แสงสุดท้ายแห่งสำนักเก่า

"ศพที่สามของเดือนนี้... เจ้ายังคิดว่าความแค้นคือทางออกที่ถูกต้องอยู่อีกหรือ ไป๋อวิ๋น?" เสียงของหลินเอ๋อร์ราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอยืนอยู่บนซากเสาหินที่เคยเป็นประตูหน้าสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์ มือบางกระชับห่อผ้าบรรจุสมุนไพรแนบชิดอก สายตาจ้องมองร่างไร้วิญญาณของพรรคหมื่นมารที่นอนทอดกายอยู่บนพื้นหินที่แตกยับ ไป๋อวิ๋นไม่ตอบ เขายังคงก้มมองรอยจารึกบนแผ่นหินที่ถูกเผาไหม้จนเกรียม นิ้วมือที่หยาบกร้านจากการจับด้ามกระบี่มานับสิบปีลูบผ่านตัวอักษรที่ขาดหายไปอย่างแผ่วเบา ความเงียบงันในหุบเขาไร้เสียงนกเสียงกา มีเพียงเสียงลมกรรโชกผ่านช่องเขาที่ฟังดูคล้ายเสียงโหยหวนของวิญญาณคนตาย "ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่า" ไป๋อวิ๋นเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งเสียดสีกัน "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป... สิ่งที่พวกมันไม่มีวันเข้าใจแม้จะถือครองไว้ในมือ" "คัมภีร์ไร้ลักษณ์น่ะหรือ?" หลินเอ๋อร์ก้าวลงจากแท่นหิน ฝีเท้าของนางเงียบเชียบจนแทบไม่เกิดเสียง "จ้าวพยัคฆ์ทมิฬไม่ได้ต้องการเพียงวิชา มันต้องการทำลายรากฐานของเจ้า เพื่อให้เจ้ากลายเป็นเพียงกระบี่ที่ไร้ฝัก ไร้ที่พึ่งพิง และไร้จิตวิญญาณ" ไป๋อวิ๋นแค่นหัวเราะ ดึงกระบี่เหล็กสีสนิมออกจากฝักเพียงเศษเสี้ยว แสงจากคมเหล็กสะท้อนเข้าตาจนเห็นเป็นประกายวูบวาบ "จิตวิญญาณของข้าไม่ได้ผูกติดกับกระดาษสาเหล่านั้น แต่มันผูกติดกับเลือดที่หยดลงบนพื้นสำนักนี้เมื่อเจ็ดปีก่อน" เขาก้าวเท้าผ่านซากปรักหักพังไปอย่างมั่นคง ที่นี่เคยเป็นหอตำราอันรุ่งโรจน์ แต่บัดนี้เหลือเพียงกองเถ้าถ่านและกลิ่นอายความตายที่ยังคงอบอวลอยู่ใต้ผืนดิน ทุกย่างก้าวที่เขาวางเท้าลงไป ความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาดั่งเงาตามตัว ทั้งเสียงหัวเราะของอาจารย์ เสียงโลหะปะทะกันในยามฝึกฝน และเสียงกรีดร้องในค่ำคืนที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีเลือด เขาทรุดตัวลงเบื้องหน้าแท่นบูชาที่หักพัง พลิกแผ่นหินใต้พื้นขึ้นมาอย่างใจเย็น ภายใต้คราบดินโคลนที่จับตัวแข็ง มีกล่องไม้จันทน์เก่าแก่ใบหนึ่งวางอยู่ มันดูเรียบง่ายจนน่าแปลกใจว่าเหตุใดคนทั้งยุทธภพถึงยอมแลกชีวิตเพื่อหามัน "พบแล้วหรือ?" หลินเอ๋อร์ขยับเข้ามาใกล้ ไป๋อวิ๋นเปิดฝากล่องออก ทว่าภายในนั้นกลับว่างเปล่า... มีเพียงรอยฝุ่นที่ยังคงรูปทรงคล้ายม้วนคัมภีร์ที่เพิ่งถูกหยิบไปเมื่อไม่นานมานี้ เขานิ่งอึ้ง