อัพเกรดฐานทัพ

กลิ่นอายความชื้นของหินปูนและคราบเขม่าจากการต่อสู้อย่างดุเดือดเมื่อวานยังคงลอยอบอวลอยู่ภายในห้องโถงหลักของกิลด์ 'เฮเว่นฟอลล์' แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรนในเวลานี้ไม่ใช่บรรยากาศอันรกร้าง หากเป็นเศษซากคริสตัลมานาและชิ้นส่วนโครงกระดูกเกรดพรีเมียมที่กองสุมอยู่เต็มพื้นราวกับภูเขาขนาดย่อม "ถ้าเราใช้แกนมานาจากบอสแมงมุมเงามรกตมาผสมกับแร่เหล็กนิลกาฬที่ได้จากดันเจี้ยนชั้นสาม น่าจะพอเสริมความแข็งแกร่งให้กับโครงสร้างเสาหลักค้ำยันห้องโถงได้สักเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ครับ" เรนพึมพำกับตัวเองขณะใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษแร่สีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์อย่างพินิจพิจารณา "เจ้ามีความคิดที่ไม่เลวเลยนี่ เจ้าเด็กน้อย" เสียงใสทุบทำลายความเงียบ เอลาร่าในร่างโปร่งแสงสีฟ้าครามลอยตัวลงมาจากระเบียงชั้นสอง ดวงตาสีอเทอร์เนียลมองสำรวจรอบห้องโถงด้วยร่องรอยความพึงพอใจที่ปิดไม่มิด แม้ริมฝีปากบางเฉียบนั้นจะยังคงเหยียดยิ้มบางเบาตามวิสัยของอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้เย็นชา "แต่เจ้าอย่าลืมนะว่า ตัวอาคารหลักของเฮเว่นฟอลล์ไม่ได้ทรุดโทรมแค่เพราะโครงสร้างภายนอก เวทมนตร์ป้องกันรอบคอบเขตเสื่อมสลายมานานกว่าสิบปี หากเจ้าซ่อมแค่กำแพงและเสา แต่ไม่ฟื้นฟู 'วงแหวนมานารากฐาน' ใต้พื้นดิน ต่อให้เจ้าเอาเหล็กกล้าที่ดีที่สุดในทวีปมาอุดรอยรั่ว มันก็พังทลายลงมาอีกภายในสัปดาห์เดียวอยู่ดี" เรนพยักหน้ารับช้าๆ เขารู้ดีว่าสิ่งที่หญิงสาวเตือนนั้นคือหัวใจสำคัญของการบูรณะกิลด์ในครั้งนี้ การเป็นเนโครแมนเซอร์มือใหม่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเก่งกาจแค่การปลุกเสกโครงกระดูก แต่การบริหารจัดการทรัพยากรและการเข้าใจโครงสร้างมานาโบราณคือบททดสอบที่แท้จริง "ผมเตรียมรูนอักขระฟื้นฟูสภาพไว้พร้อมแล้วครับ รวมถึงนี่..." เรนหยิบขวดแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเปล่งประกายเรืองรองออกมาจากกระเป๋าคาดเอว "น้ำยาโลหิตภูตพรายที่ดึงมาจากซากดันเจี้ยนเมื่อวาน น่าจะเพียงพอสำหรับการเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเพื่อเชื่อมโยงวงแหวนมานาใต้ดินเข้ากับแกนกลางคฤหาสน์" เอลาร่าเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาคู่สวยฉายแววทึ่งระคนเอ็นดู "เจ้าวางแผนไว้หมดแล้วสินะ... บางครั้งข้าก็อดคิดไม่ได้ว่า ภายใต้ใบหน้าที่ชอบทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวของเจ้า ซ่อนความเจ้าเล่ห์เพทุบายแบบไหนไว้บ้าง" "ผมแค่ไม่อยากให้พวกเราต้องนอนตากน้ำค้างในคฤหาสน์ผีสิงไปมากกว่านี้ต่างหากครับ" เรนหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความเขินอาย ก่อนจะหันไปตั้งสมาธิกับการทำงานเบื้องหน้า ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ สองมือยกขึ้นประสานกันระดับอก พลังความมืดสีม่วงเข้มไหลทะลักออกจากปลายนิ้วราวกับกระแสธารอันเชี่ยวกราก เขาส่งมานาควบคุมเศษแร่เหล็กนิลกาฬและแกนมานารuนให้ลอยขึ้นไปกลางอากาศพร้อมกัน พลังเวทมนตร์ระดับสูงถูกรีดเร้นออกมาจนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ ในลำคอของบรรยากาศรอบข้าง "จงประสาน... จงก่อเกิด..." เสียงพึมพำคาถาโบราณดังขึ้นแผ่วเบา เรนก้าวเท้าเดินเป็นวงกลมรอบห้องโถงอย่างเป็นจังหวะ ทุกก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้นหิน รูนเวทมนตร์สีทองแดงจะสว่างวาบขึ้นตามรอยแตกของพื้นดินราวกับเส้นเลือดที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เศษแร่เหล็กนิลกาฬถูกหลอมละลายด้วยความร้อนจากมานาวิญญาณ ก่อนจะไหลแทรกซึมเข้าไปตามรอยแยกของกำแพงหินแกรนิตอย่างแม่นยำ ทุกอณูของโครงสร้างคฤหาสน์เริ่มส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับมันกำลังหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งแรกในรอบทศวรรษ เอลาร่ายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ไหววับ ความทรงจำเก่าๆ เมื่อครั้งที่กิลด์เฮเว่นฟอลล์ยังรุ่งเรืองและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเหล่าสหายร่วมรบไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงคำนึง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าโปร่งแสงของเธอ—รอยยิ้มที่เรนไม่มีทางได้เห็นบ่อยนัก "เกือบเสร็จแล้วครับ..." เรนกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามสันจมูกและคาง แรงกดดันจากการควบคุมมานาจำนวนมหาศาลเริ่มกัดกินเรี่ยวแรงของเขา แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงมุ่งมั่นแน่วแน่ เขากระดิกนิ้วก้อยข้างขวาเป็นสัญญาณสุดท้าย น้ำยาโลหิตภูตพรายในขวดคริสตัลพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ แตกกระจายออกเป็นละอองฝอยสีเขียวมรกตที่โปรยปรายลงมาทั่วทุกมุมห้องโถงราวกับสายฝนแห่งเวทมนตร์ เมื่อละอองน้ำยาสัมผัสกับผนังหินที่ได้รับการซ่อมแซมและพื้นผิวที่ลงอักขระรูนไว้ แสงสว่างวาบเจิดจ้าก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุหลังคาคฤหาสน์กลายเป็นเสาแสงสีทองอมม่วงที่มองเห็นได้จากระยะไกล ครืนนนนน! แรงสั่นสะเทือนระลอกใหญ่กระจายตัวออกไปโดยรอบ แต่ไม่ใช่การสั่นสะเทือนเพื่อทำลายล้าง หากแต่เป็นแรงกระตุ้นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวกิลด์เฮเว่นฟอลล์สะอาดบริสุทธิ์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นอายความอับชื้นและซากศพถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและมานาบริสุทธิ์ เรนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้เพื่อพยุงร่างที่หอบหายใจถี่กระชั้น ความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อทุกมัด แต่เมื่อเขาสงบจิตใจและเงยหน้าขึ้นมองผลงานตรงหน้า ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตา คฤหาสน์กิลด์เฮเว่นฟอลล์ในยามนี้ไม่ได้มีสภาพเป็นซากปรักหักพังที่พร้อมจะถล่มลงมาอีกต่อไปแล้ว ผนังหินแกรนิตสีเทาเข้มถูกเคลือบด้วยชั้นพลังเวทมนตร์บางเบาจนดูเงางามและแข็งแกร่งดั่งป้อมปราการเหล็กกล้า หน้าต่างกระจกสีที่เคยแตกละเอียดถูกทดแทนด้วยกระจกเวทมนตร์ใสสะอาดที่สะท้อนแสงไฟยามค่ำคืนได้อย่างงดงาม เสาหลักและคานรับน้ำหนักถูกเสริมความแข็งแกร่งด้วยโลหิตภูตพรายจนเกิดลวดลายอักขระเรืองแสงสีทองอร่าม "เยี่ยมมาก เจ้าทำได้ดีกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีกนะเนี่ย" เอลาร่าลอยเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า เขย่งปลายเท้าเล็กน้อยด้วยความชื่นชม "ตอนนี้โครงสร้างพื้นฐานของกิลด์กลับมาสมบูรณ์ประมาณสี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้ว เจ้าสามารถเปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติและห้องฝึกTฝนระดับสูงได้แล้วล่ะ" เรนยิ้มกว้างออกมาได้เต็มที่ เขาปาดเหงื่อที่หน้าผากลวกๆ "เหนื่อยเป็นบ้าเลยครับ แต่ก็คุ้มค่า... อย่างน้อยคืนนี้พวกเราก็ไม่ต้องนอนแล้วโดนลมโชกผ่านรูรั่วบนหลังคาอีกต่อไปแล้ว" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความสำเร็จอันน่าชื่นชมนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของเรนอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ตรวจพบการบูรณะโครงสร้างพื้นฐานของกิลด์ "เฮเว่นฟอลล์" สำเร็จลุล่วงตามเงื่อนไขพิเศษ] [ระบบอัปเกรดฐานทัพปลดล็อก: อาณาเขตป้อมปราการยกระดับสู่ "ระดับ 2"] [คำเตือนจากระบบ: พลังงานมานาบริสุทธิ์ที่กระจายตัวออกไปจากการซ่อมแซมคฤหาสน์ ได้ดึงดูด "ผู้มาเยือน" ที่หลับใหลอยู่ใต้ร่องลึกแห่งความมืดนอกเขตอาณาเขตให้ตื่นขึ้น] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ: "เงาแห่งอดีตกาลที่หวนคืน" — จงเตรียมรับมือกับการมาถึงของ "ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาโบราณ" ที่กำลังมุ่งหน้ามายังประตูหน้ากิลด์ภายในเวลา... 3 นาที] เรนชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งกร้างขึ้นทันที เขากวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่เพิ่งซ่อมเสร็จเมื่อครู่ ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยสงบเงียบ บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีดำทมิฬที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมผืนป่ารอบกิลด์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงคำรามก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้มาโดยตลอดนะครับ!