จูบแรกที่แสนหวาน

“ถ้าวันนี้เราก้าวผ่านประตูบานนี้ไป แล้วพรุ่งนี้เราจะยังมองหน้ากันติดอยู่ไหมคะ ริน?” เสียงของฟ้าใสสั่นพร่าเล็กน้อยในจังหวะที่ถาม มือเรียวบางของสถาปนิกสาวที่เคยออกแบบตึกระฟ้าให้มั่นคง กลับดูสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดขณะวางลงบนกรอบประตูห้องพักของรินรดา ร่างสูงโปร่งยืนขวางทางเข้าเอาไว้ ไม่ใช่เพื่อกักขัง แต่เพื่อขวางกั้นความกลัวที่เกาะกินใจเราทั้งคู่มาตลอดหลายปี รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ในดวงตากลมโตของนักเขียนสาวที่เคยเต็มไปด้วยจินตนาการ ตอนนี้กลับสะท้อนเพียงภาพใบหน้าของคนที่เธอรักที่สุด แต่ก็กลัวที่จะเสียไปมากที่สุดเช่นกัน เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยถ้อยคำ แต่กลับค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศเหลือให้หายใจ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของครีมอาบน้ำกลิ่นดอกไม้ป่าที่ฟ้าใสใช้เป็นประจำลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่เป็นสัญลักษณ์ของความปลอดภัยสำหรับรินรดามาตลอดสามปี “ฟ้าคะ...” รินรดาเอ่ยชื่อนั้นแผ่วเบา สองมือของเธอสั่นระริกก่อนจะตัดสินใจเอื้อมไปแตะที่ขอบเสื้อเชิ้ตของอีกคน “รินกลัว... รินกลัวว่าถ้าเราทำแบบนี้ แล้ววันหนึ่งมันพังลงมา รินจะเสียเพื่อนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป” ฟ้าใสแค่นยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เจือด้วยความขมขื่นและเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก “แต่รินรู้ไหมคะ ว่าการเป็นแค่เพื่อนที่ต้องยืนมองรินผ่านกำแพงบางๆ นี้ มันเจ็บปวดมากกว่าการเสี่ยงเพื่อจะได้ครอบครองรินทั้งหัวใจตั้งเท่าไหร่” คำสารภาพที่ซื่อตรงจนน่าใจหายทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกที่เหมือนถูกกักขังไว้ในห้องเก็บของที่ปิดตายมานาน กำลังถูกพังทลายลงด้วยแรงอารมณ์ที่เอ่อล้น รินรดารู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีนี้ไป องศาที่หัวใจของพวกเธอเต้นจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่นั่นคือการ 'ผิดจังหวะ' ที่เธอโหยหามาโดยตลอด รินรดาไม่ตอบ แต่เธอเลือกที่จะใช้ 'การกระทำ' แทนคำตอบ เธอเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อย มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอยของฟ้าใสอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจากผิวกายทำให้อีกฝ่ายนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟ้าใสจะตอบสนองด้วยการโอบเอวรินรดาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเผลอไปเพียงนิด ร่างตรงหน้าจะสลายกลายเป็นเพียงความฝัน เมื่อริมฝีปากแตะกันเบาๆ ในครั้งแรก มันไม่ได้ร้อนแรงหรือเร่งรีบ แต่มันคือการสำรวจ... คือการตอกย้ำว่า 'เรามีอยู่จริงสำหรับกันและกัน' กลิ่นอายของสตรอว์เบอร์รีที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากของรินรดาจากการทานมื้อค่ำเมื่อครู่ ผสมผสานกับรสชาติความอบอุ่นที่ฟ้าใสมอบให้ มันคือรสสัมผัสที่หวานล้ำจนคนสองคนแทบจะหลอมละลาย ฟ้าใสถอนจูบออกเพียงเล็กน้อย หน้าผากของเธอแนบชิดกับหน้าผากของรินรดา ลมหายใจอุ่นๆ รินรดรดกัน “ริน... ถ้าจูบนี้คือการเริ่มต้นของความรักจริงๆ เราจะย้อนกลับไปไม่ได้แล้วนะคะ” “รินไม่เคยอยากย้อนกลับไปเลยค่ะ” รินรดาตอบเสียงพร่า “รินแค่ต้องการรินคนนี้... ที่เป็นของฟ้า” จังหวะหัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเป็นจังหวะของความรักที่ถูกเติมเต็มด้วยความเข้าใจและการยอมรับ ความตึงเครียดที่เคยก่อตัวเป็นกำแพงสูงใหญ่ระหว่างห้องพักของพวกเธอ พังทลายลงเหลือเพียงความอ่อนหวานที่โอบล้อมรอบตัว ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่เปราะบางและงดงามนั้น เสียงกริ่งหน้าห้องพักของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบลงอย่างกะทันหัน ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากกันโดยสัญชาตญาณ รินรดาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ดึกมากแล้ว และไม่ควรมีใครมาเคาะประตูที่ห้องของเธอในยามวิกาลเช่นนี้ ฟ้าใสส่งสายตาเชิงถามว่า 'ใครมา?' รินรดาทำเพียงส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะค่อยๆ เดินไปที่หน้าประตูห้อง มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดแล้วตัดสินใจหมุนเปิดออกอย่างช้าๆ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดลงทันที เมื่อพบกับบุคคลที่ไม่คาดฝันยืนรออยู่พร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ และแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังที่เธอจำได้แม่นยำ... "พี่รินคะ... หนูย้ายกลับมาแล้วนะ" ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทางเดิน ความหวังในอนาคตที่เพิ่งถักทอขึ้นมาอย่างงดงาม ดูเหมือนจะสั่นคลอนลงเพียงแค่คำทักทายจากอดีตที่ย้อนกลับมาในเวลาที่ผิดพลาดที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกอบอุ่นหัวใจไปกับพวกเธอนะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีค่ะ