วิญญาณเชฟในครัวซอมซ่อ

กลิ่นอับของเศษฟางชื้นแฉะและกลิ่นคาวของน้ำมันก๊าดราคาถูกตีเข้าจมูกจนหลินหว่านเอ๋อร์สำลักไอโขลกออกมา เสียงหอบหายใจของเธอดังสะท้อนก้องในห้องครัวแคบๆ ที่ฝาผนังทำจากดินเหนียวผสมแกลบ ซึ่งมีรอยแตกปริจนลมหนาวเดือนตุลาคมของมณฑลเฮยหลงjiangพัดลอดเข้ามาหวีดหวิว "นังตัวดี! นอนตายเอาแรงอยู่หรือไง? แป้งข้าวโพดก้นไหถูกแกแอบกินไปจนเกลี้ยงแล้วสินะ ถึงเวลาทำงาน ทำไมยังมัวแต่นอนทำตัวเป็นภาระให้ตระกูลจางอยู่อีก!" เสียงแหลมสูงบาดหูของ 'ป้าสะใภ้ใหญ่' หวังซื่อ ดังแผดขึ้นมาจากลานบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้กระดานผุๆ ดังปั้งๆ จนฝุ่นดินร่วงหล่นลงมาบนเส้นผมเผ่าที่พันกันยุ่งเหยิงของหลินหว่านเอ๋อร์ หลินหว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่น ความทรงจำอันสับสนอลหม่านกำลังไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับกระแสน้ำป่า เธอไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่ในราชวงศ์โบราณที่ต้องมาตกอับในร่างของภรรยาชาวนาผู้เงียบขรึมและอ่อนแอคนนี้แล้ว เธคือเชฟกระทะร้อนมือหนึ่งผู้ครองรางวัลมิชลินสามดาวติดต่อกันสามปีซ้อนจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ก่อนที่อุบัติเหตุระเบิดในห้องครัวจะส่งวิญญาณเธอทะลุมิติมาอยู่ในยุคเจ็ดสิบ—ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต้องใช้คูปองแลกอาหาร และที่สำคัญที่สุด ร่างนี้กำลังถูกรังแกจากญาติสามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ดึงสติกลับมาได้ หลินหว่านเอ๋อร์ก็แค่นجในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องครัวซอมซ่อ ไหเกลือว่างเปล่า มีเพียงกากแป้งติดก้นไหเล็กน้อย กับผักกาดดองขึ้นราในชามบิ่นๆ นี่หรือคือสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมต้องทนกินเพื่อประทังชีวิต? ช่างน่าเวทนาและป่าเถื่อนสิ้นดี! "ถ้ายังไม่ออกมาอีก ฉันจะไปฟ้องพ่อสามีให้มาจัดการแกข้อหาขี้เกียจสันหลังยาว!" เสียงหวังซื่อแผดเสียงขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงผลักประตูไม้ที่ไม่มีแม้แต่กลอนล็อกให้แน่นหนา ประตูเปิดผางออก ป้าสะใภ้ใหญ่ร่างอ้วนท้วนในชุดผ้าฝ้ายปะชุนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางวางโต สองมือเท้าสะเออ สายตากวาดมองสำรวจหลินหว่านเอ๋อร์ด้วยความดูถูกเหยียดหยามเช่นเคย ทว่าวันนี้... แววตาสั่นกลัวและอ่อนแอที่เคยมีกลับหายวับไป เหลือเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เยียบเย็นจนหวังซื่อถึงกับชะงักฝีเท้า "มองอะไรนังนี่? แกกล้าดีอย่างไรถึงมาทำสายตาแบบนั้นใส่ฉัน!" หวังซื่อกระชากเสียงถาม รู้สึกแปลกๆ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปของสะใภ้รองคนนี้ หลินหว่านเอ๋อร์ค่อยๆ พยุงร่างที่อ่อนล้าของตนเองลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะผอมแห้งแรงน้อย แต่แววตาของเชฟใหญ่ผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวมานับไม่ถ้วนกลับเปล่งประกายความเฉียบคมออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอก้าวเท้าเข้าไปหาหวังซื่อช้าๆ ทว่ามั่นคง จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ป้าสะใภ้ใหญ่..." น้ำเสียงของหลินหว่านเอ๋อร์นุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นจนคนฟังขนลุกซู่ "ตลอดสามปีที่ฉันแต่งเข้าตระกูลจาง งานหนักทุกอย่างในบ้านหลังนี้ฉันทำคนเดียว ส่วนสามีฉันส่งเงินค่าทหารกลับมาทุกเดือน เงินเหล่านั้นหายไปไหนหมด? แป้งข้าวโพดในไหที่บอกว่าฉันกิน จริงๆ แล้วมันถูกยักยอกไปไว้ที่ยุ้งฉางบ้านใหญ่ของป้าใช่หรือไม่?" "ปะ... ปากพล่อย! แกพูดจาเหลวไหลอะไร! นังอกตัญญู กล้าใส่ร้ายฉันหรอ!" หหวังซื่อหน้าถอดสี ละล่ำละลักปฏิเสธเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความ พิรุธ "ใส่ร้ายงั้นหรือ?" หลินหว่านเอ๋อร์ย่างสามขุมเข้าไปใกล้เรื่อยๆ มือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการทำงานคว้าเข้าที่ข้อมือของหวังซื่ออย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว แรงบีบที่จุดชีพจรทำให้หวังซื่อร้องจ๊ากออกมาด้วยความเจ็บปวด "ถ้าอยากให้เรื่องนี้แดง Cถึงหูหัวหน้าหมู่บ้านและทหารในกองร้อยของสามีฉัน ก็ลองค้นตัวฉันดูสิคะ ว่ามีเศษแป้งติดตัวสักเม็ดไหม!" "ปล่อยนะ! นังบ้า! ปล่อยฉัน!" หหวังซื่อดิ้นรนสุดแรงเกิด นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าลูกไก่ในกำมืออย่างหลินหว่านเอ๋อร์จะกลายร่างเป็นพยัคฆ์ร้ายที่ดุร้ายเช่นนี้ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ฝุ่นเกรอะกรังและใบหน้าคมคายมีรอยแผลเป็นจางๆ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู ดวงตาสคมกริบคู่นั้นกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเงียบงัน ทว่าทรงพลังอำนาจจนทำให้หวังซื่อรีบหุบปากฉับในทันที จางหย่งเหอกลับมาแล้ว! สามีผู้เงียบขรึมและถูกตราหน้าว่าเป็น 'ดาวกาลกิณี' ประจำหมู่บ้าน ปรากฏตัวขึ้นในวินาทีวิกฤตพอดี หลินหว่านเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของสามีหนุ่ม ทว่าในวินาทีต่อมา ความทรงจำในมิติลับที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งจิตวิญญาณของเธอกลับสั่นไหว พร้อมกับเสียงเตือนจากระบบเชฟเทวดาที่ดังขึ้นในหัว... [ตรวจพบวัตถุดิบชั้นเลิศในรัศมี 1 เมตร: เนื้อหมูป่าตุ๋นยาจีนระดับพรีเมียมในมิติลับ พร้อมปลดล็อกแล้ว!] กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศตุ๋นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละมุนลิ้น คละคลุ้งลอยอบอวลออกมาจากอากาศว่างเปล่า ทะลักทะลายกลบกลิ่นอับชื้นของห้องครัวซอมซ่อจนหมดสิ้น กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นรุนแรงเสียจนทำให้ทั้งหวังซื่อและจางหย่งเหอถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว หลินหว่านเอ๋อร์เหลือบมองสามีหนุ่มที่ยืนนิ่งค้าง จากนั้นจึงแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างมีความหมาย... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันนะคะ