน"
รินรดานิ่งชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที เธอกลั้นหายใจเมื่อร่างสูงสง่าของชายแปลกหน้าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเลศนัยและแววตาที่อันตรายยิ่งกว่าธราธรหลายร้อยเท่า และที่สำคัญที่สุด... บนปกเสื้อสูทของเขามีเข็มกลัดรูปกุหลาบสีดำสลักตราสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มพันธมิตรไร้พ่าย' องค์กรเงาที่แม้แต่เธอก็ยังไม่อาจแตะต้องได้!
---
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมแก้แค้นอันเย็นชานี้นะคะ
มหาเศรษฐีไร้ใจกับศัตรูที่ถูกลืม•ตอนที่ 2
ทักทายด้วยเศษเสี้ยวอดีต
ผลงานโดย ต้นไม้ริมระเบียง
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ต้นไม้ริมระเบียง)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง มหาเศรษฐีไร้ใจกับศัตรูที่ถูกลืม นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!
