สัญญาณเตือนสีแดง

เสียงหวีดแหลมของระบบเตือนภัยระดับสีแดงกรีดผ่านความเงียบของสถานีอวกาศเอเดน มันไม่ใช่เสียงที่ปลุกให้ตื่น แต่มันคือเสียงที่เตือนให้รู้ว่า ‘วินาทีสุดท้าย’ ของใครบางคนกำลังจะมาถึง อีไลจาห์ เวนน์ ไม่ได้กระโดดออกจากเตียง เขาเพียงแค่ลืมตาขึ้นช้าๆ จ้องมองเพดานเหล็กกล้าที่สั่นสะเทือนตามแรงอัดอากาศภายนอก นิ้วเรียวยาวของเขาขยับไปตามความเคยชิน ปลดล็อกสายรัดพยุงร่างกายแล้วทิ้งตัวลงสู่พื้นโลหะที่เย็นเยียบด้วยจังหวะที่มั่นคง เขามีเวลาอีกเพียงสิบนาทีก่อนที่เขตควบคุมแรงดันจะกลายเป็นสุญญากาศ “รายงานสถานะ” อีไลจาห์เอ่ยเสียงเรียบขณะสวมถุงมือแรงดันสูงผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว “รั่วไหลที่เซกเตอร์ 7 แรงดันดิ่งลงร้อยละสี่สิบต่อวินาทีครับ อีไลจาห์” เสียงของเอไอประจำสถานีตอบกลับ “วิศวกรคนอื่นติดอยู่ในระบบสำรอง ผมต้องการคุณที่นั่น... ตอนนี้” “สิบนาที” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะคว้ากล่องเครื่องมือหนักพาดบ่า ในโถงทางเดินแคบๆ ที่ไฟฉุกเฉินสีแดงสลับกับความมืด อีไลจาห์พบกับร่างหนึ่งที่ยืนขวางทางอยู่ คัลเลน ไรท์ สวมชุดทูตสีขาวสะอาดตาที่ดูผิดที่ผิดทางในสถานที่ที่กำลังจะกลายเป็นสุสานแห่งนี้ ดวงตาคู่นั้นของเขาคมกริบและไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้วิศวกรหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดกว่าการรั่วไหลของออกซิเจนเสียอีก “คุณกำลังจะไปตาย อีไลจาห์” คัลเลนกล่าว น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นราวกับกำลังท่องบทกวีท่ามกลางพายุ “ถ้าผมไม่ไป คนข้างในนั่นจะตายก่อนผมสิบนาที” อีไลจาห์ก้าวผ่านอีกฝ่ายโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง “และถ้าสถานีนี้เสียเขตเจ็ดไป เราทุกคนจะตายภายในหนึ่งชั่วโมง อย่ามาขวางทางคนทำงานด้วยปรัชญาไร้สาระของคุณในเวลานี้เลยครับ คุณทูต” คัลเลนขยับตัวตามมาด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ “ผมไม่ได้มาเพื่อขวาง แต่มาเพื่อเตือนว่าการเสียสละที่มีค่าที่สุด คือการเสียสละที่เกิดจากความเข้าใจ ไม่ใช่ความดื้อรั้นทางตรรกะ... ข้างในนั้นมีข้อมูลที่สำคัญกว่าชีวิตคนงานกลุ่มนั้น คุณก็รู้” อีไลจาห์หยุดกึก มือที่กำลังกดรหัสผ่านประตูนิรภัยชะงักลง เขาหันกลับมาประจันหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นโอโซนจากสายไฟที่ช็อตผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของคัลเลนทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก “ชีวิตคือตัวเลขที่คำนวณได้ แต่หลักการของพวกคุณมันเป็นเพียงภาพวาดบนก้อนเมฆ” อีไลจาห์ลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “คนงานเหล่านั้นมีครอบครัว มีหนี้สิน มีตัวตนในจักรวาลนี้ ส่วนข้อมูลของคุณ... มันคือข้ออ้างของพวกชนชั้นสูงที่จะใช้กดหัวคนอื่นต่อไป” “และนั่นคือเหตุผลที่ผมกับคุณไม่มีวันมองเห็นภาพเดียวกัน” คัลเลนยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูราวกับเขามองเห็นบางสิ่งที่อีไลจาห์มองข้ามไป “เชิญครับ วิศวกรผู้ยิ่งใหญ่ หากคุณคิดว่าความเย็นชาจะช่วยหยุดการไหลของออกซิเจนได้ ผมก็ไม่มีเหตุผลต้องห้าม” ประตูนิรภัยเปิดออกด้วยเสียงคำรามของกลไก อีไลจาห์ก้าวเข้าไปในห้องโถงที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันและเสียงโลหะบิดเบี้ยวจากแรงดันที่ต่างกัน เขาไม่หันหลังกลับไปมองทูตหนุ่มอีก เขาต้องเร่งมือไปที่วาล์วหลัก ก่อนที่สถานีเอเดนจะฉีกขาดออกจากกันเหมือนกระดาษที่ถูกฉีกกลาง ในเขตอันตราย อุณหภูมิลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว อีไลจาห์ตะเกียกตะกายไปตามผนังที่สั่นสะเทือน เขาเห็นร่างคนงานสองคนนอนหมดสติอยู่ใกล้จุดรั่วไหล เขาต้องเลือกระหว่างการปิดวาล์วเพื่อกู้สถานี หรือการลากร่างคนเหล่านั้นออกมาในเวลาที่เหลืออยู่อันน้อยนิด ตรรกะในหัวของเขาประมวลผลทันที—ชีวิตสองคนเทียบกับสถานีที่มีคนเกือบสองหมื่น เขากัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งคว้าประแจไฟฟ้า อีกข้างดึงคันโยกฉุกเฉิน แต่ทว่า ในจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหาจุดรั่วที่แท้จริง แสงไฟจากเครื่องมือของเขาไปกระทบกับวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังแผงวงจรหลัก มันไม่ใช่ท่อที่แตกหัก แต่มันคืออุปกรณ์จุดระเบิดที่ถูกติดตั้งไว้อย่างประณีต มีสัญลักษณ์ตราประจำตระกูลของสภาดวงดาวสลักไว้บนนั้น มือของอีไลจาห์สั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า เหตุการณ์รั่วไหลนี้ไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุ... แต่มันคือการฆาตกรรมหมู่ที่ถูกวางแผนมาอย่างแยบยล และในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปถอดสายชนวน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปลดล็อกปืนเลเซอร์ที่ก้องกังวานไปทั่วโถงมืด “น่าประทับใจจริงๆ อีไลจาห์” เสียงของคัลเลนดังมาจากความมืดหลังประตูที่ปิดตาย “แต่เสียใจด้วยนะ... คุณดันฉลาดเกินไปที่จะปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ หวังว่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่น่าตื่นเต้นนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์