สายตาจับจ้องไปที่รอยขีดข่วนบนพื้นไม้ข้างกล่อง มันไม่ใช่รอยจากการกัดแทะของหนู แต่เป็นสัญลักษณ์รูปหัวเสือที่ถูกสลักไว้อย่างประณีตด้วยปลายกระบี่ "มันเพิ่งจากไป" ไป๋อวิ๋นกระซิบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง "กลิ่นกำยานพยัคฆ์... มันยังอบอวลอยู่ในอากาศ" "เจ้าหมายความว่าจ้าวพยัคฆ์ทมิฬอยู่ที่นี่เมื่อครู่?" หลินเอ๋อร์หน้าซีดเผือด นางรีบหันไปสำรวจโดยรอบทันที "ถ้าเช่นนั้น นี่คือกับดัก! เราต้องรีบออกไปจากที่นี่!" ไป๋อวิ๋นไม่ได้ขยับตัว เขายังคงมองรอยสลักนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความเวทนาที่ลึกซึ้ง "มันไม่ได้มาเพื่อชิงคัมภีร์... มันมาเพื่อล่อให้ข้ากลับมาที่นี่ เพื่อพิสูจน์ว่าวิชาที่ข้าฝึกฝนมาตลอดเจ็ดปี ยังคงเป็นเพียง 'กระบี่ไร้ลักษณ์' ที่ไร้ทางแก้" ทันใดนั้น เสียงผิวปากแหลมสูงดังขึ้นจากยอดเขาเบื้องบน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยที่รายล้อมซากสำนักไว้ทุกทิศทาง เสียงโลหะปะทะโลหะดังระงมไปทั่วหุบเขา คล้ายเสียงดนตรีแห่งความตายที่เพิ่งเริ่มบรรเลง เงาร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากยอดเสาหลัก ร่างกายกำยำสวมชุดเกราะหนังพยัคฆ์ทมิฬ มือหนึ่งถือม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่ไป๋อวิ๋นตามหา อีกมือหนึ่งถือดาบขนาดยักษ์ที่เปื้อนเลือดสดๆ ของพรรคพวกตนเองที่เพิ่งถูกสั่งฆ่าเพื่อเซ่นไหว้การมาถึงของเขา "ไป๋อวิ๋น... ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านอันเป็นที่รัก" เสียงของจ้าวพยัคฆ์ทมิฬก้องกังวาน "เจ้าถามถึงคัมภีร์หรือ? ข้าอ่านมันจบไปแล้ว และต้องขอบใจเจ้าที่ทิ้งวิชาสุดท้ายไว้ให้ข้าได้รับรู้ว่า... สิ่งที่เจ้าปกป้องมาตลอดชีวิต แท้จริงแล้วเป็นเพียงตำราเปล่าที่ไม่มีวันฝึกสำเร็จ!" จ้าวพยัคฆ์ทมิฬฉีกม้วนคัมภีร์ในมือทิ้งต่อหน้าต่อตา เศษกระดาษปลิวว่อนดั่งหิมะกลางฤดูร้อน ทว่าในจังหวะที่เศษกระดาษลอยต่ำลง อักขระสีทองที่ซ่อนอยู่บนผืนผ้ากลับเปล่งแสงสว่างวาบออกมาอย่างรุนแรงจนทุกคนต้องหรี่ตา ไป๋อวิ๋นเบิกตากว้าง ความลับที่เขาเก็บงำมาตลอดชีวิตไม่ใช่เรื่องของวิชาชีพ แต่เป็น 'รอยจารึก' บนฝ่ามือของเขาที่เริ่มร้อนรุ่มดั่งถูกไฟแผดเผา มันคือรอยจารึกเดียวกันกับที่ปรากฏขึ้นบนเศษกระดาษที่ถูกฉีกขาด "เจ้า... เจ้าไม่ได้เป็นคนเขียนคัมภีร์นี้" จ้าวพยัคฆ์ทมิฬชะงัก สายตาเปลี่ยนจากความยโสเป็นความตระหนก "เจ้าคือรอยจารึกที่มีชีวิต... เจ้าคือคัมภีร์ที่แท้จริง!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในยุทธภพแห่งนี้กับ "หมื่นกระบี่คืนรัง" ครับ