อาชีพขยะในวันเปิดตัว

"ถ้าการสุ่มอาชีพครั้งนี้ยังเป็นนักรบฝึกหัดหรือพลทหารราบปลายแถวอีก ผมคงต้องพิจารณาอาชีพใหม่นอกจอคอมพิวเตอร์แทนที่จะเป็นในเกมแล้วล่ะครับ" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับรอยยิ้มฝื่อนเจื่อนดังขึ้นท่ามกลางแสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงของหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ แสงนั้นสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของ เรน ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ผู้กำลังยืนอยู่กลางมหานครเสมือนจริง 'นีโอ แอสการ์ด' เกมออนไลน์แนวไฮแฟนตาซีฟอร์มยักษ์ที่ประชากรครึ่งโลกกำลังเฝ้ารอคอยในวินาทีเปิดเซิร์ฟเวอร์แรก รอบตัวเขามีผู้เล่นนับหมื่นชีวิตกำลังส่งเสียงฮือฮา บางคนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อได้อาชีพสายนักรบศักดิ์สิทธิ์หรือจอมเวทธาตุไฟที่ทรงพลัง แต่สำหรับเรนแล้ว หัวใจของเขากลับเต้นรัวด้วยความกังวลระคนลุ้นระทึก นี่คือโอกาสสุดท้าย... โอกาสเดียวที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของกิลด์ 'ไร้พ่าย' ที่เคยยิ่งใหญ่ในอดีต แต่บัดนี้เหลือเพียงชื่อและเศษซากความทรงจำหลังจากความพ่ายแพ้ในศึกชิงบัลลังก์เมื่อสามปีก่อน [ระบบกำลังทำการสุ่มคลาสเริ่มต้นให้กับผู้เล่น: เรน] [กรุณารอ... 3... 2... 1...] หน้าจอตรงหน้าสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีทองอร่ามที่ทุกคนปรารถนาจะปรากฏขึ้น แต่สิ่งที่ฉายหรี่แสงลงมากลับไม่ใช่ดาบไขว้หรือคทาวิเศษอันเจิดจ้า มันคือโครงกระดูกสีขาวโพลนที่ถือเคียวเล่มยักษ์ พร้อมกับหมอกควันสีดำทมิฬที่พวยพุ่งออกมาจากขอบจอจนผู้เล่นรอบข้างต่างพากันถอยกรูดด้วยความตกใจ [ยินดีด้วย! ผู้เล่นเรนได้รับคลาสระดับตำนาน (ซ่อนเร้น): "เนโครแมนเซอร์ (Necromancer)"] [คำเตือน: คลาสนี้ถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่ "อาชีพขยะ" เนื่องจากอัตราการเติบโตต่ำ, ไร้พันธมิตรในสังคมเกม, และถูกเกลียดชังจาก NPC ทั่วทวีป] ความเงียบสงบชั่วขณะหนึ่งแผ่ขยายออกไปรอบตัวเรน ก่อนเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มผู้เล่นใกล้เคียงจะดังขึ้น "เฮ้ ดูนั่นสิ! ไอ้หมอนั่นสุ่มได้เนโครแมนเซอร์ว่ะ อาชีพขยะที่ไม่มีใครเอา ฮ่าๆๆๆ เกมนี่ใจร้ายชะมัด จัดคลาสขยะมาให้ประดับเซิร์ฟ" "สงสัยชาตินี้คงต้องเดินเก็บกระดูกข้างถนนไปตลอดชีวิตแล้วมั้งเพื่อน" เรนไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแต่จ้องมองหน้าจอสีแดงฉานที่แจ้งเตือนสถานะความไร้ประโยชน์ของคลาสนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่มือภายใต้เสื้อคลุมกลับกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เนโครแมนเซอร์... อาชีพที่ควบคุมความตายและซากศพ อาชีพที่คนส่วนใหญ่หลีกหนีเพราะความยุ่งยากและความน่ารังเกียจในสายตาสังคมเกม แต่ในสายตาของคนที่มีปอดและสมองผ่านการวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์มาอย่างโชกโชนอย่างเขา อาชีพนี้ไม่ได้ไร้ค่า... มันแค่อยู่ผิดที่ผิดทางเท่านั้น "เก่งมาก... เจ้าหนุ่ม" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เยือกเย็นดังก้องขึ้นภายในห่วงความคิดของเรน น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเหนื่อยล้าอันยาวนาน เป็นเสียงที่ไม่มีใครอื่นนอกจาก 'เอลาร่า' อดีตหัวหน้ากิลด์สาวผู้เหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณสถิตอยู่ในแหวนโบราณบนนิ้วมือของเขา เรนเหลือบสายตาลงมองแหวนสีดำสนิทที่ปรากฏรอยร้าวเล็กๆ ก่อนจะมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่อาจคาดเดา "ผมไม่เคยคิดจะเลือกทางที่คนอื่นเดินตามกันอยู่แล้วล่ะครับ เอลาร่า" เรนกระซิบคุยกับวิญญาณในแหวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "ในเมื่อโลกนี้มองว่าความตายเป็นสิ่งไร้ค่า งั้นเรามาดูกันว่ากองทัพซากศพของผม จะทำให้แผ่นดินนี้สั่นสะเทือนได้ขนาดไหน" เขากดปุ่มยืนยันรับคลาสทันที แรงกระแทกทางพลังงานพุ่งเข้าสู่ร่างกายจนเรนรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกำลังถูกบดขยี้แล้วประกอบใหม่ ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เขาต้องกัดฟันกรอด ขาทั้งสองข้างทรุดลงไปแตะพื้นหญ้าสีเขียวขจี ทว่าในวินาทีที่ความเจ็บปวดจางหายไป พลังงานสีดำสนิทอันลึกล้ำก็แผ่ซ่านออกจากปลายนิ้วของเขา รอบตัวเรน พื้นหญ้าที่เคยสดใสเริ่มเหี่ยวเฉาลงชั่วพริบตา ดอกไม้ป่ากลายเป็นสีดำสนิท และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ รอยแยกสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นบนพื้นดินเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ จากห้วงลึกที่ดังลอดออกมา [ระบบตรวจพบการปลุกพลังจิตวิญญาณแห่งความตายขั้นสมบูรณ์] [ปลดล็อกทักษะเฉพาะตัว: "อัญเชิญซากอารยธรรมที่สูญหาย"] [คำเตือนจากระบบส่วนกลาง: มีสัญญาณชีพปริมาณมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พิกัดของคุณ... สิ่งนั้นไม่ใช่สัตว์อสูรระดับเริ่มต้น แต่เป็น... "ผู้กล้าแห่งความมืด" ที่ถูกลืมเลือนจากประวัติศาสตร์] เรนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า ท้องฟ้าที่เคยสดใสในยามเปิดเซิร์ฟเวอร์กลับถูกย้อมด้วยเมฆหมอกสีเลือดในพริบตา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับพันก้าวจากความมืดกำลังพุ่งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่... และเป้าหมายของมันดูเหมือนจะไม่ใช่การต้อนรับผู้เล่นใหม่ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมออกเดินทางไปด้วยกันนะครับ