กลิ่นกาแฟในตอนเช้า

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าชงกาแฟเข้มเกินไป ถ้าใจสั่นขึ้นมา... ใครจะรับผิดชอบ?" รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย มือที่กำลังถือช้อนคนกาแฟในแก้วเซรามิกสีครีมหยุดชะงัก เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนพิงกรอบประตูระเบียงอยู่ แต่กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่อบอวลอยู่ในห้องเล็กๆ นี้บอกให้เธอรู้ว่า ฟ้าใสมาถึงที่นี่ก่อนเวลาที่นัดไว้เสมอ "ก็ใครบางคนบอกว่าวันนี้มีประชุมโปรเจกต์ใหญ่ตอนสิบโมงไม่ใช่เหรอ? ฉันแค่คิดว่า... คาเฟอีนอาจจะช่วยให้เธอไม่เผลอหลับกลางที่ประชุม" รินรดาตอบเสียงแผ่ว พยายามคุมจังหวะลมหายใจไม่ให้ดูสั่นไหวเกินไป ฟ้าใสเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ความเงียบระหว่างเราไม่ได้อึดอัดเหมือนคนแปลกหน้า แต่มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกที่รินรดาพยายามปัดตกไปทุกครั้งที่มันเริ่มก่อตัว สถาปนิกสาวในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตาดูเป็นทางการกว่าทุกวัน แววตาของเธอจ้องมองรินรดาผ่านเส้นผมที่ปรกหน้า รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากนั้น... มันมีความหมายบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก "คนเขาก็หวังดีนะ" ฟ้าใสพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยกาแฟจากมือรินรดาไปจิบ ทั้งที่มันยังร้อนจัด "ไม่เห็นจะเข้มตรงไหน ออกจะหวาน... เหมือนคนชง" รินรดาหน้าร้อนผ่าว เธอเบี่ยงตัวไปหยิบจานขนมปังเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า "พูดจาเลอะเทอะแต่เช้าเลยนะ สถาปนิก" "ริน" น้ำเสียงของฟ้าใสเปลี่ยนไป มันไม่ใช่โทนร่าเริงที่ใช้หยอกล้อเหมือนปกติ แต่มันมีความนิ่ง... ความนิ่งที่บีบหัวใจคนฟังให้เต้นผิดจังหวะ รินรดาวางจานขนมปังลงช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างห้องกันมานานหลายปี "ว่าไง?" "ถ้าวันหนึ่ง... ฉันไม่ได้เป็นแค่เพื่อนข้างห้องที่แวะมาดื่มกาแฟตอนเช้า เธอจะยังให้ฉันเข้ามาในพื้นที่ของเธอแบบนี้ไหม?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางใจที่กำลังนิ่งสงบ รินรดาชะงักไป ดวงตาคู่สวยสบประสานกับสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของอีกฝ่าย ภายในใจของรินรดากรีดร้องด้วยความกลัว เธอเป็นคนประเภทที่รักษาความสัมพันธ์ไว้ด้วยความระมัดระวัง เพราะกลัวว่าหากก้าวข้ามเส้นไปแล้ว สิ่งที่เธอสูญเสียอาจไม่ใช่แค่คนรัก แต่มันคือ 'รอยยิ้ม' ของคนที่เธอสบายใจที่สุด "ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?" รินรดาเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ มือของเธอเริ่มชื้นเหงื่อจนต้องกำชายเสื้อแน่น ฟ้าใสไม่ได้ละสายตาไปไหน เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ตัวเดิม ก่อนจะก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีอยู่ลดน้อยลงจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้มาตลอด "เพราะวันนี้... ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันไม่อยากเป็นแค่คนข้างห้องอีกต่อไปแล้ว" จังหวะหัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้สึกเหมือนโลกที่เคยหมุนอยู่บนแกนของความเป็นเพื่อนกำลังจะพังทลายลง ทว่าในความกลัวนั้น กลับมีความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของ 'ความเกรงใจ' "ฟ้า..." "ไม่ต้องตอบตอนนี้" ฟ้าใสขัดขึ้นเหมือนรู้เท่าทัน "เก็บความสงสัยของเธอไว้ก่อน ถือว่านี่เป็นบทเรียนเช้าวันใหม่สำหรับนักเขียนช่างจินตนาการอย่างเธอก็แล้วกัน" ฟ้าใสหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปที่ประตู แต่แล้วเธอก็หยุดชะงักเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอหันกลับมามองรินรดาที่ยังยืนนิ่งเป็นรูปปั้นด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม "อ้อ... ริน อีกอย่างนะ" "อะไร?" "คนที่โทรหาฉันเมื่อคืนน่ะ... เขาไม่ใช่แค่ลูกค้าอย่างที่ฉันบอกเธอหรอกนะ" ประโยคนั้นเปรียบดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงกลางความรู้สึกของรินรดา ก่อนที่ฟ้าใสจะปิดประตูห้องลงเบาๆ ทิ้งให้กลิ่นกาแฟจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ แต่หัวใจของคนในห้องกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ กับความจริงที่ว่า... ช่องว่างที่เคยมีให้กัน กำลังถูกคนอื่นแทรกเข้ามาพร้อมกับความลับที่เธอยังไม่พร้อมจะรับรู้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ - สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี