ผักในมิติรสชาติล้ำเลิศ

"ถ้าคิดว่าเอาเศษผักเหี่ยวๆ เหล่านี้มาแกงรวมกันแล้วตระกูลเฉินของเราจะสูงส่งขึ้นมาได้ ก็เชิญฝันกลางวันต่อไปเถอะนะ หลินฟาง!" เสียงกระแทกชามกระเบื้องเคลือบจนน้ำแกงกระเซ็นเปรอะขอบโต๊ะดังขึ้น พร้อมกับสายตารังเกียจเดียดฉันท์ของหลิวชุ่ย แม่สามีผู้พกพาความอคติมาเต็มร้อย นางเชิดหน้าขึ้นด้วยความถือดี พลางกวาดตามองผักสีเขียวสดในตะกร้าไม้ไผ่ที่หลินฟางเพิ่งหยิบออกมาจากห้องเก็บฟืนด้วยความหมั่นไส้ สำหรับคนในบ้านหลังนี้ ผักป่าคืออาหารประทังชีวิตของคนยากจน ยิ่งช่วงนี้ภัยแล้งคุกคาม แปลงผักหลังบ้านเหี่ยวเฉาจนแทบไม่เหลือใบเขียวให้เด็ดกิน การที่หลินฟางหอบผักสดกรอบราวกับเพิ่งเด็ดจากต้นเมื่อครู่มาทำอาหาร จึงกลายเป็นเป้าสายตาแห่งความสงสัย และข้อครหาว่านางแอบไปลักขโมยมาจากแปลงของชาวบ้านคนอื่น หลินฟางมิได้สะทกสะท้านต่อน้ำเสียงและแววตานั้นแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายเก่าคร่ำคร่าแต่สะอาดสะอ้านขยับถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างนุ่มนวล นางวางตะกร้าไม้ไผ่ลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบก้านคะน้าสีเขียวมรกตขึ้นมาพินิจด้วยรอยยิ้มบางเบา—นี่คือผักที่เติบโตมาจากละอองทิพย์ในมิติลับของนาง ผักที่ไม่ได้อาศัยเพียงแค่น้ำและดินธรรมดา แต่หล่อเลี้ยงด้วยพลังงานบริสุทธิ์ที่ต่อให้ตระกูลเฉินเอาเงินทั้งบ้านไปแลก ก็ไม่มีทางหาซื้อได้จากตลาดมืดในเมืองหลวง "ท่านแม่พูดเกินไปแล้วค่ะ ผักเหล่านี้ข้าปลูกด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตนเอง จะเรียกว่าขโมยได้อย่างไร หรือว่า... ท่านแม่ไม่เคยเห็นผักที่สดและสมบูรณ์เช่นนี้ จึงนึกอิจฉาจนต้องหาว่ามันเป็นของโจรกันแน่คะ?" น้ำเสียงหวานนุ่มแต่เฉียบคมราดรดลงบนความถือดีของแม่สามีจนหน้าชา หลิวชุ่ยอ้าปากค้าง เตรียมจะตวาดกลับด้วยถ้อยคำหยาบคาย ทว่าร่างสูงใหญ่ของเฉินหยวนที่เพิ่งเดินกลับมาจากลานฝึกซ้อมทหารด้วยชุดคลุมสีเข้มชื้นเหงื่อ กลับก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางกลางวงสนทนากเสียก่อน กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยความแข็งแกร่งและกลิ่นอายดินโคลนผสมหยาดเหงื่อปะทะเข้ากับจมูกของหลินฟาง เฉินหยวนไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองมารดาตัวเองวูบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามาหยุดอยู่ที่ตะกร้าผักในมือภรรยา ดวงตาคมกราบคู่นั้นฉายแววซับซ้อน เฉินหยวนจำได้ดีว่าแปลงหลังบ้านแห้งแล้งจนแทบไม่มีหญ้าขึ้น แล้วเหตุใด... ผักในมือของนางจึงดูราวกับเพิ่งลุกขึ้นมาจากหยาดน้ำค้างยามรุ่งอรุณเช่นนี้? "เจ้า... ไปเอาผักนี่มาจากไหน?" เฉินหยวนเอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำพะเน้าพะนอความระแวง ทว่าแฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึม "ถ้าบอกว่ามันงอกออกมาจากความตั้งใจของข้า ท่านพี่จะเชื่อหรือไม่ล่ะคะ?" หลินฟางช้อนสายตาขึ้นสบกับสามี รอยยิ้มพรายที่มุมปากระ1บายความเจ้าเล่ห์เล็กๆ นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้เกลียดการโกหก แต่เขากลับเกลียดการสูญเสียภรรยาไปยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เฉินหยวนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สันจมูกโด่งเป็นสันขยับยามที่เขาหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นจางๆ ของพืชพรรณธรรมชาติที่สะอาดบริสุทธิ์โชยเข้าจมูก ปลุกสัญชาตญาณความหิวโหยที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้นอย่างประหลาด เขาไม่เคยสนใจเรื่องอาหารการกิน ตลอดหลายปีในค่ายทหาร เขาชินช้ากับข้าวต้มแข็งๆ และเนื้อแห้งเค็มปี๋ แต่ในวินาทีนี้ เพียงแค่ได้กลิ่นจางๆ จากผักในมือหลินฟาง ท้องของเขากลับส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาเบาๆ อย่างน่าอาย "ช่างเถอะ จะเอามาจากไหนก็ช่าง! แต่ถ้าทำอาหารออกมาแล้วกินไม่ได้ หรือทำให้ท้องข้ากับลูกชายท้องเสีย เจ้าเตรียมตัวถูกไล่ออกจากบ้านได้เลย นังตัวดี!" หลิวชุ่ยสะบัดแขนเสื้ออย่างขัดใจ เมื่อเห็นบุตรชายไม่ยอมเข้าข้างนางตามเคย นางกระแทกเท้าเดินหนีเข้าห้องไปอย่างหัวเสีย เมื่อบุคคลน่ารำคาญถอยฉากออกไป บรรยากาศรอบเตาไฟจึงกลับมาสงบลงอีกครั้ง