บทสรุปนิรันดร์

มหาสนามพระราชวังหลวงในยามนี้ประดับประดาด้วยแพรพรรณสีชาดและทองคำอร่ามเรือง ท้องพระโรงกว้างใหญ่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นมหาวิหารแห่งเกียรติยศและอำนาจ เสียงฆ้องกลองกังวานก้องสะท้อนไปถึงยอดกำแพงเมืองชั้นนอก เหล่าขุนนางและทูตานุทูตจากต่างแคว้นต่างก้มศีระน้อมคารวะต่อขบวนเกียรติยศที่ยาวเหยียดสุดสายตา นี่มิใช่เพียงพิธีอภิเษกสมรสของเชื้อพระวงศ์ทั่วไป หากแต่คือการหลอมรวมอำนาจสองขั้วที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแผ่นดินเข้าไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ฉินมู่หลานก้าวเดินบนพรมปูพื้นสีชาดทอด้วยด้ายทองคำแท้ อาภรณ์เจ้าสาวของนางคือชุดหงส์คู่เคียงมังกรปักด้วยดิ้นทองลวดลายวิจิตรบรรจง น้ำหนักของเครื่องทองและมงกุฎหงส์เจ็ดชั้นบนศีรษะหาได้ทำให้นางสะดุดไม่ ทุกย่างก้าวของนางมั่นคง สง่างาม และเปี่ยมด้วยความเยือกเย็นดั่งเช่นวันที่นางเคยยืนอยู่เบื้องหลังแผนยุทธศาสตร์พลิกแผ่นดิน นางกวาดสายตาผ่านม่านไข่มุก มองไปยังเบื้องหน้าที่ประทับสูงสุด ณ ที่นั้น... ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรห้าเล็บของจิ่นอ๋อง เฟยหลง ยืนตระหง่านดั่งขุนเขาไท่ซาน แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาที่เคยเย็นชาและดุดัน บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนล้ำลึกยามที่ทอดมองร่างระหงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ ไม่มีคำหวานซึ้งใดๆ เอื้อnเอ่ยระหว่างคนทั้งสองในวินาทีที่ยืนเคียงคู่กันเบื้องหน้าพระพักตร์พระพักตร์พระพันปีหลวง แต่สายตาที่ประสานกันนั้นหนักแน่นยิ่งกว่าคำมั่นสัญญาใดๆ ในโลกหล้า มันคือการยอมรับซึ่งกันและกัน ทั้งในฐานะคู่ชีวิตและสหายร่วมเป็นร่วมตายผ่านสมรภูมิการเมืองอันเชือดเฉือนมานับครั้งไม่ถ้วน "ด้วยพระราชโองการแห่งสวรรค์..." ขันทีหลวงประกาศก้อง เสียงกังวานกังสดาลก้องไปทั่วท้องพระโรง "แต่งตั้ง ฉินมู่หลาน เป็น พระชายาเอกแห่งจิ่นอ๋อง เคียงคู่บัลลังก์ทมิฬ บูรณาการแผ่นดินให้ร่มเย็นเป็นสุขสืบไป" เสียงถวายพระพรดังกระหึ่มดั่งคลื่นซัดสาด เหล่าขุนนางที่เคยคัดค้านและหมายมั่นจะทำลายล้างทั้งสอง บัดนี้ต่างหมอบกราบราบคาบด้วยความยำเกรง อำนาจที่แท้จริงหาได้มาจากการนองเลือดเสมอไป แต่มาจากการผสานระหว่างกำลังทหารที่ไร้เทียมทานของเฟยหลง และสติปัญญาที่ล้ำเลิศเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึงของมู่หลาน เมื่อพิธีกรรมอันยาวนานสิ้นสุดลง ราตรีอันเงียบสงบก็มาเยือนตำหนักจิ่นอ๋อง แสงเทียนสีชาดทอแสงเรืองรองขับให้บรรยากาศภายในห้องหออบอวลด้วยไออุ่น เฟยหลงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ มือหนายื่นออกไปปลดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังประคับประคองล้ำลึกยิ่งกว่าสิ่งใดในใต้หล้า ดวงพักตร์งดงามล่มเมืองปรากฏแก่สายตา ดวงตากลมโตนิ่งสงบแต่ฉายแววระยิบระยับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "เจ้าเหนื่อยหรือไม่ มู่หลาน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ความเย็นชาทั้งหมดที่เคยมีถูกหลอมละลายสิ้นเหลือเพียงความห่วงใยอันบริสุทธิ์ "ท่านอ๋องทรงเหนื่อยกว่าหม่อมฉันเสียอีกกระมังเพคะ" มู่หลานเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหยอกเย้า "ศึกในราชสำนักวันนี้ ดุเดือดไม่แพ้สนามรบที่ชายแดนเลยทีเดียว" เฟยหลงหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาโน้มกายลงโอบกอดร่างบางเข้าสู่อ้อมอก ไออุ่นจากกายแกร่งโอบล้อมนางไว้ทั้งหมด ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างขมับสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้มงคลที่ประดับอยู่บนเส้นผม "ศึกใดก็ไม่น่าหวาดหวั่นเท่ากับการต้องสูญเสียเจ้าไปอีกแล้ว..." เฟยหลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงจริงจังและสั่นเครือเล็กน้อย "ข้าเคยคิดว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและปลายดาบ จนกระทั่งได้พบเจ้า... สตรีผู้ทำให้ข้ารู้ว่าชัยชนะที่แท้จริง คือการมีเจ้าอยู่เคียงข้างในยามที่รุ่งอรุณมาเยือน" มู่หลานหลับตาลงซบใบหน้ากับแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรำเป็นจังหวะหนักแน่นดั่งหินผา นางยกมือขึ้นโอบรอบเอวสอบของเขาไว้มั่น "หม่อมฉันมิใช่สตรีอ่อนแอที่ท่านต้องคอยปกป้องหรอกนะเพคะ... แต่หากเป็นอ้อมแขนของท่าน หม่อมฉันยินดีจะพักพิงไปตลอดกาล" ราตรีนั้น... ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายประณีต สองชีวิตที่เคยโดดเดี่ยวท่ามกลางคลื่นลมแห่งอำนาจและการแย่งชิง ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์ บทเพลงแห่งประวัติศาสตร์จารึกเรื่องราวของแม่ทัพผู้เยือกเย็นและยอดกุนซือผู้ปราดเปรื่องไว้เป็นตำนานบทหนึ่งที่ไม่มีวันเลือนหาย กาลเวลาจะผัน 30 บทตอนแห่งการเดินทางนี้ได้เดินทางมาถึงบทสรุปอันงดงามและนิรันดร์แล้วครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเคียงข้างตัวละครทั้งสองมาจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะครับ