จดหมายจากความหลัง

"คุณยังเก็บมันไว้อยู่สินะคะ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนอนไม้เก่าที่แสงตะយามบ่ายสาดส่องผ่านรอยแตกของผนังดินเผา หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้หันกลับไปมองทันchที สองมือของเธอยังคงบรรจงเช็ดทำความสะอาดกล่องไม้สนซีดาร์เก่าคร่ำครึที่เพิ่งค้นพบใต้ก้นหีบ ในนั้นมีทั้งเหรียญตราเกียรติยศที่ขึ้นสนิมจางๆ และปึกจดหมายพับเก็บอย่างเป็นระเบียบ ซึ่งถูกผูกไว้ด้วยเชือกป่านสีซีด จางหย่งเหอยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ร่างกายสูงใหญ่กำยำที่เคยเผชิญหน้ากับความเป็นความตายในสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กลับยืนตัวแข็งทื่อ สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองไปยังแผ่นหลังบางของภรรยา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาในอดีตอันเจ็บปวดกำลังไหลย้อนกลับมาทับถมห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้อีกครั้ง "ผมคิดว่า... มันควรจะถูกฝังไว้กับอดีตเสียอีก" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แฝงความขื่นขมที่ยากจะปิดมิด เขาก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าลงข้างกายภรรยา มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและถือหางไถเอื้อมไปสัมผัสขอบกล่องไม้แผ่วเบา ราวกับกลัวว่าความทรงจำเหล่านั้นจะแหลกสลายคามือ หว่านเอ๋อร์วางผ้าในมือลง หันไปมองใบหน้าคร่ำเคร่งของสามี แววตาของเธอนอกจากจะมีความห่วงใยแล้ว ยังเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคม เธอรู้ดีว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา สามีผู้เงียบขรึมคนนี้ต้องแบกรับความลับและบาดแผลในใจอะไรไว้บ้าง โดยเฉพาะเรื่องราวของ "สหายร่วมรบ" และครอบครัวผู้มีพระคุณที่สูญหายไปในภารกิจลับทางตอนใต้เมื่อสี่ปีก่อน ซึ่งเป็นตราบาปในใจที่เขามักจะลงโทษตัวเองด้วยความเงียบงันเสมอมา "อดีตจะไม่มีทางถูกฝังกลบได้สนิทหรอกค่ะ ถ้าหากเรายังปล่อยให้มันเป็นหนี้ที่ต้องชดใช้ในใจ" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง มือเรียวบางเลื่อนไปกุมมือใหญ่ของเขาไว้ หลุมพรางทางจิตใจเช่นนี้ หากปล่อยไว้นานวันเข้า มีแต่จะกัดกินความสุขในปัจจุบันของพวกเขาให้พังทลายลง "คุณก็รู้... ว่าหน่วยลาดตระเวนพิเศษในตอนนั้น..." จางหย่งเหอเม้มริมฝีปากแน่นสันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาก้มหน้าลงซ่อนประกายความเจ็บปวดในดวงตา "ผมเป็นหัวหน้าทีม ผมรอดกลับมาได้คนเดียว ขณะที่รองผู้กองหลี่... และคนอื่นๆ ต้องสังเวยชีวิตเพื่อให้ผมถือเอกสารลับชุดนั้นกลับมาส่งมอบ ความรู้สึกผิดมันคอยย้ำเตือนผมทุกค่ำคืนว่า ทำไมคนที่ควรตายในป่าทึบนั่นถึงไม่ใช่ผม" *ปัง!* เสียงทุบกำปั้นลงบนพื้นไม้เบาๆ แสดงถึงความอัดอั้นตันใจที่เก็บกดมานานแรมปี ภายนอกเขาคือทหารกล้าผู้แข็งแกร่งที่ชาวบ้านต่างเกรงใจและยำเกรง แต่ภายในกลับเป็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกจองจำไว้ด้วยความรู้สึกผิดต่อดวงวิญญาณของผู้ที่ล่วงลับ หว่านเอ๋อร์ไม่เอ่ยคำปลอบโยนแบบพร่ำเพรื่อ เธอกลับดึงมือหนานั้นขึ้นมาแนบไว้ที่แก้มเนียนของตนเองสัมผัสอุ่นซ่านถ่ายทอดความจริงใจผ่านผิวเนื้อ ส่งผ่านความอบอุ่นจากหัวใจที่พร้อมจะเคียงข้างเขาไปทุกหนทุกแห่ง "ถ้าคุณมัวแต่คิดแบบนั้น แล้วลูกเมียของรองผู้กองหลี่ รวมถึงจดหมายฉบับสุดท้ายที่ยังไม่ได้ส่งมอบล่ะคะ? จะให้ใครเป็นคนทำหน้าที่นั้น?" หว่านเอ๋อร์ถามพลางใช้มืออีกข้างหยิบจดหมายฉบับบนสุดขึ้นมา ชื่อจ่าหน้าซองเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *'ถึงแม่... และน้องเล็ก'* แต่มันไม่เคยถูกส่งถึงมือผู้รับ เพราะเหตุการณ์ปะทะในวันนั้นเกิดขึ้นเสียก่อน จางหย่งเหอนิ่งงัน ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นจดหมายฉบับนั้น "คุณหมายความว่า..." "ใช่ค่ะ เราจะเดินทางไปเมืองริมชายแดนใต้กัน" หว่านเอ๋อร์ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น "ในมิติลับของฉันตอนนี้ เรามีทั้งเสบียง ยาชั้นดี และเงินทองจากการขายซาลาเปากับสมุนไพรมากพอที่จะใช้เดินทางไกลได้สบายๆ แถมคุณก็เพิ่งจะขอลาพักร้อนมาได้ตั้งสัปดาห์หนึ่งไม่ใช่หรือคะ? นี่คือโอกาสที่เราจะช่วยปลดปล่อยความรู้สึกผิดในใจคุณ และไปดูให้แน่ใจว่าครอบครัวของสหายคุณใช้ชีวิตอยู่กันอย่างไร" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ ซาบซึ้ง และโล่งใจในคราวเดียวกัน หว่านเอ๋อร์ไม่ใช่แค่ภรรยาที่ทำอาหารอร่อยและค้าหาเงินเก่งเท่านั้น แต่เธอยังเป็นดั่งแสงสว่างที่คอยส่องนำทางในยามที่จิตใจของเขามืดบอดสนิท "แต่การเดินทางช่วงนี้... ทางการกำลังเข้มงวดเรื่องการเดินทางข้ามเขต แถมตระกูลจางทางบ้านใหญ่ก็คอยหาเรื่องมารังควานไม่เว้นแต่ละวัน ถ้าเราไป..." "ปล่อยพวกน่ารำคาญพวกนั้นไว้ข้างหลังเถอะค่ะ!" หว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเหนือชั้น "สะใภ้ใหญ่กับแม่สามีเพิ่งจะเสียหน้าเรื่องเงินค่าสินสอดที่ไปกรรโชกมาไม่สำเร็จ พวกนางไม่มีทางกล้าโผล่หัวมาแถวนี้อีกสัปดาห์เต็มๆ แน่นอนค่ะ ส่วนเรื่องใบอนุญาตเดินทาง..." หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากซองจดหมายเก่า ซึ่งเป็นใบผ่านทางพิเศษที่ซ่อนอยู่ใต้ซองจดหมายอีกที "คุณลืมไปแล้วหรือคะว่า ตอนที่คุณช่วยเหลือนายอำเภอคนใหม่จากอาการอาหารเป็นพิษคราวก่อน ท่านมอบสิ่งนี้ไว้ให้เพื่อตอบแทนบุญคุณ" จางหย่งเหอจ้องมองใบผ่านทางตราประทับสีแดงสดในมือภรรยาอย่างตะลึงงัน เขาเผลอยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย นี่นางวางแผนเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ความเจ้าเล่ห์แกมโกงเล็กๆ ที่น่ารักและทรงพลังนี้ ทำเอาหัวใจที่ด้านชาของนายทหารหนุ่มกลับมาเต้นแรงราวกับเด็กหนุ่มแรกรุ่นอีกครั้ง "ภรรยา... คุณนี่มันจริงๆ เลยนะคะ" เขาเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น พร้อมกับซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กและสมุนไพรที่ติดตัวเธอเสมอ เพื่อเติมพลังใจ "รู้ว่าฉันเก่งก็ดีแล้วค่ะ ดังนั้น เย็นนี้ไม่ต้องมาทำท่านอนเครียดอีก รีบไปผ่าฟืนแล้วมาช่วยฉันเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำ 'หมูตุ๋นน้ำแดงสูตรโบราณ' ใส่ปิ่นโตเตรียมไว้เป็นเสบียงแห้งระหว่างเดินทางกันเถอะค่ะ!" หว่านเอ๋อร์ตบหลังกว้างของสามีเบาๆ เป็นเชิงสั่งการ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีนที่นางแอบเอาออกมาจากมิติลับเริ่มโชยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ น้ำตาลกรวดถูกเคี่ยวจนละลายเป็นสีอำพันเข้ากันได้ดีกับเนื้อหมูสามชั้นติดมันชั้นดี เสียงน้ำเดือดปุดๆ และกลิ่นหอมเย้ายวนใจแผ่ขยายออกไปนอกรั้วบ้าน จนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างพากันสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความตั้งใจอันแน่วแน่ในการออกเดินทาง ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนของสะใภ้ใหญ่ตระกูลจาง ที่แผดเสียงแว่วเข้ามาว่า— "นังตัวดีหลินหว่านเอ๋อร์! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้คนมาไล่ครอบครัวฉันออกจากตลาดมืด! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้ฉันพังบ้านแกให้ราบ!" จางหย่งเหอชะงักมือที่กำลังจะตักหมูตุ๋น ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันที หว่านเอ๋อร์หันไปมองหน้าสามี รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากทันทีโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนหลินฮวายุคปฏิรูปด้วยดีเสมอมานะคะ!