หลินฟางไม่รอช้านางจัดการจุดไฟในเตาถ่านอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวปอกกระเทียมและหั่นหมูสามชั้นติดมันชิ้นพอดีคำที่แอบซ่อนไว้ในมิติลับออกมาสมทบ เสียงฉ่าของน้ำมันหมูที่กระทบกับกระทะเหล็กร้อนๆ ดังขึ้นพร้อมกับควันหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณห้องครัวคับแคบ นางเลือกทำเมนู "ผัดผักคะน้าไฟแดงหมูกรอบ" และ "ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวมิติ" สองเมนูง่ายๆ แต่ใช้วัตถุดิบระดับเซียนจากมิติพิเศษ ในการดึงรสชาติความหวานตามธรรมชาติออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ทุกย่างก้าวของการปรุงอาหารถูกควบคุมด้วยความพิถีพิถัน ปลายนิ้วของนางตักเครื่องเทศลงไปคลุกเคล้าอย่างแม่นยำ กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวผสมผสานกับความหอมหวานของผักคะน้าสดกรอบ และกลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปเคี่ยวเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ ค่อยๆ แผ่ขยายวงกว้างออกไป ทะลุผ่านหน้าต่างห้องครัว ลอยละลิ่วไปทั่วทั้งบริเวณบ้านตระกูลเฉิน และเริ่มขจรขจายออกไปสู่ตรอกซอกซอยรอบข้าง เฉินหยวนที่นั่งผ่าฟืนอยู่ไม่ไกลนัก ถึงกับต้องหยุดชะงักมือที่ถือขวานค้างไว้ เขาเงยหน้าขึ้นสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาเตะจมูก กลิ่นนี้ช่างเย้ายวนใจเสียจนต่อมรับรสในปากทำงานอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นที่อัดแน่นไปด้วยความอบอุ่น ความใส่ใจ และรสชาติที่เขารู้สึกได้ทันทีว่า... มันจะเยียวยาทุกความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารมาทั้งวันได้อย่างหมดจด นายทหารหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา ค่อยๆ วางขวานในมือลงอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินย่องเข้าไปใกล้ห้องครัวทีละก้าว สายตาคมกราบทอดมองแผ่นหลังของภรรยาที่กำลังงละม่อมอยู่หน้าเตาไฟ เรือนร่างของนางดูบอบบางแต่กลับเปี่ยมไปด้วยพลังบางอย่างที่ดึงดูดสายตาเขาให้ออกจากร่างไม่ได้ หลินฟางตักอาหารเสร็จและยกจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดขึ้นจัดวางบนโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมฉุยของคะน้าสีเขียวมรกตตัดกับหมูสามชั้นสีทองกรอบอร่อยส่งไอร้อนระอุขึ้นมาเตะจมูก ซุปรากบัวส่งกลิ่นหอมหวานละมุน ชวนให้รู้สึกน้ำลายสอโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด นางหันกลับมาสบตากับเฉินหยวนที่ยืนประชิดอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนนางได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของสามี "มองอะไรคะ หรือว่ากลัวว่าข้าจะใส่ยาพิษลงไปในอาหาร เพื่อกำจัดท่านทิ้งแล้วหนีไปมีสามีใหม่กันแน่คะ?" หลินฟางเอ่ยแซحด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ทว่าแววตาคู่สวยกลับระยิบระยับท้าทาย เฉินหยวนไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกราบจ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเจรจา ก่อนจะเลื่อนขึ้นมองนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววฉลาดเฉลียวเกินกว่าหญิงชาวบ้านทั่วไป มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวของนางไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรง แต่กลับหนักแน่นและสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่หลินฟางไม่เคยเห็นมาก่อน "ฟางเอ๋อ..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהเรียกชื่อนางอย่างแผ่วเบา ราวกับคนกำลังกระซิบคำสาบานท่ามกลางความมืดมิด ทว่า ในขณะที่เฉินหยวนกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้เพื่อเอ่ยบางสิ่ง ทันใดนั้น... เสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวจากหน้าบ้าน ตามด้วยเสียงโวยวายของหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังแผดเข้ามา "พี่เฉินหยวน! เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้! ข้าได้ยินว่านังสารเลวหลินฟางมันแอบทำอาหารดีๆ กินกันสองคนใช่ไหม เหตุใดท่านถึงยอมให้มันหลอกลวงอยู่ได้ เปิดประตูให้เหมยอิงเดี๋ยวนี้เลยนะ!" หลินฟางชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากทันที นางปรายตามองสามีที่ใบหน้าเคร่งขรึมลงถนัดตา (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกฟาร์มไปกับดัชเชสโพดำนะคะ)